ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ

Δεκαπενταύγουστος. Έξι το πρωί. Έξω τραγουδάνε τα τζιτζίκια κι εγώ σκεπασμένη μέχρι τον λαιμό με μάλλινη κουβέρτα. Κάτι δεν πάει καλά εδώ...

Εν πλω για την Αντίπαρο. Η θάλασσα λάδι κι όμως κουνιόμαστε. Η γραμμή του ορίζοντα δεν είναι ευθεία. Ο μπούσουλας είναι που γέρνει ή το καράβι;

Σ' ένα βραχάκι, ψαρεύοντας. Ένα τέταρτο περιμένω να τσιμπήσει. Το μοναδικό ψάρι που βλέπω γυροφέρνει το αγκίστρι χωρίς να το πλησιάζει. Ίσως ξέρει ότι κατά βάθος δεν θέλω να το σκοτώσω κι ότι ήρθα για να χαζολογήσω...

Περασμένα μεσάνυχτα. Χυμένη σε μια ξαπλώστρα κοιτάζω τα αστέρια. Τι κοιτάζω; Λες και ξέρω να τα διαβάζω ή πιστεύω σε αυτά. "...κι αν τα τραίνα τρέχουν σε γραμμές, τα άστρα καβαλάνε οι ψυχές..." λέει ένα τραγουδάκι. Αν κρίνω από αυτό που βλέπω, πρέπει να υπάρχει πολυκοσμία 'εκεί πάνω'. Πού είσαι;

by V.

ΧΑΠΙ ΕΝΤ

''Τελείωνέ με. Με την μια. Αν είναι να πεθάνω σήμερα μη με βασανίζεις έτσι. Το ξέρω ότι δεν υπήρξα και ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου αλλά δεν μου αξίζει τέτοια ανταμοιβή...''

Σε λίγο θα έρθει η νοσοκόμα για την καθιερωμένη βραδυνή ένεση. Ακόμα κι αυτή η χοντρή και κακάσχημη γυναίκα μοιάζει με καλή νεράιδα ανάμεσα στους δράκους του μυαλού μου. Σαν σωτήρας που κρατά το φίλτρο για να σκοτώσει τους δαίμονές μου...

''Μην φοβάσαι, δεν θα πονέσεις"

"Πονάω ήδη" της απαντάω.

Μου χαμογελάει σαρδόνια και μου καρφώνει την σύριγγα σπρώχνοντας γρήγορα το έμβολο για να αδειάσει όλο το φάρμακο μέσα μου. Πόσο διψούσε το σώμα μου για ανακούφιση...! Πόσο απελπισμένα διψούσε...!

Τα βλέφαρά μου βαραίνουν κι ένα κύμα γαλήνης με πλημμυρίζει. Ξεφυσώ βαθιά περιμένοντας να δράσει το φάρμακο. Δεν ξέρω αν ο παράδεισος είναι ένα απέραντο πράσινο λιβάδι με λουλούδια και γέλια παιδιών. Σίγουρα, πάντως, είναι ένα μέρος όπου δεν υπάρχει πόνος. Και σίγουρα μού αξίζει μια γωνίτσα εκεί μέσα μιας και την κόλαση την ζω εδώ, στον 'γήινο' κόσμο.

''Πώς αισθάνεσαι;'' με ρωτάει.

''Δεν αισθάνομαι'' της λέω.

Ψέμματα. Αισθάνθηκα να κυλά ένα δάκρυ στο μάγουλό μου καθώς έκλεισα τα μάτια μου για τελευταία φορά.

by V.

ΜΟΝΟΚΛΙΝΟ

Ήταν πολλά. Πάρα πολλά. Γιατί έξι πιάτα; Αφού μόνο ένα-δύο χρησιμοποιώ καθημερινά. Κι απ'την άλλη, τόσα ποτήρια; Δεκαοχτώ! Λες και περίμενα επισκέψεις. Λες και ξαφνικά το σπίτι μου θα γέμιζε κόσμο. Κατσαρόλες, τηγάνια, κουτάλες... Και να'λεγα ότι είμαι δεινή μαγείρισσα... Ένα σωρό άχρηστα πράγματα. Τα μαχαιροπήρουνα, σε ρόλο κομπάρσου πια, περιμένουν παρατεταγμένα μπας και χρησιμοποιηθούν. Όχι, ήταν πολλά. Ποιους περίμενα...; Τι περίμενα...;

Η λογική του ''πάρε, θα έρθει ένας άνθρωπος στο σπίτι'' απλώς δεν ευδοκίμησε. ¨Οχι ότι δεν ήρθαν. ¨Ηρθαν. μόνο που ήρθαν για εκείνους κι όχι για την οικοδέσποινα. ¨Οχι για τα 'καλορίζικα' και την 'καλή αρχή' αλλά επειδή έψαχναν άσυλο για την- καταπιεσμένη από το δικό τους πατρικό σπίτι -ύπαρξη. Ανιδιοτελείς φιλίες σου λέει μετά... Δεν σας είπε κανείς ότι τα 45τ.μ. αποτελούν ήδη άσυλο για έναν; Παραπλανηθήκατε από τα πλήρη σερβίτσια φαγητού;

Από αύριο θα αρχίσω να πετάω.

by V.

ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ

Όχι, δεν είμαι παρανοϊκή. Αυτά που κάνω σου φαίνονται παρανοϊκά. Τι δηλαδή; Επειδή θέλω να μαθαίνω κάθε μα κάθε πληροφορία που σε αφορά; Απ'την πλευρά σου το βλέπεις έτσι...

Αν, όμως, έρθεις από την δική μου θα δεις πόσο φυσιολογικά είναι όλα. Δεν μου έδωσαν τίποτα. Ούτε ασφάλεια ούτε επαίνους ούτε χάδια ούτε συγχώρεση. Δεν φιλήθηκα όσο έπρεπε, δεν αγκαλιάστηκα τόσο ώστε να εξοικειωθώ με την ανθρώπινη επαφή. Δεν κανακεύτηκα τόσο ώστε να ζεσταθεί κάθε μου κύτταρο. Έτσι, επιδόθηκα στο ανελέητο και συνάμα τυφλό κυνηγητό της αποδοχής σου. Έψαχνα αγάπη. Απ'όπου την βρω. Απ'όποιον την βρω. Με όποιον τρόπο την βρω.

by V.

ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Σε είδα. Και με είδες που σε είδα. Αμέσως έστρεψες το βλέμμα-σαν από ντροπή. Σαν να κατάλαβες ότι (σε) κατάλαβα. Η ματιά μου σε 'σάρωσε' από πάνω μέχρι κάτω προκειμένου να βρει σημάδια που θα επιβεβαίωναν την αρχική μου υπόνοια. Το ασύμμετρα κομμένο αγορίστικο μαλλί, το αντρικό λευκό φανελάκι, η καζάκα, το σκισμένο τζιν, η μπάσα φωνή και η μάγκικη πόζα με τα χέρια στις τσέπες μού ψιθύριζαν την λέξη "γκέι".

Ώσπου κοίταξα τα παπούτσια σου. Κάθε τρύπα για τα κορδόνια κι ένα χρώμα της χαρούμενης σημαίας. Καταλαβαίνω, πρέπει να το πεις αλλά όχι φωναχτά. Η οικογένεια δεν το αντέχει. Άρα πρέπει να το υποδηλώσεις με κάποιο τρόπο. Με όποιον τρόπο. Άλλη μια πολύχρωμη κονκάρδα καρφιτσωμένη στην τσάντα σου...

Μια τελευταία ματιά κι ένα χαμόγελο συγκατάβασης έδωσαν τέλος στην σύντομη εξερεύνηση της αλλόκοτης γυναικείας σου ύπαρξης.

by V.

ΟΤΑΝ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ

Εκείνη καθόταν στο παγκάκι. Εκείνος πλησίασε και κάθισε δίπλα της. Άρχισε να της λέει την ιστορία της ζωής του μιας και τους χώριζε σχεδόν μισός αιώνας. Βαριόταν να τον ακούει-ήταν ολοφάνερο. Κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της μπας και σταματήσει να της μιλάει. ¨Ομως, όχι. Για μισή και πλέον ώρα της έλεγε, έλεγε, έλεγε... Στο τέλος προσφέρθηκε να την κεράσει καφέ ή φαγητό. Εκείνη αρνήθηκε.

"Τι πορνόγερος!",σκέφτηκε.

Κι έφυγε ενώ το γερόντιο απέμεινε μαραζωμένο να καλωσορίζει την οδύνη της ερωτικής του απογοήτευσης. Τρομάρα του...!

by V.

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Είναι τρελό το τι μπορεί να συναντήσεις στις σοφίτες. Πράγματα που είχες ξεχάσει ακόμα και την ύπαρξή τους αλλά ποτέ τα αραχνιασμένα συναισθήματα που τα συνοδεύουν. Κι επειδή τα ταξίδια στο χρόνο είναι πάντοτε δελεαστικά χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις αρχίζεις να αγγίζεις, να μυρίζεις, να επεξεργάζεσαι αυτούς τους 'θαμμένους θησαυρούς'...

Κάπου ανάμεσα σε διπλώματα ξένων γλωσσών και πτυχία κρύβονταν τα ημερολόγιά μου και μέσα σε αυτά παραχωμένες μερικές φωτογραφίες σου. Επώδυνα καρέ και ακόμη πιο επώδυνα χειρόγραφα...

-24/6/2002 (καρέ)

Εσύ σε μια εκδρομή σου στην Αγγλία, τρέχεις χαρούμενος σε ένα γήπεδο.

ΚΛΙΚ...κοντινό...

Κοιτάς κατευθείαν στον φακό. Πανέμορφος μες την ασχήμια σου με μάτια που κλαίνε για βοήθεια...

-24/6/2002 (χειρόγραφο)

Εγώ να περιγράφω με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια τον άγριο χειμώνα μέσα μου. Και να σκεφτείς ότι ήταν καλοκαίρι...

-29/8/2003 (καρέ)

Εσύ στο πάρτι των γενεθλίων σου. Δεν τα γιόρταζες ποτέ. Κι όταν, τελικά, το αποφάσισες η αμηχανία σου εκείνη την βραδιά σε σφήνωσε ακόμα πιο βαθιά μες την καρδιά μου.

ΚΛΙΚ...κοντινό...

Βλέμμα χαμηλωμένο που ψιθυρίζει 'ευπρόσδεκτη κάθε αγκαλιά'...

-29/8/2003 (χειρόγραφο)

Εγώ με δύο προτάσεις να εξηγώ γιατί δεν μπορώ να ανήκω σε αγέλες...

Λυπηρά πράγματα.

by V.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 39

Λαϊκή αγορά, πάνω από τον πάγκο με τα αντίδια. Μητέρα και κόρη με το καροτσάκι τους να περιέχει λίγα πράγματα. Τόσο, όσο.

Παρατηρώ την κόρη. Κλασική περίπτωση γεροντοκόρης. Αλλά όχι από τις ξινές. Από τις άλλες, τις συμπαθέστατες, που η ζωή τους τα έφερε έτσι και δεν βρήκαν 'ένα καλό παιδί ν'ανοίξουν σπιτικό'. Κι ας το ήθελαν όσο τίποτε άλλο στην ζωή τους...

Από αυτές που δεν παραπονιούνται, δεν κρατούν κακία σε κανέναν αφού, καθώς φαίνεται, ο γάμος δεν ήταν στο γραφτό τους...

Από αυτές που θα παραμείνουν πάντα κόρες...

Το στιλ χαρακτηριστικό. Μπότα συντηρητική, χωρίς τακούνι.

Φούστα αυστηρά μέχρι το γόνατο. Ούτε πόντος παραπάνω. Μην μας περάσουν για τίποτα ξετσίπωτες...

Μωβ πουλόβερ, ένα τεράστιο μπουφάν άτσαλα φορεμένο. Η τσάντα χιαστί περασμένη στον θώρακα και, τέλος, στέκα (!). ¨Οχι κορδέλα, στέκα. Να κρατάει πίσω τα απεριποίητα φυσικά μαλλιά της και να αφήνει το πρόσωπό της σε άπλετη κοινή θέα προς κάθε ενδιαφερόμενο...

Νοερά της δίνω μια θέση πάνω στον πάγκο. Κάπου ανάμεσα στα βλήτα, τα πράσα και τις καυκαλήθρες. Κι ελπίζω να έχει την ίδια τύχη με τα υπόλοιπα ζαρζαβατικά: να βρεθεί κάποιος να την διαλέξει...

by V.

ΦΑΡΜΑΚΙΑ

Νεαρός ψωνίζει προφυλακτικά από το φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μειδιά και, μετά την απομάκρυνση του πελάτη, γυρίζει και λέει στον βοηθό του:

"Είδες; Η νεολαία προφυλάσσεται. Μπράβο του!"

Νεαρή ψωνίζει προφυλακτικά από το φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός την κοιτά με μισό μάτι και κατόπιν ψιθυρίζει στον βοηθό του:

"Ποιος ξέρει με πόσους θα πηδηχτεί απόψε..."

Νεαρή αγοράζει τεστ εγκυμοσύνης από το φαρμακείο. Η φαρμακοποιός (γυναίκα αυτήν την φορά) ξαφνικά γλυκαίνει, θυμάται την χαμένη της νιότη... Κοιτά την βοηθό της.

"Αχ! Θυμάμαι κι εγώ τι αγωνία είχα όταν έκανα το τεστ, τότε..."

Νεαρός αγοράζει τεστ εγκυμοσύνης από το φαρμακείο. Η προαναφερθείσα ξινή επιστήμων του το δίνει χωρίς πολλές κουβέντες. Σχολιάζει.

"Aλίμονο στην κοπελίτσα που θα γκάστρωσε ο αλήτης..."

Αν έτσι σκέφτεται το ένα φύλο για το άλλο, αναρωτιόμαστε γιατί οι σχέσεις πάνε κατά διαόλου;

by V.

ΡΕΒΕΓΙΟΝ

Κάτι τέτοιες στιγμές

-μόνος σου στην γιορτή-

ξέρεις πως αγαπάς

μα δεν ξέρεις γιατί.

Η ζωή είναι λειψή

και οι σκέψεις γλιστρούν

μα μια τέτοια βραδυά

σκέψεις σε κυνηγούν....

Φ.Δ

by V.

ΕΥΧΕΣ

Πρόσφατοι φίλοι μου ευχήθηκαν και ξέρω ότι το εννοούν.

Φίλοι είκοσι και πλέον χρόνων με ξεπέταξαν με ένα 'ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ' σε sms.

Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς.

Τους πρώτους διότι υπάρχουν στην ζωή μου.

Τους δεύτερους διότι μου έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβω πόσο ανεπαρκείς είναι και να αναθεωρήσω την σχέση μας.

by V.

ΣΤΑΓΔΗΝ

"Χαλάρωσε...

Δεν θα σε πονέσω...

Πριν μπω μέσα σου κλείσε τα μάτια και μέτρησε μέχρι το δέκα...

Μην κλαις...

Δεν θα σε μεταλλάξω...

Δεν χρειάζεται να δειλιάζεις...

Κλείσε τα μάτια σου και απομακρύνσου...

Προσπάθησες...

Είναι δύσκολο να με πείσεις...

Σήμερα με θέλεις πιο πολύ, απελπισμένα...

Μην κλαις...

Δεν θα σου αντισταθώ ούτε κι εγώ...

Χτες είχες εμπιστοσύνη στον εαυτό σου...

Σήμερα με παίρνεις σε διπλάσια δόση..."

by V.

ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ ΣΕΡΒΙΣ

Οι κυριακάτικες βόλτες στο Μοναστηράκι περιλαμβάνουν απαραιτήτως στάση για καφέ σε κάποια από τις παρακείμενες καφετέριες. Οι περισσότερες από αυτές μετρούν δεκαετίες ζωής. Τόσες, που τείνουν να γίνουν ένα με την παράδοση. Το ερώτημα είναι πώς κατάφεραν να επιβιώσουν...Διότι το να έχεις μια τέτοια επιχείρηση στο συγκεκριμένο πόστο ισοδυναμεί με χρυσορυχείο. Αρκεί να ξέρεις να το 'κινήσεις΄.

Τι είδα εγώ, λοιπόν, στην σύντομη-ευτυχώς-στάση μου σε μία από αυτές:

-σερβιτόρους με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα που φεύγουν πριν ακόμη ολοκληρώσεις την παραγγελία σου ή που, όταν τελικά σε σερβίρουν, να έχουν πιάσει όλα τα ποτήρια από το χείλος τους.

-ένα αφεντικό χυμένο σε μια καρέκλα να κράζει τον υπάλληλό του επειδή αργεί να σερβίρει. Κι όταν φτάνει στο 'αμήν' να σηκώνεται (με βαριά καρδιά, μην φανταστείς...) να πάρει ο ίδιος παραγγελία αφού πρώτα ξύσει την μύτη του και...όποιο άλλο μέλος του σώματος προεξέχει.

-πελάτες να διαμαρτύρονται διότι στο δεκάλεπτο που περιμένουν δεν τους έχει πλησιάσει κανείς για παραγγελία. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι είμαι σε γύρισμα για την εκπομπή του Μποτρίνι. Έψαχνα τριγύρω μου για κάμερα!

-απαράδεκτης ποιότητας υπερχρεωμένους χυμούς και καφέδες.

Στο τέλος ο σερβιτόρος μου έφερε 1 ευρώ παραπάνω ρέστα. Δεν σου κρύβω ότι μπήκα στον πειρασμό να μην του το πω. ¨Οχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί το μυαλό μου φλασάρισε περίεργα: αυτά τα γκαρσόνια, με αυτήν την ελεεινή συμπεριφορά είναι εκεί και δουλεύουν. Αν κανένα νεαρό παιδί πάει να ζητήσει δουλειά ως σερβιτόρος θα τον απορρίψουν λόγω έλλειψης 'προυπηρεσίας σε χώρους εστίασης'. Λες και όλοι οι Αλβανοί και Ρουμάνοι που σερβίρουν έχουν τελειώσε ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων στην χώρα τους...

by V.

ΥΓ1 Τα ανωτέρω έλαβαν χώρα στην καφετέρια 'ΒΕΡΑΝΤΑ' δίπλα από την βιβλιοθήκη του Αδριανού. Χα!

ΥΓ2 Το ευρώ, τελικά, το επέστρεψα. Δεν έφτανε για να ξεπληρώσει την τσατίλα μου...

Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Το σίγουρο είν'ότι ξεκίνησα πάλι αργά

και πάω με τα πόδια, συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω...

Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα

μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός

φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα

Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως

που δείχνει πως είσαι ο προορισμός

κι αν είναι ένας τρόπος για να 'ρθω είν 'αυτός:

ν' αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς

Το σίγουρο είν' ότι πηγαίνω στην ομορφιά

μα ο μέσα μου αντίπαλος βιάζεται, τρέχει να φτάσει

Κοιτάω τ' όνομά του που αστράφτει στην αγορά

ακούω το τραγούδι του που θέλει απλά να σου μοιάσει

Κι αν είναι σε κάτι στ' αλήθεια καλός

φοβάμαι πως είναι ο μηχανισμός του

Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως

που δείχνει πως είσαι ο προορισμός

Κι ο δρόμος σου σίγουρα δεν είν' αυτός

Να μένω ο ίδιος, μα πιο βιαστικός

Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά

στον δρόμο αυτό δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη

μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά

κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια και ακούραστα θέλει

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός

Το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω

Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως

πως είσαι ο δικός μου ο προορισμός

Θα φτάσω εκεί κάποτε –θα 'ρθει ο καιρός

να σου τραγουδήσω να γίνουμε φως

Φ.Δ.

BY V.

ΕΛΕΝΗ

Καθώς περπατούσα βαριεστημένα προς το εκλογικό κέντρο για να ψηφίσω, άκουσα μια τρομαγμένη γυναικεία φωνή να μου λέει ψιθυριστά:

"Σε παρακαλώ, πες ότι είμαι φίλη σου και κάνε πως μιλάμε. Φοβάμαι μην μου επιτεθεί."

Και συνεχίζει:

"Χριστός και Παναγία, σε παρακαλώ... Αυτή, εκεί!"

Και τότε την είδα... Η Ελένη...

Κατηφόριζε προς τον κεντρικό δρόμο φορώντας μόνο τα εσώρουχά της. Τελείως χαμένη. Σοκ και στεναχώρια μαζί. Αν ξεκίνησε απ'το σπίτι της χωρίς ρούχα τότε είχε διανύσει περίπου ένα χιλιόμετρο σε αυτήν την κατάσταση. Κανείς δεν την είδε; Κανείς δεν ειδοποίησε την αστυνομία; Κανείς;;;

Την Ελένη την ξέρουν όλοι στο Χαλάνδρι. Για τους εξυπνάκηδες κακοπροαίρετους είναι "η Ελένη η τρελή" και η "Ελενίτσα" για τους πιο ψυλλιασμένους που την αντιμετωπίζουν σαν μικρό παιδί. Πώς αλλιώς, άραγε;

Κανένας δεν ξέρει την πραγματική της ιστορία. Φήμες λένε ότι τρελάθηκε όταν την εγκατέλειψε ο αρραβωνιαστικός της για κάποια άλλη γυναίκα. Άλλες, πάλι, ότι γεννήθηκε με δύο κόσμους στο μυαλό της. Η μόνη αλήθεια είναι ότι η εύπορη οικογένειά της έχει ξοδέψει αμέτρητα λεφτά μπας και καταφέρει να την επαναφέρει στον δικό μας, 'υγιή' κόσμο. Αξίζει τον κόπο;

Κυκλοφορεί πάντα με φανταχτερά ρούχα κι είναι στολισμένη με ό,τι χρυσαφικό υπάρχει. Το μακιγιάζ είναι πάντα έντονο με χαρακτηριστικό το κατακόκκινο κραγιόν που εκτείνεται από το ένα αυτί έως το άλλο. Ο βηματισμός της πάντα αγέρωχος, καμαρωτός. Κάτι μεταξύ πασαρέλας και παρέλασης. Δεν ενοχλεί κανέναν, απλώς βολτάρει στους δρόμος τους οποίους και διασχίζει χωρίς να υπολογίσει αυτοκίνητα, προτεραιότητες, φανάρια. Εισπράττει από μούντζες μέχρι μπινελίκια αλλά συνεχίζει ακάθεκτη. Κάποτε ακούστηκε ότι την πάτησε αυτοκίνητο όταν πέρασε έναν δρόμο χωρίς να κοιτάξει. Δεν αντιδρά στα βλέμματα των περαστικών παρά μόνο στα χάχανα. Αν καταλάβει ότι την κοροϊδεύεις σε πλησιάζει και αρχίζει να ουρλιάζει. Ποτέ δεν επιτίθεται σωματικά. Στην τελική να σου πει "Σ' εχω γραμμένο στο μουνί μου, μαλάκα. Άντε γαμήσου!" Αν, όμως, πατήσεις το κουμπί της και της πεις "Γεια σου, ρε Ελένη, κούκλα!" θα σου χαμογελάσει φαρδιά πλατιά και θα πει "Γεια σου και σένα ρε μάγκα!".

Η Ελένη υπάρχει ανάμεσά μας αλλά ζει στον δικό της κόσμο χρόνια τώρα. Σε έναν κόσμο στον οποίο είναι βασίλισσα. Η πιο όμορφη. Η μόνη όμορφη. Μόνο που σήμερα η βασίλισσα ήταν γυμνή...

by V.

ΑΡΡΩΣΤΑ ΝΤΟΥΕΤΑ

Τα διακρίνεις αμέσως. Κάνουν μπαμ. Είναι μάνα και γιος, μάνα και κόρη ή πατέρας και γιος. Ηλικίας εξήντα και τριάντα, αντίστοιχα. Κόβουν βόλτες στα μαγαζιά πιασμένοι χέρι-χέρι ή αγκαζέ.

Γιατί αυτά τα παιδιά δεν βγαίνουν με συνομηλίκους τους; Γιατί στα τριάντα τους χρόνια η μόνη τους παρέα εξακολουθούν να είναι οι γονείς τους; Από ανασφάλεια; Ή, μήπως, για ασφάλεια; Τι φοβούνται; Ποιος βγάζει βόλτα ποιον;

by V.

ΚΟΝΤΡΑΣΤ

Athens Mall, μια Τετάρτη απόγευμα.

Σ' ένα μαγαζί με είδη οικιακού εξοπλισμού ένα ζευγάρι διαλέγει σερβίτσιο. Η κοπέλα το διαλέγει, δηλαδή, μιας και ο νεαρός φορτωμένος με ψώνια και προβλήματα στέκεται αποκαμωμένος λίγο παράμερα και απλώς παρακολουθεί.

-Κοίτα, αυτό είναι πολύ ωραίο. Τέλειο! Αυτό θα πάρουμε!

Δεν τον ρωτάει καν. Έχει αποφασίσει και για αυτόν. Πριν από αυτόν.

-Αυτά τι είναι; Ααα...είναι θήκες για βραστά αυγά. Δύο από αυτές... Και δύο σουπλά...

-Τις αυγοθήκες τι τις θέλουμε;

- Τις θέλω εγώ. Αφού δεν ξέρεις από νοικοκυριό ρε συ Γιώργο, άσε με να πάρω ό,τι νομίζω...

-Καλά, κάνε ό,τι θες...

Ο τύπος παραιτημένος πια, ψελλίζει. Αν δεν την έχει διαολοστείλει σιωπηρά...

Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη της γης....

Central Park, NY. Κρύο...

Σ' ένα παγκάκι δύο κοπέλες.

-Despite the flu you performed amazingly last night.

-Oh, yeah? Thank you... (χαμογελάει)

-No, really, you were great. I'm so proud of you... Here! Drink this...

Tης δίνει ένα χάρτινο ποτηράκι που αχνίζει.

-How do you feel?

-Cold...

Βγάζει απ'την τσέπη της ένα μάλλινο σκουφάκι και της το φορά.

-Better now?

Της χαμογελάει συνέχεια, την φλερτάρει συνέχεια.

Σκύβει και την φιλάει.

-Τhat was a slobbery kiss...

-Who gives a fuck? I love you.

-I love you too...

Σηκώνονται και πιασμένες χέρι χέρι συνεχίζουν τον περίπατό τους στο πάρκο.

by V.

ΥΓ. Πρόσωπα και γεγονότα είναι απολύτως αληθινά.

ΔΙΚ(Α)ΙΟΛΟΓΙΕΣ

"Γιατί τ'άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας".

Δεν ξέρω τι σκεφτόταν ο γλυκύτατος Μάνος Ελευθερίου όταν έγραφε αυτούς τους στίχους, σε ποια έκσταση βρισκόταν. ¨Ομως, είχε δίκιο. Έχει δίκιο. Απ'την κούνια μας...

Εγώ π.χ. που γεννήθηκα από ζάμπλουτους γονείς και που από το γαλατάκι του μπιμπερόν έπεσα κατευθείαν στο χαβιάρι, δεν έκανα κάτι για να αξίζω αυτές τις πολυτέλειες. Απολαμβάνω παραπάνω από όσα αξίζω.

Εσύ π.χ που γεννήθηκες από εξαθλιωμένους γονείς σε μια εξαθλιωμένη φυλή στην Αφρική και λιμοκτονείς, επίσης δεν έκανες κάτι για να σου αξίζει αυτό που ζεις.

Η απάντηση στο 'γιατί' των παραπάνω καταστάσεων είναι "διότι έτσι έλαχε"...

Δικαιοσύνη σου λέει μετά...

by V.

ΕΞΩ

Το χαρτόνι γράφει "Δεν είμαι ζητιάνα. Είμαι άστεγη. Βοηθήστε με με 1 ευρώ". Μια ξεφτισμένη κουβέρτα απλωμένη σαν αυτοσχέδιο sleeping bag, ένα κυπελάκι με δύο-τρία κέρματα κι ένα άδειο κεσεδάκι γιαουρτιού συμπληρώνουν το σκηνικό. Η πρωταγωνίστρια άφαντη. Η σκέψη και μόνο ότι η επετεία έχει εξελιχθεί τόσο πολύ μου φαίνεται τραγελαφική. Όμως, είπαμε, "Δεν είμαι ζητιάνα". Την στήνω, λοιπόν, στο απέναντι πεζοδρόμιο και περιμένω. Η 'ιδιοκτήτρια' του ιδιότυπου καταλύματος εμφανίζεται κρατώντας ένα σκυλί κι ένα σακουλάκι ξηρά τροφή σκύλων. Κάθεται στην κουβέρτα, γεμίζει το κεσεδάκι με τροφή και χαμογελάει. Δεν πειράζει που δεν έχει σπίτι. Αρκεί που ο σκύλος έχει τροφή. Βγάζει από την τσέπη της ένα στραπατσαρισμένο τσιγάρο και το ανάβει. Οι τζούρες της είναι μεγάλες, βαριές. Ξεφυσάει. Ξεφυσάω κι εγώ. Φεύγω...

by V.

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΝΕ

Τέταρτη νύχτα ο ίδιος εφιάλτης. Εγώ, στην Γ' Λυκείου, να προετοιμάζομαι για Πανελλήνιες κι ενώ έχει φτάσει το Πάσχα, δεν έχω ανοίξει βιβλίο στα Μαθηματικά 1ης(!) δέσμης. Και μέσα στον ύπνο μου να προσπαθώ να με ηρεμήσω λέγοντας "Κακώς είσαι ακόμα στο Λύκειο, έχεις περάσει στο Πανεπιστήμιο κι έχεις πάρει και πτυχίο! Θυμήσου ότι έχεις πάει στην ορκομωσία σου!". Νομίζω αυτοί οι εφιάλτες δεν θα φύγουν ποτέ. Κι ας έχουν περάσει 10 χρόνια. Φαίνεται ότι το τραύμα είναι 10 πήχες βαθύ...

by V.