ΜΙΑ ΦΡΕΣΚΟΚΟΜΜΕΝΗ, "ΝΩΠΗ ΛΑΪΚΗ ΕΝΤΟΛΗ" ΚΙ ΕΝΑ ΤΖΑΤΖΙΚΙ ΣΤΟ 14!

Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες του μωρού. Και οι
δύο χρειάζονται άλλαγμα και μάλιστα για τον ίδιο λόγο!

Εκλογές ξανά. Πώς λέμε δλδ "Χριστούγεννα ξανά";
'Αντε και του χρόνου. 115 εκατομμύρια € αναμένεται
να μας κοστίσουν οι πρόωρες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

Ευρώ; Ναι, €. Η πάνα όμως, θέλει άλλαγμα.
Η τρέχουσα κυβέρνηση καταφεύγει στη λαϊκή εντολή
μόλις μετά από δύο χρόνια. Πόσο "νωπή" πρέπει να
είναι πια; Ούτε σαλάτα να ήτανε.

Δεν ξέρω. Τα 'χω λίγο χαμένα. Στη διάρκεια της προ-
εκλογικής περιόδου, ο αέρας, τηλεοπτικός και
φυσικός, είναι γεμάτος από λόγια. Και αντίστροφα:
τα λόγια, γεμάτα από αέρα.

Κουράστηκα να λαμβάνω απαντήσεις από πολιτικούς
που ξέρω εκ των προτέρων. Απαντήσεις απλώς
για να γεμίζουν σελίδες και τηλεοπτικό χρόνο
τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αλλού είναι όμως το πρόβλημα.
Δε μας χρειάζονται εκλογές.

Μας χρειάζεται να βγούμε από το καβούκι μας
και να κοιτάξουμε έξω από το ελληνικό παράθυρο.
Η Ευρώπη προχωρά και εμείς πάντα καταφέρνουμε να
είμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ουραγοί.

Τρωγόμαστε μεταξύ μας, αν θες. Και το αποτέλεσμα;
Πρόοδος μηδαμινή. Αν ο γείτονας του 'Ελληνα
αγοράσει ένα γάιδαρο, σκοπός του Έλληνα είναι
να τον θανατώσει. Όχι να αποκτήσει έναν κι αυτός.

Όπως και να 'χει τώρα, είχαμε - δεν είχαμε
θα πάμε πίσω. "Εμπρός, πίσω".
Σχολεία θα κλείσουν, δικαστήρια θα κλείσουν,
ημιαργίες θα προκύψουν παραμονές του Αγίου
Εκλογολόγου, άχρηστα τοιχοκολλούμενα έντυπα
με "κλασσικά" ρετουσαρισμένα και εικονογραφημένα
θα γεμίσουν τους δρόμους, οι πλαστικοί χειρουργοί
θα κάνουν χρυσές δουλειές... κλπ κλπ...

Το λογαριασμό στο τραπέζι 14 παρακαλώ!
Μια "φρεσκοκομμένη, νωπή λαϊκή εντολή κι
ένα τζατζίκι" χρεώθηκε. Φαινομενικά, οι εκλογές
είναι δωρεάν. Tο αποτέλεσμα είναι που θα πληρώσουμε.

Θυμηθείτε ωστόσο: κακοί αξιωματούχοι εκλέγονται
από καλούς πολίτες που δεν ψηφίζουν...


Balex

"Του δρόμου" (12)

Ι. ΜΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΜΕ ΠΕΡΑΣΕΣ;

Φίλος που συνάπτει σχέσεις τα τελευταία χρόνια
με γυναίκες ηλικίας της δεκαετίας των δεύτερων
-άντα, παραπονιέται:

- "Την παράτησα. Ασφυκτιούσα σε αυτή τη σχέση.
Δε με γούσταραν οι δικιοί της".
- "Δε σε ήθελαν οι γονείς της ε;
Κλασσική περίπτωση" απαντώ.
- "'Οχι. Δε με ήθελαν ο άντρας της και
τα παιδιά της".

ΙΙ. ΑΠΛΗ ΣΥΝΩΝΥΜΙΑ

Δύο οικογένεις που κάνουν μαζί διακοπές,
απολαμβάνουν βραδινό περίπατο στην προβλήτα ενός
λιμανιού. Οι άντρες προχωρούν μπροστά, πίσω
βαδίζουν νωχελικά οι σύζυγοι και τα παιδιά τους
χαλούν τον κόσμο τρώγοντας παγωτό. Ο ένας από
τους δύο άντρες απευθύνεται στον άλλο:

- "Μη χαλιέσαι. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία".
- "Ναι, αρκεί να μη λένε έτσι την πεθερά σου".

ΙΙΙ. ΜΕΤΡΟ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ

Ζευγάρι φτάνει στην πόρτα του δωματίου του
ξενοδοχείου, όπου καταλύουν στη διάρκεια των
διακοπών τους.

- "Δεν το πιστεύω. 'Εχασα το κλειδί του δωματίου"
λέει με έκπληξη ο άντρας.
- "Gee. Είσαι τόσο ανίκανος, που και το κλειδί
της πόλης να σου χαρίζανε, κι αυτό θα το έχανες".

IV. MANA, του δειλινού καμπάνα..

Μετρό Πανεπιστήμιο. Μία απεγνωσμένη μάνα συνοδεύει
τα τρία (προφανώς) παιδιά της προς την έξοδο.
Τα τρία καθαρματάκια της, τρέχουν μπροστά και
παίζουν ανεβοκατεβαίνοντας στις κυλιόμενες σκάλες.
Η μικρή κόρη απευθύνεται στο διαβολάκι - συνάδελφο
δίπλα της, αγγίζοντας και σκουπίζοντας την παλάμη
του χεριού της στη μαύρη ταινία της ηλεκτρικής σκάλας:

-"Για να δούμε! Θα μαυρίσουν τα χέρια μου μ'αυτό;"

Και η κατάκοπη μάνα απαντά:

-"Για να δούμε... Θα σε μαυρίσω στο ξύλο άμα
λερωθείς; Κι όχι τίποτα άλλο. Δε θα φανεί κι
ο κόπος μου.."

Balex

Καλό φθινόπωρο. Σε όλες και σε όλους.

"Του δρόμου" (11)

I. ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ...

6 μ.μ., δύο κατάκοπα στελέχη μεγάλου χρηματοπι-
στωτικού ιδρύματος, εγκαταλείπουν σιωπηλά το
κτίριο με κατεύθυνση το γκαράζ. Ο ένας ανοίγει
το πορτοφόλι του και κοιτά μια φωτογραφία μέσα
σε αυτό. Ο συνάδελφός του, του απευθύνεται:

- "Κουβαλάς κι εσύ φωτογραφία της οικογένειάς
στο πορτοφόλι σου, ε;"
- "Ναι. Κι όταν έχω σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά,
κοιτώ τη φωτογραφία για δευτερόλεπτα και το
πρόβλημα φεύγει από το μυαλό μου αμέσως!"
- "Συμφωνώ! Και για μένα, η οικογένειά μου, έχει
θαυματουργή επίδραση πάνω μου σε τέτοιες στιγμές".
- "Σωστά. Κοιτάζω τη φωτογραφία και αναρωτιέμαι..
Υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό εδώ;"

ΙΙ. ΑΝΑΦΟΡΑ: "Το μήνυμα παραδόθηκε"

Νέα, προς το σύντροφό της:

"Ένα φιλί και θα είμαι για πάντα δική σου".

Σύντροφος:

"Ευτυχώς που με προειδοποίησες έγκαιρα".



ΙΙΙ. ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Σύζυγος, εύσωμη και εκκεντρικά ντυμένη, ρωτά το
σύζυγο, που είναι καταφανές ότι τρώει παντόφλα
στο σπίτι:

- "Αγάπη, τί σου αρέσει περισσότερο πάνω μου;
Το αινιγματικό μου μουτράκι ή το ζουμερό και σέξυ
κορμί μου;"
- "Το χιούμορ σου αγάπη μου. Το χιούμορ σου!"


IV. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ

Περπατώντας στα ήσυχα δρομάκια του Hyde Park,
τίποτα δεν προμήνυε το καυγαδάκι που θα τάραζε
τα σκιουράκια του πάρκου:

- "Νομίζω πως ήρθε επιτέλους η στιγμή να
συγκατοικήσουμε", είπε εκείνη.
- "Τί; Τρεις κάτω από την ίδια στέγη;",
αποκρίνεται εκείνος με έκπληξη.
- "Γιατί; Ποιος είναι ο δεύτερος;"
- "O Ben, ο σκύλος μου. Ξέχασες;"
- "Δηλαδή, προτιμάς το σκύλο σου από μένα;;;"
- "Μα φυσικά. Τουλάχιστον, αν χωρίσω με τον Ben
δε θα φύγει από το σπίτι παίρνοντας μαζί του τα
μισά μου πράγματα..."



Balex

"Του δρόμου" (10)

Ι. ΔΕ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ:

Τρόλεϊ Αθηνών. Μπροστά από το κάθισμα μιας
κοπέλας νέας, όχι πάνω από 25 ετών, κάθονται
δύο πιτσιρίκια, 4 και 6 ετών αντίστοιχα.

Μια ανήμπορη γραία, πίσω από τα δύο καθαρματάκια,
απευθύνεται στο ένα:
- "Λεβέντη μου, πατάς λίγο το κόκκινο κουμπάκι
για στάση;"

Λεβέντης (με θράσος):
- "'Οχι".

Η γραία επανέρχεται, μα εισπράττει δεύτερη άρνηση.
Τότε το κουμπί πατά η ως άνω νέα που παρακολουθούσε
το περιστατικό. Η ανήμπορη γιαγιά, απευθύνεται τότε
σε αυτή:

- "Δικά σας είναι;"

ΙΙ. ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ:

Ανακαλώντας ατάκες που έγραψαν...

- "'Ολος ο κόσμος τα Χριστούγεννα, στολίζει
δέντρο και κρεμάει μπάλες!"
- "Ε, εμείς στην Ελλάδα, παραδοσιακά στολίζουμε
καραβάκι!"
- "Μπα; Και τί κρεμάτε; Ναύτες;"

ΙΙΙ. ΆΛΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΜΑΣ

Δύο γυναίκες σε μία pub συζητούν:
- "Μη στεναχωριέσαι καλή μου. Οι άντρες είναι
σαν το μετρό. Μετά τον έναν, έρχεται ο άλλος
σε 5 λεπτά".
- "Εκτός κι αν είναι το τελευταίο της βραδιάς,
οπότε το παίρνεις, ό, τι και να 'ναι..."

ΙV. ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΩΝ:

@ Nero's, London Coffee shop, μεταξύ αλλόθρησκων
φίλων, ένας εκ των οποίων είναι Χριστιανός.

- "Μα καλά, πριν το γεύμα, δεν κάνεις την
προσευχή σου;"
- "Όχι, συνήθως δε χρειάζεται. Η μάνα μου
είναι καλή μαγείρισσα..."

by Balekos

"Του δρόμου" (9)

Ι. FREE GIFTS FOR THIEVES

Νεαρά, εξωτική καλλονή, έχει παρκάρει
παράνομα το κομψό μικρό αυτοκινητάκι της
στο Soho. Εντός, έχει αφήσει πάνω στο
κάθισμα ανοιχτή την τσάντα της με ολοφάνερο
το περιεχόμενό της: κινητά, όχι κινητό,
κοσμήματα κλπ κλπ.

Αστυνομικός της London Transport Police,
απευθύνεται στην κοπελιά, λέγοντας:

"Miss, please, remove your items from
your car, before someone else does".

II. British Jokes

- "What did Winnie the Pooh say to his manager?"
- "Show me the honey".

source: The London Paper

ΙΙΙ. ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009

Οι παλαιοί εκλογείς δεν μπορούν να συνηθίσουν
τις νέες εξελίξεις στη διαδικασία των εκλογών.
Ήτοι, το αυτοκόλλητο που σφραγίζει το φάκελο
με το ψηφοφέλτιο, χωρίς να χρειάζεται πλέον
να καταφύγει κανείς σε επάλειψη ή ύγρανση
με ...σάλιο.

Δικαστικός αντιπρόσωπος σε εκλογέα:
"Δε χρειάζεται να σαλιώσετε το φάκελο.
Απλά αφαιρέστε την ταινία του αυτοκόλλητου".

Εκλογέας στο δικαστικό αντιπρόσωπο:
"Και να 'θελα να το σαλιώσω, δεν μπορώ.
ΣΑΛΙΟ δε μου 'χει μείνει με δαύτους στη Βουλή".

Να πως εξηγείται η αποχή.

IV. Νοικοκύρης... σε απόγνωση.

-"Ρε γυναίκα, δε μπορώ άλλο να σε βλέπω
να τυραννιέσαι όλη τη μέρα στην κουζίνα.
ΦΤΑΝΕΙ πια. Κλείσε την πόρτα !!!"

N.B.: Βαρβάρα, ΟΧΙ. Δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι.

HOUSEWIFE OF THE YEAR
definitely, not desperate

by Balekos

Η πρώτη του φορά.

'Ηταν αμήχανος.
'Ηταν νευρικός.
Στεκόταν σκεπτικός.
Θα ήταν η πρώτη του φορά.
Καινούργιος στη γειτονιά.
Καινούργιος στην ενορία.

Ο νέος παπάς, πριν την πρώτη του
λειτουργία, δεν μπορούσε να βγάλει
κουβέντα. Σκέφτηκε λοιπόν, πως ο
καταλληλότερος μία τέτοια στιγμή για
συμβουλή, θα ήταν ο Αρχιεπίσκοπος.

-"Τί μπορώ να κάνω για να χαλαρώσω;"
-"Την επόμενη φορά, ρίξε λίγες σταγόνες βότκα
στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλα-
ρώσεις αμέσως", αποκρίθηκε ο Αρχιεπίσκοπος.

Την επόμενη Κυριακή, ακολούθησε τη συμβουλή
και ως δια μαγείας, το κήρυγμα και η ακολουθία
πριν από αυτό, περατώθηκαν αβίαστα. Μετά τη
λειτουργία του, ο νέος παπάς επιστρέφει σπίτι
του, όπου ο Διάκος του Αρχιεπισκόπου του
παραδίδει μία επιστολή.

"Αγαπητέ Πάτερ,

την επόμενη φορά να ακολουθήσετε πιστά
τη συμβουλή μου, ήτοι να ρίξετε λίγη βότκα
στο νερό σας κι όχι λίγο νερό στη βότκα σας.

Σας παραθέτω τις παρατηρήσεις μου, για να μην
επαναληφθούν τα Κυριακάτικα ρεζιλίκια σας.

1. Δεν απαιτείται από τους κανόνες της Εκκλησίας
μας να τοποθετείται φέτα λεμονιού στο χείλος
του Δισκοπότηρου.
2. Το κουβούκλιο στην αριστερή πλευρά είναι το
εξομολογητήριο και όχι το μπάνιο.
3. Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο "Χαίρε
Κεχαριτωμένη", όχι "Γεια σου Πιπίνι".
4. Οι εντολές ήταν 10 και όχι 12.
5. Οι Απόστολοι ήταν 12. Όχι 7.
Κανείς από αυτούς δεν ήταν Νάνος.
6. Δεν αναφερόμαστε στον Ιησού Χριστό και
στους Αποστόλους ως... "Ι.Χ. και Σία".
7. Ο Ιούδας, ήταν προδότης και όχι...
"σ****ρουφιάνος του κερατά".
8. Ο Χριστός είπε στον Πέτρο "Πριν αλέκτωρ
λαλήσει, θα με αρνηθείς τρις" και όχι
"μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια, θα με έχεις
γράψει στα αρ****α σου".
9. Δεν επιτρέπεται να αναφερόμαστε στον
επικεφαλής της Εκκλησίας μας ως .. "Νονό".
10. Δεν κηρύττουμε ποτέ έχοντας καθίσει στα σκαλιά
του Ιερού και βάζοντας τα πόδια πάνω στη Βίβλο.
11. Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία και
όχι ως συνοδευτικό στο κρασί.
12. Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν
ενδιαφέρουσα, ομολογώ, αλλά δε χρειαζόταν να
χορέψει χάλι γκάλι γύρω από την Εκκλησία.
13. Τη λειτουργία την τελειώνουμε λέγοντας
"Αμήν" και όχι "Όλε".
14. Τις σκάλες του άμβωνος τις κατεβαίνουμε
κανονικά και όχι κάνοντας τσουλίθρα στα κάγκελα.
15. Αυτός που καθόταν στην άκρη του ιερού και που
αποκαλέσατε "Αδερφάρα, τραβεστί με μάξι",
ήμουν εγώ".

Ελπίζω να μην επαναληφθούν τα ως άνω λάθη.

Με εκτίμηση,
ο Αρχιεπίσκοπος.

Βalex

"Του δρόμου" (8)

I. Διαφορά επιπέδου.

Κι ενώ η μισή καρδιά της Παγκόσμιας οικονομίας
χτυπά στη Wall Street της NY, η άλλη μισή χτυπά
στο City του Λονδίνου. Σε κεντρικό δρόμου του
τελευταίου, ώρα 11.30 το πρωί, ένας 'Αγγλος
επιχειρηματίας - επενδυτής (εικάζω) παρατηρεί:

"If Opel had been allowed to fall into
bankruptcy, valuable parts of the company could
have been saved. Saving inefficient jobs at
sickly Opel will destroy them at more efficient
European employers".

Την ίδια στιγμή, λίγο πιο δίπλα, Έλληνας
επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης ταβερνείου
(Greek Mousaka and so on)παρατηρεί.

Με πάθος:

"Όλες μαζί τις θέλω. Να γλείφονται η μία με
την άλλη και 'γω όλες μαζί. Να τις πηδ*** ανελέητα
και μετά να τις πετάω στη λάσπη. Και πάλι
από την αρχή. Όλες μαζί...".

II. Music and Lyrics

Μιλώντας για τα αγαπημένα τραγούδια του
Ροναλντίνιο, προσπαθούμε να καταλάβουμε τους
στίχους ενός από αυτά.

Ricky Martin "un, dos, tres, Maria"
και ο στίχος έχεις ως εξής

"Un, dos, tres - Un pasito pa'delante, Maria".
- "Καλά, όλο το υπόλοιπο, το 'χω.
Το Un pasito pa'delante δεν ξέρω"
- Γιατί ρε, τη Maria από πού την ξέρεις;
- Από τον Σαρμπέλ ("Γεια σου Μαρία").

Καθένας με τις αναφορές του..

ΙΙΙ. Εργάσιμες Ώρες

Στον ωραιότερο δρόμο του Κόσμου, μια
κομψοτάτη κυρία παραπονείται εντόνως.

- "Μα, μέσα στο χώρο εργασίας; Τί ιταμότητα!
Δε μου άφησε τίποτα. Όλα τα πήρε. Πορτοφόλι,
κινητό, γυαλιά ηλίου, κάρτες, ταυτότητες, κλειδιά.
Κι όλα αυτά 11 το πρωί, όσο εμείς δουλεύαμε".
- "Μα γιατί σου κάνει εντύπωση; Κι οι κλέφτες
δουλεύουν ώρες γραφείου.."

ΙV. Lady Gaga, the "Pokerface" singer

- "Πώς τσατίζεις τη Lady Gaga"
- Just.. poke her face.

Βρετανικά αστειάκια.


Balekos

"Του δρόμου" (7)

I. Της μέρας και της νύχτας...

Δικαστήρια Ευελπίδων.
Στο φεστιβάλ της απόλυτης ελληνικής καφρίλας,
νέα και πολλά υποσχόμενη ασκουμένη δικηγόρος,
εργαζόμενο κορίτσι της ημέρας,
απευθύνει το λόγο σε συνάδελφό της:

-"Διάβαζα λοιπόν την κατασχετήρια έκθεση και
έμεινα έκπληκτη. Στον κατάλογο των κατασχεθέντων,
αναγραφόταν:

α) Δύο ζευγάρια χειροπέδες.
β) Δύο δεσμίδες χαρτονομισμάτων, αξίας 10.000€.
γ) Πολυτελή ενδύματα [...]
δ) Τσάντες
ε) Μπότες
στ)Γόβες
ζ) Κοσμήματα [...]
η) Γυαλιά ηλίου
θ) 'Ενας πύθωνας".

Ο οίκος ανήκε σε
εργαζόμενο κορίτσι της νύχτας...

ΙΙ. "Του δρόμου" του ... Βερολίνου.

Ζευγάρι Ελλήνων τουριστών, βγαίνοντας
από μεγάλο εμπορικό κέντρο της διάσημης
Alexanderplatz.

Γυνή: "Και τώρα, τί κάνουμε;
Πάμε να δούμε την Πύλη του Μαγδενμβούργου;"

Εννοώντας προφανώς Brandenburger Tor,
γνωστή και ως Πύλη του Βρανδεμβούργου...

Ανήρ, πιο έξυπνος: "Σιγά μην πάμε και στην
Πύλη του Σνιτσελβούργου. 'Αστο. Δεν είσαι εσύ
για κουλτούρα. Πάμε για ... καφεδιά!"

Κατά το ... "φραπεδιά".

Το πώς τσακώθηκαν στο καπάκι.. ήταν πραγματική
απόλαυση. Σαν το ΝΕΣ ΚΑΦΕ "φραπέ".
Ατέλειωτη Ευχαρίστηση!

ΙΙΙ. Στους ίδιους δρόμους της ως άνω
πολιτισμένης Πόλης, ένα απολίτιστο γκρουπ
Ελλήνων μαθητών, συνοδευόταν από έναν Γερμανό
ξεναγό, καθώς και από έναν Έλληνα συνοδό,
ο οποίος έκανε τη μετάφραση,
όταν το έκρινε απαραίτητο.


1) Γερμανός συνοδός, όταν δεν μπόρεσε σε συνεργασία
με τους συναδέλφους του να ικανοποιήσει την
παράλογη απαίτηση των μαθητών να εισέλθουν σε
απαγορευμένη περιοχή, απλώς από (ελληνική)
περιέργεια.

"Leider, wissen meine Kollege nicht, wie man sich
um diesen speziellen Thema kummert. Entschuldigung!"
= Δυστυχώς, οι συνάδελφοί μου δεν ξέρουν πώς να
φροντίσουν το συγκεκριμένο θέμα. Συγγνώμη.

'Ελληνας συνοδός, σε ελεύθερη απόδοση:
"Δεν πρόκειται να μας αφήσουν.
Είναι εντελώς μαλάκες".

2)Γερμανός συνοδός, αποκρίνεται σε κάποιο παιδί,
που προτείνει ένα περίεργο γύρο στην Πόλη,
ουσιαστικά, απίστευτο χάσιμο χρόνου.

"Ich bin der Meinung, dass Ihr Vorschlag ist
nicht anwendbar!"
= Είμαι της άποψης, πως η πρότασή σας
(ναι, στον πληθυντικό μίλησε στο 16χρονο)
είναι ανεφάρμοστη.

'Ελληνας συνοδός, ΠΑΝΤΑ σε ελεύθερη απόδοση.
"Τί σκατά έχεις στο μυαλό σου παιδί μου;"

3)Ας σημειώσω εδώ, ότι οι μαθητές πήγαν στο
Βερολίνο και για λόγους εκπαιδευτικούς.
Το πρωί εξασκούνταν στη γερμανική,
το απόγευμα... απλώς εξασκούνταν με
τα νεύρα των συνοδών.

Στο τέλος των μαθημάτων, ο Γερμανός συνοδός
εξέφρασε την κρίση του διευθυντή του Ινστιτούτου,
όπου παρακολουθούσαν τα παιδιά τα μαθήματα.

"Der Direktor war mit dem Ergebnis
nicht zufrieden!" = Ο διευθυντής δεν έμεινε
ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.

Έλληνας συνοδός: "Είστε όλοι άχρηστοι" ...

4)Γερμανός συνοδός, απολογείται για τη μη
λειτουργία του ανελκυστήρα στην εστία διαμονής
των Ελλήνων μαθητών:

"Es tut mir leid, Ihnen mitzuteilen, dass der
Fahrstuhl ist außer Betrieb!" = Βρίσκομαι στη
δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω,
πως ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας.

Έλληνας συνοδός, αφοπλιστικά.
"Από τα σκαλιά. Κι άμα σας αρέσει"...

Είναι ακριβώς αυτό που λέμε,
Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Η μετάφραση.

by B.



Θα μπορούσε να συμβαίνει και στην Ολυμπιακή.
Με τίποτα όμως στη Lufthansa...

Ο χωρισμός... σου πάει πολύ!

Δε μου αρέσει που χωρίζουν οι άνθρωποι μετά
από μακροχρόνιες σχέσεις. Είναι απλά θλιβερό.

Και καλά. Πες, χωρίζεις. Ο τρόπος όμως, παίζει
ρόλο. Δια αλληλογραφίας, είναι ομολογουμένως
κάπως απότομος.

Αν όμως ήταν κάπως έτσι, τότε δεν έχεις και
πολλά περιθώρια...

Το γράμμα του ενός:

"Αν δεν το κατάλαβες, έφυγα. Τα πράγματά μου τα πήρα.
Τα πράγματά σου τα έκαψα. Ελπίζω η φωτιά να μην εξαπλώ-
θηκε στο διαμέρισμα της μάνας σου, αν και δε βρίσκω έναν
ικανοποιητικό λόγο να μην το κάνει. Ειλικρινά, λυπάμαι που
πασάλειψα τον Ρόμπιν με κόπρανα και φελιζόλ, αλλά είχα
πιει. Σου άφησα μερικά ρούχα να φορέσεις, αν και θα δυσκο-
λευτείς να τα βγάλεις από τη λεκάνη. Συγγνώμη που έδωσα
όλα τα βιβλία σου για ανακύκλωση. Τα CD σου ήταν τόσο
άθλια, που αποφάσισα να τα αφήσω. Τα βινύλια, τα χαράκωσα
όλα, αφού έτσι κι αλλιώς, δεν έχεις πλέον πικ απ.

Μετά τον τελευταίο μας τσακωμό, σκέφτηκα πως είσαι τελικά
μεγάλος μ******ς. Έχεις τη λεπτότητα, την ευαισθησία και την
εξυπνάδα ενός πλάσματος, που η μοίρα αποφάσισε τελικά
πως μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτά. Τουλάχιστον το ΣΕΞ
τους τελευταίους μήνες ήταν εκπληκτικό. Φυσικά, σε αυτό
βοήθησαν και οι φίλοι σου. Μη στεναχωριέσαι. Θέλω να
ξέρεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος από ηλίθιες τσούλες,
ικανές να αντέξουν ένα μ****α σαν κι εσένα. Αρκεί να είσαι
ο εαυτός σου.

Σαφέστατα λοιπόν, ΑΝΤΙΟ.

ΥΓ 1: Ελπίζω να τρως ακόμα τα νύχια σου. Πότισα το γράμμα
αυτό με ούρα, που πήρα από το Νοσοκομείο. Μην ανησυχείς.
Η σύφιλη θεραπεύεται. Όπως και οι μύκητες.

ΥΓ 2: Όχι όμως και ηπατίτιδα C.

ΥΓ 3: Σε περίπτωση που θελήσεις να κάνεις κάτι το ρομαντικό,
όπως να ψάξεις και να με βρεις, κουτό μου παιδί, πρέπει να
σου πω ότι τα λεφτά που μου άφησες για να πληρώσω το ενοίκιο,
τα έδωσα σε κάτι Αλβανούς για να σου σπάσουν τα πόδια.

ΥΓ 4: Η κ. Λίτσα, από απέναντι, με ρώτησε τί συμβαίνει και τα
μάζεψα και έφυγα. Της είπα ότι σε συνέλαβε η αστυνομία για
παιδεραστία. Καλύτερα να σταματήσεις να κάνεις ιδιαίτερα στις
κόρες της...

Πάντα όμως είναι σημαντικό να δίνουμε χώρο
και στην αντίθετη άποψη. Έτσι, ας δούμε το
γράμμα εκείνου....

"Αγαπημένη μου, το είχα καταλάβει εδώ και καιρό, πως ήσουν
έτοιμη να την κάνεις. Ειδικά, όταν αποφάσισες να διακόψεις το
πρόγραμμα απεξάρτησης από το αλκοόλ. Είχες τελειώσει όλο
το αλκοόλ στο σπίτι. Ακόμα και το άρωμά μου.. ή και το after
shave μου. Κατάλαβα ότι έφυγες, αφού ξεβρόμισε όλο το σπίτι.
Κοίταξα κάτω από το κρεβάτι και τα ρούχα σου έλειπαν.

Έφυγες όμως μάλλον βιαστικά και ξέχασες να απενεργοποιήσεις
το σύστημα πυρόσβεσης. Τα πράγματά μου βράχηκαν λίγο, αλλά
όλα καλά.

Ποιος είναι ο Ρόμπιν;;; Εγώ δεν έχω κατοικίδιο. Ποιο αδέσποτο
την πλήρωσε πάνω στη ζάλη σου; Επίσης, δεν μπορώ να καταλά-
βω γιατί έριξες τα πρόχειρα ρούχα της κηπουρικής στη λεκάνη.
Αλλά δεν το βρήκα και τόσο σημαντικό. Σημαντικό ωστόσο είναι
πως άδειασε η βιβλιοθήκη από τα εκατοντάδες Cosmopolitan,
που θεωρούσες Βίβλο της Γυναίκας, σαν κάτι άλλους μ******ς
που θεωρούν το Berto Lucci, Ναό του αντρικού ντυσίματος.

Όσο για τους δίσκους μου, μάλλον ξέχασες ότι τους έχω
μεταφέρει εδώ και καιρό σε mp3. Εξάλλου, αν θυμάσαι,
στο τελευταίο πάρτι που οργάνωσες, χρησιμοποιήσαμε
τα CD μου για σουβέρ και τα βινύλια τα κάναμε δίσκους
για καναπεδάκια.

Χαίρομαι για τους συλλογισμούς σου - κι ελπίζω να δεις
κι εσύ κάποτε το βίντεο που τράβηξα με εσένα να παίρνεις
ναρκωτικά ενώ έκανες πάρτι με ούζα με τους φίλους μου.
Ήταν η πρώτη μου πορνο-παραγωγή με ερασιτέχνες
ηθοποιούς, τους υποτιθέμενους φίλους μου....

Λυπάμαι που έφυγες έτσι βιαστικά και δεν πήρες κι εσύ
το ποσοστό σου, δεδομένου ότι πούλησα το βίντεο και
έπιασε 20.000€. Δε στεναχωριέμαι ωστόσο. Θα βρω
άλλη πρωταγωνίστρια για τα βίντεό μου. Έχω ήδη
αρχίσει να κάνω οντισιόν.

ΥΓ 1: Το μονοψήφιο IQ σου σε εμπόδισε να καταλάβεις
ότι τα λεφτά που σου άφησα, ήταν της Μονόπολης.

ΥΓ 2: Ελπίζω να συνέλθεις γρήγορα και να αντιληφθείς
ότι αυτό που μου έστειλες, ήταν E-mail. Είμαι λοιπόν
περίεργος να καταλάβω... πού έριξες τα ούρα..






Μιλάμε για επίπεδο, όχι για αστεία..

FW to B.

Ο χρόνος είναι χρήμα. Για όλους;

Κάπου αργά το απόγευμα, ένας χωρισμένος
πατέρας γυρνά σπίτι από την εργασία του,
κουρασμένος κι εκνευρισμένος.

Χαμηλός φωτισμός επικρατεί σε όλο το διαμέρισμα.
Μόνο τα μεγάλα μάτια του γιου του, που τον
περιμένει στην πόρτα, λάμπουν.

Ο πατέρας, τον χαιρετά, σα να του κάνει σχεδόν
χάρη. Όχι σκόπιμα, αλλά, να.. ξέρεις πώς είναι
κανείς μια τέτοια ώρα, μετά από "μία μεγάλη μέρα".

"Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;"
"Φυσικά, ό, τι θες", αποκρίθηκε ο πατέρας,
γυρίζοντας το φύλλο της εφημερίδας με το δεξί,
και αφήνοντας για λίγο το πιρούνι του να
ξεκουραστεί στο στόμιο του πιάτου.

"Μπαμπά, πόσα παίρνεις για μία ώρα που εργάζεσαι";
Ο πατέρας γυρνά στο παιδί γεμάτος έκπληξη και
του αποκρίνεται κάπως θυμωμένα: "Αυτό δεν είναι
δική σου δουλειά; Γιατί ρωτάς;"
"Πες μου. Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ.
Πόσα παίρνεις στη μία ώρα;"

"Αφού επιμένεις.. εντάξει. Παίρνω 50 ευρώ
την ώρα" είπε και έφαγε την επόμενη μπουκιά,
προχωρώντας παράλληλα στην επόμενη γραμμή
του άρθρου, όπου και είχε καρφώσει τη ματιά του.

"Ωχ..", αναστέναξε ο μπόμπιρας, ρίχνοντας
το βλέμμα του στο πάτωμα. Και συνέχισε:

"Μπαμπά, μπορείς σε παρακαλώ να μου δανείσεις
25 ευρώ; Είναι ανάγκη".

Ο πατέρας, φανερά εξαγριωμένος, του λέει:
"Αν ο λόγος για τον οποίο με ρώτησες πόσα
παίρνω, είναι να δανειστείς, ώστε να αγοράσεις
κάποιο ανόητο παιχνίδι ή κάποιο άλλη αηδία,
τότε, να πας αμέσως στο κρεβάτι σου.
Εγώ δεν εργάζομαι για τις δικές σου
παιδαριώδεις επιπολαιότητες".

Ο μικρός αποχώρησε αθόρυβα, σέρνοντας τον
αρκούδο του, που έγλειφε το πάτωμα, έχοντας
τη θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του κι αυτός.

Ο πατέρας κάθισε σκεπτόμενος και αναρωτιόταν
θυμωμένος, πώς τόλμησε ο γιος του να του
κάνει μια τέτοια ερώτηση, μόνο για να του
αποσπάσει κάποια χρήματα. Και θύμωνε όλο
και πολύ.

Μετά από λίγο όμως, αφού ο θυμός του έσβησε
και σκέφτηκε πιο νηφάλια, αναθεώρησε:
"Το παιδί μου δε μου ζητά συχνά χρήματα.
Ίσως να τα θέλει για κάποιο συγκεκριμένο
σκοπό". Πλησίασε την πόρτα του δωματίου
του μικρού και την άνοιξε.

"Κοιμάσαι γιε μου", ρώτησε στο σκοτάδι.
"Δεν κοιμάμαι", απάντησε το αγόρι.

"Σκεφτόμουν πως ίσως ήμουν σκληρός κι
υπερβολικός μαζί σου πριν από λίγο.
'Ηταν μια δύσκολη μέρα για μένα και
ξέσπασα την κούρασή μου πάνω σε σε.
Να τα 25 ευρώ που μου ζήτησες".

Το παιδί, έτρεξε πάνω του και μπήκε
στην αγκαλιά του πατέρα, χαρούμενο
πια. "Σ' ευχαριστώ μπαμπά", αναφώνησε.

Κατόπιν, πλησιάζει το μαξιλάρι του και
βγάζει από κάτω λίγα τσαλακωμένα χαρτο-
νομίσματα.

Ο πατέρας όμως, βλέποντας πως το παιδί του
έχει ήδη κάποιο χρηματικό ποσό, αρχίζει να
νευριάζει και πάλι. Το αγόρι, μετρά τα
χρήματα και γυρνά προς τη μεριά του πατέρα.

"Μα γιατί θες περισσότερα χρήματα, εφόσον
έχεις ήδη μερικά;" γκρίνιαξε ο μπαμπάς.
"Δεν είχα όσα χρειαζόμουν. Τώρα είμαι όμως
εντάξει" είπε ο γιος, κοιτώντας τα χρήματα
ως άλλη λιχουδιά.

Παύση.

Ο μικρός, ικανοποιημένος πια, λέει στον
πατέρα του: "Μπαμπά, έχω 50 ευρώ πια.
Θα μπορούσα να αγοράσω μία ώρα από το
χρόνο σου; Έλα αύριο πιο νωρίς στο σπίτι.
Θα ήθελα πολύ να γευματίσουμε μαζί".

Θυμίσου κι εσύ να μοιραστείς την αξία
του χρόνου σου με εκείνους που αγαπάς.



by B.

Απόγνωση

"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".

... έλεγε κάποιος νέος,
διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά του,
στα πρόσφατα επεισόδια
στο κέντρο της Αθήνας.

Σκέψου.
Σε τέτοια ηλικία...
Είναι φοβερό να ΜΗΝ ξέρεις τί θες.



by B.

ΥΓ Το γεγονός μνημόνευσαν στην κουβέντα τους
οι Κυρίες Τάνια Τσανακλίδου & Μάρθα Φριντζήλα
φτάνοντας "στα Άκρα". Ο λόγος τους έσταξε σοφία.
Πάλι.

"Του δρόμου" (6)

I. Τόπο στα νιάτα...

Εντός του λεωφορείου, μια παρέα μικρών, ανήλικων,
ταραχοποιών, απευθύνεται σε μία κυρία, κάποιας
ηλικίας, κάπου στα πρώτα -ήντα της..

-"Κυρία, μια μέλισσα στα μαλλιά σας".
Εκείνη, φανερά ενοχλημένη, αποκρίνεται:
-"Ναι, πώς. Μπλέχτηκε στον ιστό μου!".

Στην επόμενη στάση κατέβηκαν.
Και η κυρία.
Και η μέλισσα.
Οι "κολλητές".

ΙΙ. Αθάνατο ελληνικό δημόσιο.

Σε γραφείο δημόσιας υπηρεσίας, χτυπά το
τηλέφωνο. Σηκώνει το ακουστικό η υπάλληλος.
Ζητούν κάποιον που γιόρταζε την προηγούμενη.


-"Μήπως είναι εκεί ο κ. Ταδε.. Ταδόπουλος;"
-"Λυπάμαι, δεν ήρθε σήμερα, λόγω γιορτής, χτες!"

Διόλου απίθανο να απουσίαζε και
ανήμερα της εορτής του.

ΙΙΙ. Ε.Σ.Υ.

Ψιτ. Εσύ, ο άρρωστος.
Εθνικό Σύστημα Υπερταλαιπωρίας.

Προγραμματισμένο ραντεβού στο δερματολόγο,
κλεισμένο πριν ένα μήνα. Την ίδια ημέρα,
ακυρώνεται, λόγω απεργίας των ιατρών.

Ζητώ τον επαναπροσδιορισμό του ραντεβού.
Η αργόσχολη γραμματεύς, μου ορίζει ένα,
ακριβώς ένα μήνα μετά.

-"Για ποιο λόγο το θες;"
-"Θα ήθελα να ελέγξει ο γιατρός ένα σημάδι
στο χέρι, που έχω εδώ κι ένα μήνα".
-"Ε, δε χρειάζεσαι ραντεβού τότε.
Ένα μήνα μετά, θα σού 'χει φύγει!"

Με αφόπλισε.

IV. Λάδι στη φωτιά

Δύο φίλοι, έξω από την είσοδο του μετρό,
κοντοστέκονται. Δε μιλά ο ένας στον άλλο.
Ένας από τους δύο, φανερά ενοχλημένος,
παίρνει την πρωτοβουλία και ρωτά:

-"Έχεις κάποιο πρόβλημα;"
-"Κι εσύ γιατί ρωτάς; Σκοπεύεις να το
λύσεις ή να το δημιουργήσεις;"


by B.

Πού η αλήθεια και πού το ψέμα;

Αναζητώντας πληροφορίες για την επικείμενη
και πολλά υποσχόμενη ταινία "Valkyrie",
βρέθηκα τυχαία σε έναν ιστότοπο με κριτική
της ταινίας.

Η εν λόγω ταινία παρουσιάζει τη δράση του
Claus von Stauffenberg, ενός αξιωματικού του
γερμανικού στρατού, στον οποίο και ανατέθηκε
από μια ομάδα αντι-χιτλερικών πολιτικών και
στρατιωτικών να οργανώσει και να φέρει σε
πέρας μια επιχείρηση δολοφονίας του Χίτλερ.



Κι αφού οι "επαΐοντες" έδωσαν ακόμα ένα
ρεσιτάλ κριτικής "ερμηνείας", παραπαίοντας
μεταξύ ιστορικής αλήθειας και σφάλματος,
την καλύτερη τελικά κριτική, έκανε ένας απλός
(και πιθανώς) blog-ο-λάτρης...

Παραθέτω το σχόλιό του αυτούσιο:

"Ρε φιλε....συγνωμη αλλα αυτες τις παπαριες για την
επιχειρηση Βαλκυρια που τις βρηκες; Έχεις διαβασει
ιστορια ή απλα αντεγραψες τo wikipedia;
Πριν γραψεις για τα ιστορικα γεγονοτα στα οποια
αναφερεται μια ταινια, καλο ειναι να διαβαζεις
2-3 πραγματακια, πριν γραψεις ο, τι σου καρφωνεται
στο κεφαλι.

Ημαρτον με το σκατο-site σας... "

by Balekos

Φέρτε μου τον ψυχίατρο ...

... να δούμε τί θα γίνει,
να τον τρελάνουμε κι αυτόν
και συνταγές να δίνει ...

Δεν είναι ό, τι καλύτερο να ξεκινάς
τη μέρα σου με μία επίσκεψη στο Νοσοκομείο.
Δε συμφωνείς;

Κοινός τόπος στην ψυχολογία του καθενός
που τα επισκέπτεται (εκτός από τους θεράποντες
ή μη γιατρούς) είναι μια προκατάληψη. Ή πιο
καλά, ένα φόβος, μια ανησυχία.

Δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωινό
εκείνο, του προγραμματισμένου μου ραντεβού.
Κατεύθυνση; Νοσοκομείο, ο "Ευαγγελισμός".

Αν και έπρεπε να είμαι εκεί πουρνό - πουρνό,
η εσωτερική μου αποστροφή, με έκανε να με
καθυστερήσω συνειδητά.

Δεν έχω ξαναπάει στον Ευαγγελισμό!
6 χρόνια από τη ζωή μου τα πέρασα δίπλα
του - στο από πάνω τετράγωνο, όπου ήταν
το δημοτικό μου σχολείο, το Μαράσλειο.

6 χρόνια βίωναν οι επισκέπτες τις αγωνίες
τους κι εγώ ήμουν ένας απλός παρατηρητής.
Δεν έτυχε ποτέ να περάσω το κατώφλι του,
ακόμα και για επισκεπτήριο...

Όπως καταλαβαίνεις, φίλε αναγνώστη, δεν είχα
ιδέα για το ποια είναι η διαρρύθμιση του νοσο-
κομείου. Λχ, πού πέφτουν τα εξωτερικά ιατρεία,
κατά που κάνω αν είμαι επείγον περιστατικό, πού
παρκάρω το ασθενοφόρο μου κλπ κλπ ..

Αλλά, "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται".
Για την ακρίβεια, από τις 8.15 πμ !

Πέρασα το πρώτο κτίριο στα αριστερά.
Δεν ήταν για μένα. "ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ" έγραφε
η... μαρκίζα. Τί "μούσες", τί "Bio Bio" ..

Κρατώντας το πράσινο βιβλιάριό μου,
ως άλλο διαβατήριο, προσπέρασα το ως άνω
κτίριο, παρατηρώντας διαρκώς ταλαιπωρημένες
φιγούρες. Ντυμένες πρόχειρα, άτσαλα, ό,τι να'ναι.
Αλλά, δεν τις αδικούσα. Η μελαγχολία που ήταν
ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους το δικαιολογούσε.
Η αγωνία που κρεμόταν στο βλέμμα τους, σε έκανε
να το παραβλέψεις. Η ματιά τους σε κέρδιζε.
Και σε κόμπλαρε ταυτόχρονα.

Βλέπω κι άλλο κτίριο αμέσως μετά, κι αυτό
στα αριστερά. Μπήκα αναγκαστικά μέσα, γιατί
μετά, θα γινόμουν ένα με τις τυρόπιτες.
Κυλικείο γαρ εν όψει. Και την ξέρεις αυτήν
την τυρόπιτα.. Αυτή που είναι τόσο ταλαιπωρημένη,
όσο και οι συγγενείς των νοσηλευόμενων. Τί στο
καλό; Συμπάσχει και η σφολιάτα μαζί; Γιατί είναι
τόσο κατσιασμένη κάθε φορά;

Κοίταγα τη μία ταμπέλα από δω.
Την άλλη από κει. Άκρη δεν εβγαζα. Εξωτερικά
ιατρεία (τα οποία και γύρευα), πουθενά.
Δίπλα στο ασανσέρ στεκόταν μια.. κυρία.
Ντυμένη στα λευκά - ρόμπα της δουλειάς -
με τα λευκά σαμπό της και πράσινη ανοιχτή
μπλούζα στο φόντο του αναστήματός της.
Κρατούσε 6 -7 κουτιά. Ιατρικού περιεχομένου.
Ήταν ελαφριά. Δε φαινόταν να την κουράζουν.

Γιατρός δεν ήταν. Σίγουρα. Τους γνωρίζεις από
μακριά τους γιατρούς. Η πνευματικότητα και
ιντελιγκένσιάτους, τους κάνουν να ξεχωρίζουν
σε τέτοιους χώρους.

Μιλούσε στο κινητό η ... "κυρία". Μιλούσε
με συγγενή της (γιος, κόρη, σύζυγος, μάνα κάτι
τέτοιο..) Θέμα, οικογενειακό. Πάντως, όχι υπηρεσιακό.
Τεμπέλικο. Σίγουρα πράματα. Κι ας έπρεπε τα κουτιά
να πάνε στον προορισμό τους. Σύντομα ή όχι,
αδιάφορο γι' αυτήν.

Δεν τη διέκοψα φυσικά. Μέχρι να τελειώσει,
έκανα μια βόλτα ως την άκρη του διαδρόμου,
μήπως και καταφέρω να πάρω την πληροφορία
που ήθελα να της αποσπάσω χωρίς τη βοήθειά της.
Μάταια.

Γυρίζοντας πίσω, είχε ήδη σταματήσει το τηλεφώνημα
κι έπιασε κουβέντα με έναν τραυματιοφορέα. Περί
ανέμων και υδάτων. Χαζογελούσε. Το γέλιο της Κατίνας.
Πήρα το θάρρος να παρέμβω στην "κουβεντούλα" της,
γιατί βιαζόμουν να είμαι παρών στο ραντεβού.

"Με συγχωρείτε, τα εξωτερικά ιατρεία παρακαλώ;"
Τί ήθελα και ρώτησα;

"Μα μιλάμε τώρα, δε βλέπεις;;;". ΣΤΡΙΓΚΛΙΣΕ !!!
Έμεινα "ενεός" που λέει και μια κόκκινη παρουσία
της Αθήνας. Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Είπε κι άλλα,
η σκύλα. Εγώ κι ο τραυματιοφορέας την κοιτάζαμε.
Ο τελευταίος ψέλιζε "έλα, δεν πειράζει, σιγά,
τί λέγαμε .. "

Δεν ήθελα πολύ. Η υπέρμετρη - ώρες ώρες -
αιδημοσύνη μου έκανε φτερά. Για το πότε ντύθηκε
με την περιβολή της αυθάδειας, ούτε εγώ το
κατάλαβα! Τη στόλισα - λίγο -
και την προκάλεσα να κάνουμε μία επίσκεψη μαζί.
Όχι σε ασθενή. Στον προϊστάμενό της.
Νευρίασα πολύ. Αλλά με αγνόησε επιδεικτικα και
μπήκε στο αρρωστιάρικο ασανσέρ που ήταν από πίσω,
αφήνοντας τη στολή της να φουσκώνει από τη φόρα
σαν τη μπέρτα του Μπάτμαν.

Δε σου πάει κοπελιά η "ρόμπα".
Αφού δεν την φοράς.
Σε φοράει...

Κι αφού φτιάχτηκα για τα καλά,
βγήκα από το λάθος
κτίριο και κατευθύνθηκα προς την είσοδο
του Νοσοκομείου, να ρωτήσω εκ νέου πού στο
δ***** τα έχουν φυτέψει τα εξωτερικά.
Με τα λίγα και τα πολλά, βρήκα την Ιθάκη μου.

Στο από κάτω τετράγωνο.

Πέρασα χαμόσπιτα.
Πέρασα κοντέινερ.
Κι άλλα κυλικεία.
Κι άλλες τυρόπιτες...

Και πέρασα το κατώφλι του Πανικού...
Κόσμος πήγαινε κι ερχότανε.
Αλλοδαποί και ημεδαποί.
Άρρωστοι και υγιείς.
Φορεία ψάχνανε εναλλακτικές διαδρομές.
Πρώτα παρακαλούσε ο γύψος του σπασμένου
και τεντωμένου ποδιού για χώρο και μετά
ακολουθούσε η φωνή του τραυματιοφορέα...

Παίρνω νούμερο.
Σαν την τράπεζα. Κι ας είχα ραντεβού.
Στην ίδια πόρτα που περίμενα, ένα τσούρμο.
Ένα ανομοιογενές μπουλούκι από ανθρώπους.
Ένα το κοινό τους στοιχείο. Τα βιβλιάρια.
Τπτ άλλο. Α! και τα νεύρα φυσικά. Ουρά καμία.
Η λέξη προτεραιότητα είχε αφανιστεί.
Περίμεναν όλοι στο γραφείο των ραντεβού
για να πάρουν μία σφραγίδα.

Ήταν η σφραγίδα σωτηρίας. Σου σφράγιζε το
βιβλιάριο και το τέλος της ταλαιπωρίας σου.
Ήταν το τελικό διαδικαστικό βήμα όλων όσων
περνούσαν από εκεί σήμερα... Καταλαβαίνεις..

Πήρα το νούμερό μου κι αφού έβαλα μια πινελιά
κυνισμό στο μάτι μου, διεκδίκησα μία γωνία και
παρακολουθούσα... Το τί "γαλλικά" ακούστηκαν.
Τύφλα να έχει το γαλλικό ινστιτούτο.
Γωνία Σορβόννης και Κήπων του Λουξεμβούργου
ένα πράγμα...

Εγώ είχα ραντεβού στον Ψυχίατρο. Ναι, ορθώς
διαβάζεις. Και το καλύτερο;; Βρήκα και έναν
"συνάδελφο" εκεί που περίμενα:

Κάποιος πήγε να μπει μπροστά στον άλλον
(τα γνωστά, ξέρεις ..)
και πιάστηκαν στα λόγια. "Ποιος είμαι εγώ,
ποιος είσαι εσύ, η μάνα μου, εγώ κι εσύ, το νησί..."
Του πετά λοιπόν το βιβλιάριο στη μούρη, για να δει
λεει "τί φάρμακα παίρνει".

Απόφοιτος του Ψυχιατρείου ήταν.
Facutly of Δαφνί. Τελείωσε με άριστα.
"Τα 'παίρνε αμέσως και όλα" είπε.
Τα φάρμακα, όχι τα μαθήματα.....

Κι άλλες σκηνές απείρου κάλλους..
Τί να σου πω. Words fail me!

Και μετά από το εποικοδομητικό μάθημα
γαλλικών και πιάνου, ήρθε η σειρά μου.
Ας μη σου πω για το ότι μου τη μπήκαν
άσχημα όταν με είδαν να προσπερνώ εκείνους
που περίμεναν για σφραγίδα, μη έχοντας ακούσει
ότι είχαν φωνάξει από μεσα το νούμερό μου..
"Πού πάτε κύριε εσείς;;" κι άλλα τέτοια.
Ήμουν και φτιαγμένος. Απάντησα καταλλήλως,
αλλά δεν είναι της παρούσης. Φτάνει τώρα..

Συνάντησα τον ψυχίατρό μου. Ήρεμος. Πράος
άνθρωπος. Γαλήνιο βλέμμα. Ησύχασα.

Η γνωμάτευση έγραφε:
"χωρίς ψυχογόνο ψυχοπαθολογία στον παρόντα χρόνο".
Σωστά. "Στον παρόντα χρόνο". Σωστά;;;

Πώς γίνεται. Ένιωσα ότι τον είχα ανάγκη
περισσότερο από ποτέ.

ΥΓ. Γιατί στη χώρα αυτή είμαστε κάφροι;
Δε θα αλλάξουμε ποτέ.
Και το χειρότερο είναι, ότι ΔΕ μας αξίζει.





by Balekos

Αληθινό .. παραμύθι !

Μια μέρα, συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος
της γης, όλα τα συναισθήματα και όλες οι
αξίες του ανθρώπου.

Το λόγο πήρε πρώτη Τρέλα:
"Γεια σου, είμαι η Τρέλα", είπε στην Ανία.
"Συστηθήκαμε; Δε συστηθήκαμε!
Είμαι η Τρέλα", της είπε ξανά.
"Κάπου σε ξέρω εσένα" ξανα-απευθύνθηκε
στην ίδια. "Ναι, ναι. Είμαι η Τρέλα!...
Θες να παίξουμε κρυφτό;" πρότεινε στην Ανία,
που κοιτούσε αποσβολωμένη.

Το Ενδιαφέρον, σήκωσε το φρύδι. Περίμενε να
δει τί θα ακολουθήσει. Γνωστή προπέτης η
Περιέργεια, πετάχτηκε χωρίς να κρατηθεί:
"Τί είναι.. κρυφτό;".

Λίγο πιο δίπλα, ο Ενθουσιασμός άρχισε να
χορεύει με την Ευφορία, μα η Ανία, έψαχνε
να βρει... πού είναι η πιο κοντινή Εφορία,
να πνίξει τη Διασκέδαση.

Η Χαρά, άρχισε να πηδά πάνω κάτω, ελπίζοντας
να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια να
συμμετάσχουν στο παιχνίδι.

Η Αλήθεια, στεκόταν ανένδοτη και λυπημένη:
Ήξερε ότι ούτως ή άλλως.. θα αποκαλυπτόταν.

Η Δειλία, δεν ήθελε να ρισκάρει.
Η Υπεροψία, έβρισκε το παιχνίδι ανόητο -
δεν ήθελε να χάσει το χρόνο της έτσι.

Η Τρέλα, ασυγκράτητη, άρχισε να μετρά:
"5, 10, 15, 20, 25 ... "

Η πρώτη που κίνησε να κρυφτεί, ήταν η ..
Τεμπελιά! Μην εκπλήσσεσαι. Πήγε ως τον
πρώτο βράχο που βρήκε και κάθισε από πίσω.

Η Ζήλεια, κρύφτηκε στη σκιά της Δόξας και
του Θριάμβου. Αυτοί οι δυό, αχώριστοι.

Η Γενναιδωρία δεν μπορούσε πουθενά να βρει
να κρυφτεί. Όπου και να έστρεφε το βλέμμα
της, σκεφτόταν πως θα ήταν μια καλή θέση
για κάποιον άλλον από τους φίλους της. Ας
μην τους τη στερήσει! Κι έτσι, κρύφτηκε
σε μία ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός; Βρήκε αμέσως κρυψώνα. Καλό μέρος,
βολικό. Μόνο γι' αυτόν.

Το Ψέμα, βούτηξε στη θάλασσα. Κολύμπησε...
ως τον πυθμένα της.

Το Πάθος και ο Πόθος δε φοβήθηκαν.
Για ακόμη μια φορά.
Μπήκαν στον πιο κοντινό κρατήρα ηφαιστείου
που συνάντησαν. Δίχως δεύτερη σκέψη.

Ο Έρωτας όμως... ακόμα ψάχνει.
Για καλή του τύχη, βρήκε ένα θάμνο
από τριαντάφυλλα. Γεμάτος από τέτοια.
Κόκκινα. Κατακόκκινα. Τόσο, που θα τα
ζήλευε και το Πάθος.

Η Τρέλα έφτασε στο 1000.
Βγήκε να ψάξει. Δίχως να κρατά το χέρι
της Λογικής.

Πρώτη.. Ποιά βρήκε;

Σωστά. Την Τεμπελιά.

'Ενιωσε το ρυθμό του Πάθους και του
Πόθου στον πάτο του ηφαιστείου και τους
ξετρύπωσε.

Αφού βρήκε την ανήσυχη Ζήλεια...
βρήκε γρήγορα και το Θρίαμβο.
Επόμενο ήταν. Εύκολο.

Το Δίλημμα, αναποφάσιστο, στεκόταν πρόδηλο.
Το τσάκωσε κι εκείνο.

Όλους τους βρήκε.
Όλους ;;

Τον Έρωτα; Ακόμα.
Έψαξε παντού.
Πίσω από δέντρα.
Πάνω στα δέντρα.
Μέσα στα δέντρα.

Πίσω από βράχους.
Πίσω από κάθε κορφή βουνού.
Ήταν έτοιμη να τα παρατήσει.

Βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα,
αλλά από τα νεύρα της, άρχισε να
τον κουνάει δυνατά, σχεδόν ανελέητα.

'Ωσπου, ξάφνου, άκουσε τον ήχο του Πόνου.
'Ηταν αυτός του Έρωτα, που τα αγκάθια του
είχαν ματώσει τα μάτια.

Η Τρέλα, δεν ήξερε πώς να επανορθώσει.
Έκλαιγε.
Φώναζε.
Ζητούσε συγγνώμη.

Στο τέλος, υποσχέθηκε στον Έρωτα, πως θα
γινόταν συνοδός του. Οδηγός του. Αχώριστοι.

Κι από τότε, ο Έρωτας ήταν πάντα τυφλός.
Κι η Τρέλα, τον συνοδεύει.. παντοτινά.


επιμέλεια και προσαρμογή by Balekos

Εσύ; Τί έκανες;

http://www.youtube.com/watch?v=51bO1CVPWRA&feature=related

Πρώτα, βάλε στο .. "ηλεκτρονικό σου πικ απ"
μουσική υπόκριση, κάνοντας κλικ.



Κάνε κλικ στον υπερσύνδεσμο!!!
Γιατί δε μ' ακούς;


So this is Christmas
And what have you done?
Another year over
And a new one just begun

And so this is Christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young.

A very Merry Christmas
And a Happy New Year
Let's hope it's a good one
Without any fear

And so this is Christmas
For weak and for strong
For rich and the poor ones
The road is so long

And so Happy Christmas
For black and for white
For yellow and red ones
Let's stop all the fight.

A very Merry Christmas
And a Happy New Year
Let's hope it's a good one
Without any fear

So this is Christmas
And what have you done?
Another year over
And a new one just begun

And so Happy Christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young.

A very Merry Christmas
And a Happy New Year
Let's hope it's a good one
Without any fear

War is over!
If you want it


War is over!
War is over, Now!


Καλά Χριστούγεννα.
ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Balekos

Βρήκε κανείς την Αγάπη; Με συνδέετε παρακαλώ;

"Μαθητές δέχτηκαν πυρά έξω από το 1ο Λύκειο
Περιστερίου από άγνωστο δράστη. Η σφαίρα σφηνώθηκε
στον καρπό ενός μαθητή που την ώρα αυτή
βρίσκεται στο χειρουργείο.. Συμμαθητές του
αναφέρουν ότι υπήρξε και δεύτερος
πυροβολισμός λίγη ώρα αργότερα..."

ΠΕ 18/12/2008 9:45 πμ in.gr

Μία σφαίρα.
Ένας νεκρός.
Μία έκρηξη.

Δύο σφαίρες...

Και το ερώτημα είναι: θα την αντέξουμε μία 2η έκρηξη;

Εικόνες δαντικής κόλασης.

Η μόνη σπασμένη βιτρίνα που δε διορθώνεται,
είναι αυτή της κοινωνίας μας.
Φανταζόσουν ποτέ ότι η τελευταία κρύβει
μία τέτοια πυριτιδαποθήκη από πίσω; Εγώ όχι.

Αν αγαπητέ αναγνώστη σου φάνηκε υπερβολική η
υβριστική χρήση του αρχαιότερου επαγγέλματος
στην τελευταία μου ανάρτηση, δε ζητώ συγγνώμη.

Είναι η έκφραση της αγανάκτησης (την οργή την
αφήνω να την εκφράσουν άλλοι.. αυτούς ξέρετε,
αυτούς εμπιστεύεστε. Σαν τη χλωρίνη. Ξέρουν
να τα "καθαρίζουν" όλα καλύτερα). Πραγματώσαμε
αυτό που φοβόταν ο Χατζιδάκις:

"Όταν πια κοιτάζουμε το πρόσωπο του τέρατος
και πάψουμε να τρομάζουμε, σημαίνει πως έχουμε
αρχίσει να του μοιάζουμε"

Ψάχνει ο Μιχάλης την αγάπη, την ψάχνω κι εγώ.
Αυτό μας λείπει. Αδυνατούμε να υλοποιήσουμε αυτό
στο οποίο πιστεύουμε. Αδυνατούμε να εφαρμόσουμε το
νόημα της θρησκείας μας. Αδυνατούμε στην ουσία
να αγαπήσουμε τον πλησίον μας.

Πάντως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν ψάχνουν
το συναίσθημα αυτό. Οι κοντινοί μου κι εγώ, ξέρουμε
έναν τέτοιον. Είναι η προσωποποίηση της αθωότητας,
ακόμα κι αν αυτός δεν το παραδέχεται.

Αθωότητα, όπως την ορίζει ο καλύτερος
"ποιητής παραμυθιών" σήμερα,
είναι να φυτεύεις ένα σπόρο και
να περιμένεις πως θα βγει ένας ήλιος.
Αλλά κι αν δε βγει,
εσύ να νιώθεις πως ζεσταίνεσαι...

Λίγο πριν καθίσω τον υπο κατάρρευση εαυτό μου
στο εδώλιο του κατηγορουμένου..
λίγο πριν η Πρόεδρος των Εφετών μου κουνήσει
απειλητικά το δάκτυλο...
λίγο πριν μου απορρίψει η Σκύλα της Πολιτικής
Δικονομίας τον ισχυρισμό μου ως απαράδεκτο...
λίγο πριν με ειρωνευτεί ο Εισαγγελέας και μου επιβάλλει περιοριστικούς όρους...,

ένας άνθρωπος που ξέρει ακόμα τί είναι αθωότητα, παρόλη
την ηλικία του, με ρώτησε:

"Ενεργείσαι κανονικά;"

Αυτό θα το θυμάμαι νόμιζω πάντα.
Τα υπόλοιπα θα τα ξεχάσω.



ΥΓ Σε εκείνες τις αιτιάσεις για τα τελευταία
"παιδικά επιχειρήματά" μου, τούτο μόνο έχω να πω:

"My aim is to put down on paper what I see and
what I feel in the best and simplest way"

E. Hemingway

by Balekos

Κάθε εποχή έχει το Πολυτεχνείο της..

- "Κλείστο γαμώτο.. Κλείστο!.."
- "Τί.. τί γίνεται; ποιο .."

Η γραμμή πέφτει.
Σιωπή στο ραδιοφωνικό studio.
Αμηχανία.

- "Προφανώς κάτι συμβαίνει στη συνάδελφο!
Ας ελπίσουμε να είναι καλά. Θα προσπαθήσουμε
να επικοινωνήσουμε σύντομα μαζί της ξανά".

Κάγκελο ο ακροατής. Ο αντεξουσιαστής την έπεσε
και στη δημοσιογράφο. Κανονικά.

Δεν αντέχεις. Ψάχνεις άλλη συχνότητα, να ξεχάσεις.
Ασφυκτιάς.

Πέφτεις στην "πολυκατοικία" του Χατζηγιάννη.
Τ' αφήνεις. "Πες μου η αγάπη που μένει..."
Και σκέφτομαι. Ναι, το κάνω πού και πού.

Ο 16χρονος χάθηκε εν ψυχρώ από το επιπόλαιο χέρι
του αστυνομικού. Κάποιοι μιλούν για νταηλίκια και
αμερικανιές. Put the κοτ down, ένα πράγμα.

Πες με ρομαντικό, πες με αναίσθητο, αλλά δεν μπορώ
να πιστέψω ότι η ενέργεια του αστυνομικού ήταν
εντελώς απρόκλητη. Τους ξέρουμε δα εκείνους που
κυκλοφορούν στα Εξάρχεια και τους αρέσει να
"πειράζουν" τα περιπολικά σα...γκόμενες.

Κι από την άλλη, ποιος ξέρει σε ποια διαταραγμένη
προσωπικότητα υπάκουσε αυτό το χέρι;

Δεν ήμουν εκεί. ΟΥΤΕ ΕΣΥ ήσουν εκεί.
Κι όσοι μιλούν στα παράθυρα με σιγουριά αυτόπτη
μάρτυρα, εμένα δεν κερδίζουν την εμπιστοσύνη μου
εύκολα. "Είδα την προέκταση των χεριών του (ενν.
του αστυνομικού). Όχι του σώματός του.
Τον έβλεπα πλάτη". Τί να πιστέψω εγώ τώρα από
αυτόν που γυρνά στα κανάλια και επαναλαμβάνει
αυτή την αηδία; Ε, πώς έβλεπε την προέκταση
των χεριών του, άμα έβλεπε την πλάτη του;

Όπου και να γυρίσεις ακούς μία λέξη. "Οργή".
Οργή για τον άδικο χαμό του 16χρονου Αλέξανδρου.
Οργή για την άστοχη ενέργεια του αστυνομικού.
Και έπειτα; Καταστροφή. Χέρι με χέρι.
Οργή και καταστροφή μαζί.

Όμως οργή, είναι ο θυμός, η αγανάκτηση που κατα-
λήγει σε παραφορά. Ό, τι συνέβη χτες, ό, τι
συμβαίνει σήμερα και ό, τι θα συμβεί ίσως αύριο
δεν είναι οργή. Είναι ό ρ γ ι ο.

Την καταστροφή αυτή που ακολούθησε έτσι τη λένε.
Δεν είναι.. "κοινωνική επανάσταση".
Είναι η επέλαση των βαρβάρων.
Ό, τι και να έγινε, δεν μπορεί η λύση να βρίσκεται
στην καταστροφή.

Δημόσια περιουσία έγινε στάχτη. Αυτό που πληρώνεις
εσύ, εγώ, οι γονείς σου, έλιωσε. Με ποιο δικαίωμα;
Δε θυμάμαι να θεμελιώνεται τέτοιο δικαίωμα στην οργή!

"Κουκλοφόροι", όπως το έκανε ο αγαπημένος μου
Τριβιζάς, έσπαγαν τις πλάκες των πεζοδρομίων.
Τις ειδικές πλάκες που διευκολύνουν τους τυφλούς
συνανθρώπους μας να πορεύονται στο δρόμο και στη ζωή.
Και το μέσο βοήθειας αυτό, γινόταν όπλο στα χέρια
τους: εκσφενδονιζόταν κατά των αστυνομικών.

Σπάγανε τις βιτρίνες (θυμίζω, πάχος γυαλιού 1,5cm)
και πετούσαν κομμάτια ολόκληρα. Βάζαν σημάδι.
Να πας να κάνεις το χελωνονιτζάκι σπίτι σου! Ηλίθιε.

Η ρίζα της βρομιάς αυτής είναι για μένα η έλλειψη
παιδείας. Όλα από εκεί εκκινούν κι όλα εκεί καταλήγουν.
Δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη. Δες:

ΑΝ ο αστυνομικός ήταν σωστά πεπαιδευμένος,
κι εκπαιδευμένος αν θες, θα σκεφτόταν διπλά.
Πιο συνετά. Παιδί είναι. Θα παραφερθεί.
Ενήλικας είσαι. Θα συγκρατηθείς (;).

ΑΝ οι .. "αντιεξουσιαστές" είχαν
σωστή παιδεία, θα κατέφευγαν σε άλλα μέσα.
Πιο ισχυρά. Πιο αποτελεσματικά.

Δεν τα έχω δει πουθενά αλλού αυτά στον κόσμο.
Οι αληθινοί μαχητές, παλεύουν αλλιώς.
Διεκδικούν αλλιώς.

Η Χαρούλα λέει...

"να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο,
κι άλλο να σε πεθαίνει εκείνη".

Φεύγω. Και κοίτα να δεις σύμπτωση.
αφήνω πίσω μου συντρίμμια κι εγώ.

Το τραγούδι τελειώνει........
Ρε Μιχάλη!!! Πού μένει αυτή η πουτάνα
η αγάπη; Έξωση της κάνανε;



the fire lily

by Balekos