ΑΣ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ

Πες μου παππού, πες μου παππού
Αυτός ο κόσμος πάει που
Και του δικού σου του σκοπού μάθε μου την αξία
Να σε συλλάβω δεν μπορώ μυαλό δεν έχω κοφτερό
Ήμουν κι έμεινα μωρό στην κυριολεξία

Πες μου γιαγιά, πες μου γιαγιά
Γιατί αν δεν έχουμε μαγιά

Ότι κι αν κάνουμε γιαγιά
Η ζύμη δεν φουσκώνει
Και πες μου σε παρακαλώ όταν τ' αλεύρι είναι καλό
Πώς αβγαταίνει το κιλό και βγαίνουνε δυο τόνοι

Πες μου μπαμπά, πες μου μπαμπά
Τον κόσμο με τον αραμπά γιατί να τον ταράξεις;
Τώρα δεν πιάνεται μπαμπά πετάει,τρέχει, κολυμπά
Μ' ένα λαχάνιασμα μπαμπά στις σκέψεις και στις πράξεις

Πες μου μαμά, πες μου μαμά
Γιατί όταν πάω σινεμά
Ενώ αλλάζω σινεμά το έργο δεν αλλάζει;
Κι έρχεται ο άγριος μαμά για νταηλίκι ψήνει τον ήρεμο μαμά
Τον τρώει κι ησυχάζει

Πέστε μου όλοι σας καλέ
Πώς κάνουνε στο κυριλέ τα πάντα οι μεγάλοι;
Και τα στραβόμοιρα καλέ τα κρύβουν σε Γεντί-Κουλέ
Έτσι και κάψουν ναργιλέ και στρώσουνε κεφάλι
Θα καθαρίσουν τη ζωή και τούτη κι όποια άλλη

(στίχοι-μουσική Άκης Πάνου)

Υ.Γ. Το νόημα των στίχων είναι πολύ βαθύτερο από το προφανές. Αρκεί να θυμηθεί κανείς πόσες φορές έπιασε τον εαυτό του να κοιτάει με απορία αυτόν τον κόσμο, να ρωτάει τους συγγενείς του γι'αυτόν και απάντηση να μην παίρνει...

SCREAM

Στην απέναντι πολυκατοικία μια μάνα τσακώνεται με την κόρη της διαταράσσοντας την ησυχία(μου). Κι όλα αυτά στις πέντε το πρωί! Και νευρίασα κι εγώ που με ξυπνήσανε κι ήθελα να βγω στο μπαλκόνι να τους φωνάξω να κάνουν ησυχία. Με φωνές επιβάλλεται η ησυχία- το 'χω καταλάβει χρόνια τώρα. Κι έτσι όπως είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι και προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ, σκεφτόμουν τι θα γινόταν αν όλοι οι άνθρωποι στη γη συντονιζόμασταν (όπως συντονιζόμαστε σαν ανόητοι να σβήνουμε τα φώτα για να διαμαρτυρηθούμε) και ουρλιάζαμε ταυτόχρονα με όλοι μας την δύναμη. Τι έντασης ηχητικά κύματα θα παράγονταν στο σύμπαν; Ή, ας πούμε, αν κλαίγαμε όλοι μαζί για μια ώρα. Τι δονήσεις, τι ενέργεια θα εκπέμπαμε, άραγε;

ΤΑ ΕΦΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

1. ΣΟΚ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ

Αρνείστε την πραγματικότητα της απώλειας, προκειμένου να αποφύγετε τον πόνο. Το σοκ παράγει συναισθηματική προστασία για να μην συγκλονιστείτε. Αυτό το στάδιο μπορεί να διαρκέσει έως και δύο εβδομάδες.

2. ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΗ

Το σοκ φεύγει και αντικαθίσταται από ανυπόφορο πόνο. Είναι σημαντικό να βιώσετε τον πόνο στο μεγαλείο του, χωρίς να τον κρύψετε, χωρίς να τον αποφύγετε και χωρίς να προσπαθήσετε να δραπευτεύσετε από αυτόν με αλκοόλ ή φάρμακα. Πιθανώς να έχετε τύψεις και αισθήματα ενοχής για πράγματα που δεν κάνατε μαζί με τους αγαπημένους σας. Η ζωή μοιάζει χαοτική και τρομακτική σε αυτήν την φάση.

3. ΘΥΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

Η δυσφορία δίνει την θέση της στον θυμό, μπορεί να γίνετε επιθετικοί και να ρίχνετε-αδικαιολόγητα- το φταίξιμο της απώλειας σε κάποιον άλλο. Προσπαθείστε να το ελέγξετε καθώς αυτό μπορεί να επιφέρει ανεπανόρθωτες ζημιές στις σχέσεις σας με άλλους ανθρώπους. Πιθανώς θα τα βάλετε με την μοίρα, διερωτώμενοι: "Γιατί σε εμένα;"

4. ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ

Καθώς οι φίλοι σας θα σκέφτονται ότι ήρθε πια η ώρα να συνεχίσετε την ζωή σας, μια μακρά περίοδος προβληματισμού θα σας πλημμυρίσει. Αυτό είναι φυσιολογικό, επομένως μην προσπαθείτε να το ξεπεράσετε με 'χαρούμενους φίλους'. Τα λόγια παρηγοριάς από άλλους δεν βοηθούν σε αυτήν την φάση. Θα απομονωθείτε εσκεμμένα, αναλογιζόμενοι τα πράγματα που κάνατε με τους αγαπημένους σας και θα επικεντρωθείτε στις αναμνήσεις του παρελθόντος. Αισθάνεστε κενοί και απελπισμένοι.

5. ΑΝΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Καθώς αρχίζετε να σκέφτεστε την ζωή σας χωρίς τους ανθρώπους που χάσατε, η καθημερινότητα γίνεται πιο ήρεμη και πιο οργανωμένη. Τα σωματικά συμπτώματα της θλίψης ελαχιστοποιούνται και η κατάθλιψη αρχίζει να ξεθωριάζει.

6. ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

Καθώς γίνεστε πιο λειτουργικοί, το μυαλό σας αρχίζει να δουλεύει ξανά κανονικά και αρχίζετε να βρίσκετε μόνοι σας ρεαλιστικές λύσεις σε προβλήματα της ζωής.

7. ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ

Σε αυτήν την φάση, μαθαίνετε να αποδέχεστε την πραγματικότητα της νέας κατάστασης. Αποδοχή δεν σημαίνει επιτηδευμένη ευτυχία. Δεδομένου του πόνου και του θρήνου που βιώσατε, δεν θα γυρίσετε ποτέ στην ελαφρότητα που ζούσατε πριν. Απλώς θα βρείτε έναν τρόπο να προχωρήσετε.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΑΡΔΙΑ

Σάββατο βράδυ στην οδό Αθηνάς, γύρω στις 11. Όταν όλοι διασκεδάζουν, κάποιοι πιάνουν δουλειά. Λαϊκιστί, 'κάνουν πιάτσα'...

Μελαμψές γυναίκες- όχι παραπάνω από εικοσιπέντε- με ντύσιμο προκλητικό μέσα στην φτήνια του. Τζιν μίνι φούστα, στράπλες μπλούζες, διχτυωτά καλσόν και ψηλοτάκουνες γόβες. Με κοκκινάδι στο μάγουλο, τεράστιους ασημένιους κρίκους στα αυτιά και με βλεφαρίδα-πεταλούδα μοιάζουν να συμμετέχουν σε ένα ιδιότυπο πάρτι μασκέ. Το μικροσκοπικό τους τσαντάκι θα περιέχει-φαντάζομαι- προφυλακτικά, τσίχλες, άντε και κανένα τσιγάρο. Το άρωμά τους φτηνό κι αυτό. Όπως και η ταρίφα τους...

Μόλις μ'έπιασε φανάρι, σταμάτησα και τις χάζευα.

"Τι ζωή κι αυτή ρε π***στη!"

"Πόσα να παίρνουν άραγε;"
"Σιγά μην έχουν περάσει γιατρό!"

Κι απ'την άλλη: "Αν δεν θέλανε να το κάνουν θα πήγαιναν να σφουγγαρίσουν σκάλες"

"Βρήκαν την εύκολη λύση"

"Ποιοι πάνε μαζί τους;"

Μια από αυτές έσκυψε το κεφάλι της για να με κοιτάξει καλύτερα και, αν κρίνω από την γκριμάτσα της, μάλλον απογοητεύτηκε που δεν είδε άντρα στην θέση του οδηγού.

Πράσινο φανάρι. Έφυγα.

Τρόλεϊ 13. Διαδρομή Ιλίσια-Σύνταγμα. Ένας νεαρός μπαίνει κουτσαίνοντας, στέκεται με την πλάτη στον οδηγό και, κοιτώντας το κοινό του, αρχίζει χαμηλόφωνα τον εξής μονόλογο:

"Σας παρακαλώ, θα ήθελα αν μπορείτε και αν θέλετε, να με βοηθήσετε. Έχω πρόβλημα υγείας, δεν μπορώ να εργαστώ. Θα ήθελα να πάρω λίγο ψωμί..."

Οι αντιδράσεις κλασικές και αναμενόμενες. Άλλος μιλάει στο κινητό του, άλλος παριστάνει ότι μιλάει για να τον αποφύγει, άλλη χαζεύει από το παράθυρο, άλλος διαβάζει εφημερίδα...

Καθώς πέρασε από δίπλα μου για να αποβιβαστεί στον Ευαγγελισμό, θυμήθηκα!. Τον ίδιο τύπο τον είχα ξαναδεί πριν δύο χρόνια περίπου, να μπαίνει στο ίδιο τρόλεϊ, να κάνει την ίδια διαδρομή και να λέει τον ίδιο μονόλογο. Μόνο που τότε είχε σηκώσει και την μπλούζα του και είχε δείξει στους 'άπιστους' επιβάτες τις γάζες που είχε στην κοιλιά του-πειστήρια ενός πρόσφατου χειρουργείου.

Αλήθεια ή ψέματα, δεν ξέρω. Όμως, δύο χρόνια μετά ήταν ακόμα εκεί...

Καθόλη την διάρκεια της βόλτας μου στο κέντρο το σκηνικό ήταν ίδιο και απαράλλαχτο. Άνθρωποι ξαπλωμένοι στα πεζοδρόμια και χέρια απλωμένα να ζητούν ελεημοσύνη. Τριτοκοσμικές εικόνες... Ασχήμια...

Δεν δίνω λεφτά στους ζητιάνους. Ποτέ. Διότι το ρήμα 'ζητάω' καθώς και τα παράγωγά του μου δημιουργούν δυσφορία. Διότι εκείνη την ώρα ο Χ τύπος μου ζητάει να του δώσω αυτό που δούλεψα για να το βγάλω. Και, διότι, στην τελική, κανένας δεν γουστάρει να δίνει χρήματα υπό εκβιασμό. Όταν αυτοί οι άνθρωποι μού προβάλλουν το κομμένο τους χέρι ή πόδι, το παιδί τους, την φιάλη οξυγόνου ή τα πιστοποιητικά της αναπηρίας τους, δεν με εκβιάζουν προκειμένου να κερδίσουν συμπόνοια(;) και λεφτά;

Δεν τα βάζω μαζί τους. Στο κάτω-κάτω κι αυτοί να επιβιώσουν προσπαθούν. Όμως, αναρωτιέμαι: η Πολιτεία που λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατάφερε με έναν μαγικό τρόπο να εξαφανίσει τους ζητιάνους από το κέντρο μην τυχόν και σοκαριστούν από το θέαμα οι 'επίσιμοι καλεσμένοι' μας, τι κάνει τώρα;

ΡΟΜΑΝΤΖΑΔΕΣ

Ζευγάρι παρακολουθεί αγκαλιασμένο το ηλιοβασίλεμα.

Άντρας: Μωρό μου, κοίτα χρώματα, ε; Πανέμορφο δεν είναι, μωράκι μου;

Γυναίκα: Δεν πα'να φέρεις κανά γύρο να φάμε;

Μιλάμε, Η γείωση!!!

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ

Είμαστε απλώς το αποτέλεσμα μιας χημικής ένωσης; Ή μήπως γεννηθήκαμε παίρνοντας μια κουταλιά από αυτό που λέγεται Θεός;

ΑΤΙΤΛΟ#2

Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν την κατάθλιψη με μαύρο σκυλί που σε ακολουθεί παντού. Κυκλοφορούν μάλιστα και βιβλία με χαριτωμένη εικονογράφηση που συνηγορούν σε αυτήν την άποψη.

Τι γίνεται, όμως, αν το μαύρο σκυλί είσαι ΕΣΥ ο ίδιος;

ΚΑΙΡΟΥ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ

Έχω βαρεθεί να βλέπω στα εξώφυλλα των lifestyle περιοδικών φωτογραφίες από τις διακοπές ξανθιάς πρωινατζούς και γνωστής τραγουδίστριας-συζύγου πρώην ποδοσφαιριστή και προέδρου της ΑΕΚ.

Πριν από λίγα χρόνια που οι ίδιες φωτογραφίες δημοσιεύονταν στα κουτσομπολίστικα περιοδικά, όλοι εξεγείροντο για παραβίαση της ιδιωτικής τους ζωής.

Σήμερα, που το ίδιο θέμα φιγουράρει στο εξώφυλλο του HELLO ή του OK, όλα απενοχοποιούνται. Και ο διάσημος και ο παπαράτσι και το περιοδικό που δείχνει φάτσα-κάρτα τα πρόσωπα ανήλικων παιδιών. Βλέπεις, όταν η κιτρινίλα πασπαλίζεται με χρυσόσκονη όλοι είναι ικανοποιημένοι...

ΑΤΙΤΛΟ

Πεζογέφυρα Αττικής οδού.

Αυτή που οδηγεί προς το ΙΚΕΑ.

Διασχίζοντάς την κοιτώ δεξιά τις γραμμές του προαστειακού.

Πλησιάζω τα συρματοπλέγματα και τα ακουμπώ με τα δάχτυλά μου.

Ευθυγραμμίζω το κορμί μου με τις γραμμές έτσι ώστε-νοητά-να φαίνονται σαν προέκτασή μου.

"Άντε, ρε, έλα, τελείωνε!"

Η παρέα μου έχει ήδη περάσει στο απέναντι φανάρι.

Φεύγω. Στο επόμενο μέτρο του συρματοπλέγματος βλέπω μια κίτρινη ταμπελίτσα που γράφει:

ΠΡΟΣΟΧΗ-ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΗΛΕΚΤΡΟΠΛΗΞΙΑ

Φρίκαρα.

-Θα μπορούσα για πλάκα να είχα σκοτωθει;΄

-Ναι, θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί!

-Όχι, ρε, τα κλασικά συρματοπλέγματα δεν είναι ηλεκτροφόρα. Για εκφοβισμό θα το βάλανε...

-Δεν θα μάθω ποτέ...

by V.

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Λυπήσου με, Θε μου, στο δρόμο που πήρα,
χωρίς, ως το τέλος, να ξέρω το πώς,
–χωρίς να’ χω μάθει, με μια τέτοια μοίρα,
ποιο κρίμα με δένει, και ποιος ο σκοπός!

Λυπήσου τα χρόνια που πάνε χαμένα,
προτού η νύχτα πάλι βαριά ν’ απλωθεί,
ζητώντας τους άλλους, ζητώντας και μένα,
ζητώντας εκείνο που δε θα βρεθεί!

Λυπήσου όλα κείνα που πάνε του κάκου,
γιατί έτσι τους είπαν πως είναι γραφτό,
και γίνουνται χώμα, στα βάθη ενός λάκκου,
χωρίς να γυρέψουν το λόγο γι’ αυτό!

Λυπήσου κι εκείνα, λυπήσου και μένα,
–και μένα, που πάω με καρδιά στοργική,
ζητώντας μια λύση, σε πράγματα ξένα,
που δεν έχουν, Θε μου, καμιά λογική…

Λιγάκι να κάνω πως κάτι με σέρνει,
λιγάκι να φέξει, μες στα σκοτεινά,
κι αμέσως η μοίρα μού το ξαναπαίρνει,
κι αμέσως η νύχτα γυρίζει ξανά…

Λυπήσου με, Θε μου, στην απόγνωσή μου,
λυπήσου τη φλόγα που μάταια σκορπώ
–λυπήσου με μες στην αγανάκτησή μου,
να ζω δίχως λόγο και δίχως σκοπό…

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

υ.γ. Λέγεται αντί προσευχής

PAINT IT BLACK*

Κλειστά παντζούρια. Κλειστά παράθυρα. Φώτα κλειστά.

Για να μην βλέπω και να μην με βλέπει κανείς.

Με ενοχλεί το φως τελευταία. Όπως και όλους τους δράκουλες, άλλωστε...

Έξω φοράω πάντα γυαλιά ηλίου.

Για να μην βλέπω και να μην με βλέπει κανείς.

Με ενοχλεί ο ήλιος τελευταία. Όπως και όλες τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, άλλωστε...

Ρούχα πάντα και μόνο μαύρα. Δεν πενθώ κάποιον. Ούτε το παίζω emo.

Απλώς έχω τις μαύρες μου.

*τραγουδάρα των Rolling Stones

http://www.youtube.com/watch?v=MYRajKfZYb0

ΟΡΚΙΣΟΥ

Παρασκευή απόγευμα, ΑΣΟΕΕ.

Ορκομωσία πτυχιούχων μεταπτυχιακού.

Όλοι φορούν τα καλά τους. Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο παππούς, η θεία απ'το χωριό. Γι'αυτούς είναι μεγάλη μέρα. Γι'αυτούς, όχι για τους πτυχιούχους. Ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο το συγγενολόι θεωρεί σημαντική την μέρα αυτή...

[...]

Καθ'όλη τη διάρκεια της ορκομωσίας ψιθυρίζω το ομότιτλο άσμα της Αλέξιας παραλλαγμένο:

"...ορκίσου να μην φοιτήσουμε ποτέ ποτέ ποτέ ξανάααα...". Δεν παλευόταν αλλιώς ο 45λεπτος (!!!) λόγος του Αντιπρύτανη...

[...]

Μετά την καθομολόγηση ακολουθεί μπουφές. Μια ανθρώπινη μάζα κατευθύνεται με αστραπιαία ταχύτητα προς τα τραπέζια που φιλοξενούν τους μεζέδες. Όπου μεζέδες, βλέπε μπόμπες, τυροπιτάκια, πιτσάκια και αθάνατο greek souvlaki. Τα πιάτα φορτώνονται δύο και τρεις φορές. Κανείς δεν λέει όχι για λίγο ακόμα τζάμπα φαγητό. Το πάρτι συνεχίζεται με παρέλαση οινοπνευματοδών ποτών που εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού.

Και μετά κι άλλες φωτογραφίες...

...κι άλλες...

...κι άλλες...

...με όλους τους συγγενείς...
...σε όλες τις πιθανές και απίθανες πόζες...

...ανφάς, προφίλ, μπούστο...

Φωτογραφίες που στολίζονται με ανάλογες λεζάντες...

...'θλίψη'...

...'μοναξιά'...

...'ανοησία'...

...'πλάνη'...

...'βαριέμαι'...

...'θα μ'αγαπούσες αν δεν είχα πάρει το πτυχίο;'...

...'θέλω να κλάψω'...

...'θέλω να φύγω'...

by V.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ...

(απόσπασμα από το πεζό του Κ.Γ.Καρυωτάκη "Κάθαρσις")

Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ενα και, χαίδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ- παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».

Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»

Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».

Αλλα πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή δεν θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος».

Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και, μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε

Εισαγγελεύ...»

Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.Κανάγιες!

by V.

Υ.Γ. Αφιερώνεται μετά βδελυγμίας στους δημοσίους υπαλλήλους με τους οποίους συνεργάζομαι.

R.I.P.

"...τα σωστικά συνεργεία περισυνέλεξαν τρία ακόμη πτώματα από την μοιραία πτήση της Air France..."


Τα ομαδικά δυστυχήματα τσιγκλάνε το υπαρξιακό μου. Ποιος αποφασίζει το πώς θα πεθάνουμε; Ποιος αποφασίζει το πότε; Τι κοινό είχαν όλοι αυτοί οι επιβάτες ώστε να φύγουν την ίδια ώρα με τον ίδιο τραγικό τρόπο; Σύμπτωση; Κοινή μοίρα; Πώς γίνεται κάθε φορά να υπάρχει ένας επιβάτης ο οποίος να ακυρώνει το εισιτήριό του την τελευταία στιγμή; Τι κάνει αυτός, ξεγελάει την μοίρα του ή μήπως η μοίρα του τον ξαναφέρνει στον δρόμο της;

by V.



Υ.Γ. Ε, όχι και να σε φάνε τα ψάρια! Τζάμπα θάνατος...

ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Δεν υπάρχει τέτοια επιστημονική ορολογία. Eγώ την έχω βαφτίσει έτσι. 'Eρχεται και φεύγει. Tην νιώθεις πιο έντονα τα απογεύματα οπότε και τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο πέφτουν δραματικά. Tα βράδια σε στέλνει για ύπνο νωρίς και σε ξυπνάει πριν την ανατολή του ήλιου. Ξυπνάς βογγώντας, σηκώνεσαι από το κρεβάτι σαν νεκρός και εκτελείς μηχανικά τις ίδιες κινήσεις: μπάνιο-πρωινό-ντύσιμο-αναχώρηση για την δουλειά. Kανένα ενδιαφέρον. Φοράς τα ίδια ρούχα για μέρες. Συνέρχεσαι σχετικά σύντομα. Και σύντομα ξανακυλάς. Χαζεύεις με τις ώρες το ταβάνι, τον δρόμο, μια αράχνη που σκαρφαλώνει στον τοίχο. Λέξεις αισχρές γεμίζουν τον μυαλό. Άγνοια...

Είσαι μόνος σε όλο αυτό, μην κοροιδευόμαστε.Στα άδεια δωμάτια, όταν σβήνει το φως, υπάρχεις μόνο εσύ κι αυτή. Ούτε γονείς, ούτε φίλοι, ούτε εχθροί. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε; Μόνοι μας ερχόμαστε στη ζωή και μόνοι μας φεύγουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα πάρα πολύ ωραίο-αντικειμενικά πολύ ωραίο- αλλά και πάρα πολύ μεγάλο παραμύθι.

by V.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Παππούς εξιστορεί σε φίλο του τον τρόπο με τον οποίο διαπαιδαγωγεί τον τετράχρονο εγγονό του.

-Και που λες, ο μικρός είναι μεγάλος διάολος! Πανέξυπνος ο κερατάς!

-Σοβαρά;

-Ναι, ρε, σου λέω. Τον παίρνω χτες από το νηπιαγωγείο και του λέω ''ρε μαλάκα, είναι όμορφη η δασκάλα σου;'' Και μου λέει ''ναι''. Και του λέω ''ε,τότε, ''πιάσ'της τον κώλο''

-Τι του λες, ρε, του παιδιού;

-Το σωστό του μαθαίνω, ρε μαλάκα. Να πιάνει κώλους. Τι να τον μάθω, να παίζει κούκλες;

Aν αυτό το παιδάκι παροτρύνεται-διδάσκεται στα τέσσερά του να πιάνει κώλους, γιατί να μην αφήσει και δύο-τρεις κοπελίτσες έγκυες στα δεκαπέντε του;

by V.

ΦΛΑΣΑΚΙ

Λένε ότι μετά από ένα ορισμένο επίπεδο σωματικού ή ψυχικού πόνου, το DNA ανακαλεί την μνήμη.

Να' μαστε, λοιπόν, σ'ένα παράλληλο σύμπαν. Εσύ κι εγώ. έντεκα χρόνια πριν...

Σε τρία χρόνια θα χώριζες, σε τρία θα πέθαινα ξανά.

Θα μετακομίζαμε κι οι δύο. Μια καινούρια οδύνη θα ξετύλιγε τα μαλλιά μου κι ο αέρας θα μου έφερνε το μέλλον απ'το παρελθόν.

Πού να φανταζόμουν τότε ότι θα έφτανε κάποια στιγμή που θα παρακάλαγα να φύγεις και να μην γυρίσεις ξανά...

by V.

TΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;

Στα χθεσινά "ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ" εμφανίστηκε ένας 'ευτυχιολόγος'-έτσι συστήθηκε. Αφού είπε ό,τι είπε κι αφού διαφήμισε τα σεμινάρια που διοργανώνει, πέταξε και το επικό: η ομοφυλοφιλία γιατρεύεται με μια ένεση. Ντόινγκ!

Τι ένεση; Των 5ml, των 10ml, των 20ml, ανάλογα με το πόσο gay είναι κάποιος/α; 5ml για τις κρυφές, 10 για τις δηλωμένες και 20 για τις κραγμένες;

Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι το να ακούγονται τέτοιες αηδίες από τηλεοράσεως είναι τουλάχιστον γραφικό-αν όχι επικίνδυνο. Για σκέψου να το ακούσει κανένας πολλά βαρύς πατέρας που 'κάλλιο να τον σκοτώσω παρά να μου βγει πούστης' και να αρχίσει να τραβολογάει το παιδί από γιατρό σε γιατρό και να το πλακώσει στις ενέσεις για να το κάνει άντρα...

Όσο κι αν απομακρύνω από την σκέψη μου το ρητορικό ερώτημα 'Τι κάνει το ΕΣΡ;' υπάρχει κι άλλη απορία που σουλατσάρει στο μυαλό μου:

Πότε επιτέλους η ελληνική κοινωνία θα βγάλει τις τσίμπλες από τα μάτια της;

by V.

Υ.Γ. Άλεξ, ο τύπος αυτός έμοιαζε φυσιογνωμικά στον Μαχάτμα. Με πιάνεις;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

(αφιερωμένο στην μάνα μου)

Σε φέρετρο ανοιγμένο μπαινοβγαίνω

στην αγκαλιά σου σαν παιδάκι τρομαγμένο

σα μαργαρίτα την καρδούλα μου μαδάω

κι όλο μου βγαίνει πως στο βάθος σ' αγαπάω.

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά

στου κόλπου σου τη ζέστη χωμένος βαθιά

εσύ κοιλοπονάς μα εγώ δε βγαίνω

να ξαναγεννηθώ δεν την παθαίνω.

Απ' το φουστάνι σου κρατιέμαι και με σέρνεις

στην πασαρέλα μιας ζωής μαστουρωμένης

είμαι χαμένος σε μια ατέλειωτη ανία

αλλά το ξέρω μάνα είναι μόνο μία.

Ηλεκτρικά ναρκωτικά με ταξιδεύουν

μέσα από γυάλινα κουτιά με κοροϊδεύουν

είσαι η μάγισσα που θα 'θελα να κάψω

και μπρος στα πόδια σου το πτώμα σου να κλάψω.

(στίχοι-μουσική Τζίμης Πανούσης)

by V.