"Του δρόμου" (7)

I. Της μέρας και της νύχτας...

Δικαστήρια Ευελπίδων.
Στο φεστιβάλ της απόλυτης ελληνικής καφρίλας,
νέα και πολλά υποσχόμενη ασκουμένη δικηγόρος,
εργαζόμενο κορίτσι της ημέρας,
απευθύνει το λόγο σε συνάδελφό της:

-"Διάβαζα λοιπόν την κατασχετήρια έκθεση και
έμεινα έκπληκτη. Στον κατάλογο των κατασχεθέντων,
αναγραφόταν:

α) Δύο ζευγάρια χειροπέδες.
β) Δύο δεσμίδες χαρτονομισμάτων, αξίας 10.000€.
γ) Πολυτελή ενδύματα [...]
δ) Τσάντες
ε) Μπότες
στ)Γόβες
ζ) Κοσμήματα [...]
η) Γυαλιά ηλίου
θ) 'Ενας πύθωνας".

Ο οίκος ανήκε σε
εργαζόμενο κορίτσι της νύχτας...

ΙΙ. "Του δρόμου" του ... Βερολίνου.

Ζευγάρι Ελλήνων τουριστών, βγαίνοντας
από μεγάλο εμπορικό κέντρο της διάσημης
Alexanderplatz.

Γυνή: "Και τώρα, τί κάνουμε;
Πάμε να δούμε την Πύλη του Μαγδενμβούργου;"

Εννοώντας προφανώς Brandenburger Tor,
γνωστή και ως Πύλη του Βρανδεμβούργου...

Ανήρ, πιο έξυπνος: "Σιγά μην πάμε και στην
Πύλη του Σνιτσελβούργου. 'Αστο. Δεν είσαι εσύ
για κουλτούρα. Πάμε για ... καφεδιά!"

Κατά το ... "φραπεδιά".

Το πώς τσακώθηκαν στο καπάκι.. ήταν πραγματική
απόλαυση. Σαν το ΝΕΣ ΚΑΦΕ "φραπέ".
Ατέλειωτη Ευχαρίστηση!

ΙΙΙ. Στους ίδιους δρόμους της ως άνω
πολιτισμένης Πόλης, ένα απολίτιστο γκρουπ
Ελλήνων μαθητών, συνοδευόταν από έναν Γερμανό
ξεναγό, καθώς και από έναν Έλληνα συνοδό,
ο οποίος έκανε τη μετάφραση,
όταν το έκρινε απαραίτητο.


1) Γερμανός συνοδός, όταν δεν μπόρεσε σε συνεργασία
με τους συναδέλφους του να ικανοποιήσει την
παράλογη απαίτηση των μαθητών να εισέλθουν σε
απαγορευμένη περιοχή, απλώς από (ελληνική)
περιέργεια.

"Leider, wissen meine Kollege nicht, wie man sich
um diesen speziellen Thema kummert. Entschuldigung!"
= Δυστυχώς, οι συνάδελφοί μου δεν ξέρουν πώς να
φροντίσουν το συγκεκριμένο θέμα. Συγγνώμη.

'Ελληνας συνοδός, σε ελεύθερη απόδοση:
"Δεν πρόκειται να μας αφήσουν.
Είναι εντελώς μαλάκες".

2)Γερμανός συνοδός, αποκρίνεται σε κάποιο παιδί,
που προτείνει ένα περίεργο γύρο στην Πόλη,
ουσιαστικά, απίστευτο χάσιμο χρόνου.

"Ich bin der Meinung, dass Ihr Vorschlag ist
nicht anwendbar!"
= Είμαι της άποψης, πως η πρότασή σας
(ναι, στον πληθυντικό μίλησε στο 16χρονο)
είναι ανεφάρμοστη.

'Ελληνας συνοδός, ΠΑΝΤΑ σε ελεύθερη απόδοση.
"Τί σκατά έχεις στο μυαλό σου παιδί μου;"

3)Ας σημειώσω εδώ, ότι οι μαθητές πήγαν στο
Βερολίνο και για λόγους εκπαιδευτικούς.
Το πρωί εξασκούνταν στη γερμανική,
το απόγευμα... απλώς εξασκούνταν με
τα νεύρα των συνοδών.

Στο τέλος των μαθημάτων, ο Γερμανός συνοδός
εξέφρασε την κρίση του διευθυντή του Ινστιτούτου,
όπου παρακολουθούσαν τα παιδιά τα μαθήματα.

"Der Direktor war mit dem Ergebnis
nicht zufrieden!" = Ο διευθυντής δεν έμεινε
ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.

Έλληνας συνοδός: "Είστε όλοι άχρηστοι" ...

4)Γερμανός συνοδός, απολογείται για τη μη
λειτουργία του ανελκυστήρα στην εστία διαμονής
των Ελλήνων μαθητών:

"Es tut mir leid, Ihnen mitzuteilen, dass der
Fahrstuhl ist außer Betrieb!" = Βρίσκομαι στη
δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω,
πως ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας.

Έλληνας συνοδός, αφοπλιστικά.
"Από τα σκαλιά. Κι άμα σας αρέσει"...

Είναι ακριβώς αυτό που λέμε,
Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Η μετάφραση.

by B.



Θα μπορούσε να συμβαίνει και στην Ολυμπιακή.
Με τίποτα όμως στη Lufthansa...

Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ

Κινούμαι επί της Πανόρμου. Με πιάνει κόκκινο φανάρι και με πλησιάζει Πακιστανός αποφασισμένος να μου καθαρίσει το παρμπρίζ. Τον κοιτάζω και του κάνω νόημα ότι δεν θέλω. Επιμένει δείχνοντάς μου τους λεκέδες στο τζάμι. Του χτυπάω από μέσα και σχεδόν του φωνάζω :"Δεν θέλω, ρε φίλε!". Ακάθεκτος, βάζει το σφουγγάρι πάνω στο παρμπρίζ κι αρχίζει να το βρέχει. Ανοίγω τους υαλοκαθαριστήρες και του μπλοκάρω το σκουπάκι. Αυτός, εμφανώς τσατισμένος, αρχίζει να λέει κάτι στην γλώσσα του κι εγώ στην δική μου, καταλαβαίνεις... Αλλά δεν σταματάμε εκεί. Η κορύφωση του πακιστανικού μονόπρακτου έρχεται με κάτι χειρονομίες απείρου κάλους του τύπου 'είσαι πολύ όμορφη, θα σε γαμήσω κλπ'.

Και αναρωτιέμαι: αν εγώ εκείνη την ώρα έβγαινα από το αυτοκίνητο και τον πλάκωνα, θα ήμουν η ρατσίστρια που δεν σέβεται τον άμοιρο (λάθρο-κατά πάσα πιθανότητα)μετανάστη;

Τον εκβιασμό και τον προπηλακισμό που δέχτηκα εγώ, ποιος θα μου τον αναγνώριζε ως άλλοθι αν τελικά χειροδικούσα;

by V.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

1)Διάλογος μεταξύ φίλων:

-‘Εβλεπα χτες στον ΣΚΑΙ για τον Σωκράτη.
-Ποιον Σωκράτη;
-Τον Σωκράτη,ρε.
-Τον Κόκκαλη;
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Στο μυαλό του Νεοέλληνα ο μόνος συνειρμός που πραγματοποιείται στο άκουσμα της λέξης ‘Σωκράτης’ είναι το επίθετο του προαναφερθέντος….Πού ζούμε…;;;


2) Οι άνθρωποι που έκαναν ψυχανάλυση κι επιμένουν να λένε ότι ‘βρήκα τον εαυτό μου’, ‘λυτρώθηκα’, ‘είμαι απόλυτα ειλικρινής πια’, μετά την θεραπεία μεταλλάσσονται σε βαρόνους Μινχάουζεν.

3) Από όλους μου τους φίλους κι απ’τους πολλούς εχθρούς μου
όπως ο εαυτός μου δεν μ’αγαπάει κανείς.

By V.

Υ.Γ. Συγχωρήστε το άτακτο των σκέψεών μου αλλά επιδόθηκα σε απανωτές μυτιές αφρικανικής σκόνης.

...Δόστου κλότσο να γυρίσει..

Παραμύθι ν'αρχινίσει...

ΗΤΑΝ μια φορά κι έναν καιρό ένα ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι που ξεκινούσε κάθε μέρα, πρωί πρωί, για τη δουλειά του. Περνούσε όλη του τη μέρα δουλεύοντας και τραγουδώντας, μες στην καλή χαρά! Του άρεσε πάρα πολύ να εργάζεται και, φυσικά, η απόδοσή του ήταν εξαιρετική. Μόνο που, δυστυχώς, στην επιχείρηση δεν υπήρχε manager να το κατευθύνει...Ο ΚΗΦΗΝΑΣ, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, αποφάσισε πως αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο κι έτσι δημιούργησε μια θέση manager, για την οποία προσέλαβε μια ιδιαίτερα έμπειρη Πασχαλίτσα. Πρώτο μέλημα της Πασχαλίτσας ήταν να εποπτεύσει το ωράριο του μυρμηγκιού και γι' αυτό προχώρησε αμέσως στην οργάνωση ενός συστήματος ελέγχου με κάρτες. Σύντομα χρειάστηκε να προσλάβει μια γραμματέα, που ανέλαβε να ετοιμάζει τους φακέλους αναφοράς με τη βοήθεια μιας νεοπροσληφθείσης Αράχνης.Η ΑΡΑΧΝΗ επιφορτίστηκε με το σύστημα αρχειοθέτησης, καθώς και με το τηλεφωνικό κέντρο. Στο μεταξύ, το ευτυχισμένο Μυρμήγκι συνέχιζε να δουλεύει, να δουλεύει, να δουλεύει... Ο Κηφήνας ήταν τόσο ευχαριστημένος με τις καθημερινές αναφορές που λάμβανε από την Πασχαλίτσα, που της ζήτησε να του ετοιμάσει μια συγκριτική μελέτη με γραφήματα και ανάλυση τάσεων. Ετσι απευθύνθηκαν σε μια Κατσαρίδα, στην οποία αγόρασαν ένα νέο σετ υπολογιστή - εκτυπωτή, για να βοηθήσει στην εκπόνηση της μελέτης.ΤΟ ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι άρχισε δειλά δειλά να διαμαρτύρεται για όλη αυτή τη γραφειοκρατία και το χαρτοβασίλειο. Μοιραία οι ρυθμοί της δουλειάς του άρχισαν να μειώνονται... Ο Κηφήνας αποφάσισε να πάρει αμέσως μέτρα γι' αυτή την απαράδεκτη κατάσταση και έφερε επειγόντως έναν ειδικό διευθυντή, αρμόδιο να επιβλέπει το ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι.ΤΗ θέση ήρθε να καλύψει ένας Τζίτζικας, που άλλαξε αμέσως τη φθαρμένη επίπλωση του γραφείου του και ζήτησε μια ειδική, εργονομική πολυθρόνα κι έναν υπολογιστή με επίπεδη οθόνη. Βέβαια, με τόσους υπολογιστές που μαζεύτηκαν η εταιρεία αναγκάστηκε να αγοράσει έναν server.Ο ΝΕΟΣ διευθυντής ένιωσε σύντομα την ανάγκη να προσλάβει έναν υποδιευθυντή, ώστε με τη βοήθειά του να καταστρώσει ένα στρατηγικό πλάνο και τον προϋπολογισμό αυτού του νέου τμήματος. Οσο γίνονταν όλα αυτά, το Μυρμήγκι ένιωθε όλο και λιγότερο ευτυχισμένο, όλο και λιγότερο παραγωγικό... Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ δεν έχασε χρόνο. «Πρέπει να παραγγείλουμε μια έρευνα σχετικά με τα προβλήματα του επαγγελματικού περιβάλλοντος και τις αντιδράσεις των εργαζομένων», τόνισε. Μόνο που μια μέρα ο Κηφήνας, καθώς μελετούσε τις αναφορές και τα στοιχεία, συνειδητοποίησε ότι ο τομέας στον οποίο προσέφερε τις υπηρεσίες του το Μυρμήγκι δεν ήταν πλέον τόσο κερδοφόρος. Αμέσως ζήτησε από την Κουκουβάγια να γνωμοδοτήσει πάνω στο θέμα και να εισηγηθεί κάποιες λύσεις. Τρεις μήνες αργότερα η Κουκουβάγια έφερε την έκθεσή της, που κατέληγε ως εξής:«ΣΤΗΝ επιχείρηση υπάρχει πλεόνασμα προσωπικού». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Κηφήνας ακολούθησε τη συμβουλή της Κουκουβάγιας και... απέλυσε το Μυρμήγκι!ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Από το να 'σαι ένα ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι, καλύτερα να 'σαι ένα ανίκανο Τίποτα. Ενας άχρηστος. Αλλωστε, οι ανίκανοι δεν έχουν καμία ανάγκη εποπτείας. Αν επιμένεις να είσαι παραγωγικό μυρμήγκι, τουλάχιστον μη δείχνεις ότι είσαι και ευτυχισμένο... Δεν θα σου το συγχωρήσουν ποτέ! Αν πάλι, ξεροκέφαλε, επιμένεις να είσαι ευτυχισμένο μυρμήγκι, φρόντισε να δημιουργήσεις δική σου επιχείρηση, για να μη χρειαστεί να συντηρείς κηφήνες, πασχαλίτσες, αράχνες, τζιτζίκια, κουκουβάγιες και κατσαρίδες. Γυροφέρνουν πολλοί, που άμα βρουν ευκαιρία γίνονται παράσιτα...

ΗΤΑΝ ένα πολιτικοποιημένο παιδικό παραμύθι που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο...αλλά πολύ περισσότερο εκεί έξω..in real life !!!!!

Εσύ, νηστεύεις;

Όσο πλησιάζει το Πάσχα τόσο συχνότερα ακούω αυτήν την ερώτηση. Και τόσο σπανιότερα μπαίνω στον κόπο να απαντήσω. Συνήθως προσπερνώ την ερώτηση, μαζί με αυτήν και την διάθεση των ερωτούντων να μου κολλήσουν μια ταμπελίτσα ανάλογα με την απάντηση που θα λάβουν. Όταν αποφασίζω, όμως, να απαντήσω του δίνω και καταλαβαίνει.

Όταν λέω ‘ναι’, αποκρίνονται ‘κι εγώ’ και μου χαμογελούν πονηρά λες και κάναμε καμία μυστική συνομωσία.
Όταν λέω ‘όχι’, με κοιτούν με αποδοκιμασία από πάνω μέχρι κάτω ρωτώντας ‘Γιατί; Τόσο δύσκολο σου είναι πια;’
Καμιά φορά τους λέω: ‘Φυσικά και νηστεύω. Τρώω μόνο χαβιάρι’. Άλλες πάλι ότι είμαι δωδεκαθείστρια.
Έχει πλάκα να παίζεις με τα ηθικά- και κυρίως τα θρησκευτικά-αντανακλαστικά των ανθρώπων…


Δεν κρίνω ούτε αυτούς που νηστεύουν ούτε αυτούς που δεν το κάνουν. Ο καθένας πράττει κατά συνείδηση. Αλλά θεωρώ υποκριτική την διαφήμιση της νηστείας και τον εκβιασμό που την συνοδεύει. Λες και αν δεν φας κρέας θα αποσβέσεις τις αμαρτίες σου.


Οφείλω, πάντως, να παραδεχτώ ότι αυτή η ιστορία με την νηστεία μάς ωφελεί όλους κατά βάθος: και τους νηστεύοντες που επιβεβαιώνουν την πίστη τους σε σχέση με τους ‘άπιστους’, και τους μη νηστεύοντες που το αντιμετωπίζουν σκωπτικά. Κυρίως, όμως, ωφελεί τους παπάδες που αποτελούν το ζωντανό παράδειγμα της νηστείας. Έχει δει κανείς χοντρό παπά;

Πονηρούλη Δημιουργέ! Τα πάντα εν σοφία εποίησες…

by V.

Ο χωρισμός... σου πάει πολύ!

Δε μου αρέσει που χωρίζουν οι άνθρωποι μετά
από μακροχρόνιες σχέσεις. Είναι απλά θλιβερό.

Και καλά. Πες, χωρίζεις. Ο τρόπος όμως, παίζει
ρόλο. Δια αλληλογραφίας, είναι ομολογουμένως
κάπως απότομος.

Αν όμως ήταν κάπως έτσι, τότε δεν έχεις και
πολλά περιθώρια...

Το γράμμα του ενός:

"Αν δεν το κατάλαβες, έφυγα. Τα πράγματά μου τα πήρα.
Τα πράγματά σου τα έκαψα. Ελπίζω η φωτιά να μην εξαπλώ-
θηκε στο διαμέρισμα της μάνας σου, αν και δε βρίσκω έναν
ικανοποιητικό λόγο να μην το κάνει. Ειλικρινά, λυπάμαι που
πασάλειψα τον Ρόμπιν με κόπρανα και φελιζόλ, αλλά είχα
πιει. Σου άφησα μερικά ρούχα να φορέσεις, αν και θα δυσκο-
λευτείς να τα βγάλεις από τη λεκάνη. Συγγνώμη που έδωσα
όλα τα βιβλία σου για ανακύκλωση. Τα CD σου ήταν τόσο
άθλια, που αποφάσισα να τα αφήσω. Τα βινύλια, τα χαράκωσα
όλα, αφού έτσι κι αλλιώς, δεν έχεις πλέον πικ απ.

Μετά τον τελευταίο μας τσακωμό, σκέφτηκα πως είσαι τελικά
μεγάλος μ******ς. Έχεις τη λεπτότητα, την ευαισθησία και την
εξυπνάδα ενός πλάσματος, που η μοίρα αποφάσισε τελικά
πως μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτά. Τουλάχιστον το ΣΕΞ
τους τελευταίους μήνες ήταν εκπληκτικό. Φυσικά, σε αυτό
βοήθησαν και οι φίλοι σου. Μη στεναχωριέσαι. Θέλω να
ξέρεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος από ηλίθιες τσούλες,
ικανές να αντέξουν ένα μ****α σαν κι εσένα. Αρκεί να είσαι
ο εαυτός σου.

Σαφέστατα λοιπόν, ΑΝΤΙΟ.

ΥΓ 1: Ελπίζω να τρως ακόμα τα νύχια σου. Πότισα το γράμμα
αυτό με ούρα, που πήρα από το Νοσοκομείο. Μην ανησυχείς.
Η σύφιλη θεραπεύεται. Όπως και οι μύκητες.

ΥΓ 2: Όχι όμως και ηπατίτιδα C.

ΥΓ 3: Σε περίπτωση που θελήσεις να κάνεις κάτι το ρομαντικό,
όπως να ψάξεις και να με βρεις, κουτό μου παιδί, πρέπει να
σου πω ότι τα λεφτά που μου άφησες για να πληρώσω το ενοίκιο,
τα έδωσα σε κάτι Αλβανούς για να σου σπάσουν τα πόδια.

ΥΓ 4: Η κ. Λίτσα, από απέναντι, με ρώτησε τί συμβαίνει και τα
μάζεψα και έφυγα. Της είπα ότι σε συνέλαβε η αστυνομία για
παιδεραστία. Καλύτερα να σταματήσεις να κάνεις ιδιαίτερα στις
κόρες της...

Πάντα όμως είναι σημαντικό να δίνουμε χώρο
και στην αντίθετη άποψη. Έτσι, ας δούμε το
γράμμα εκείνου....

"Αγαπημένη μου, το είχα καταλάβει εδώ και καιρό, πως ήσουν
έτοιμη να την κάνεις. Ειδικά, όταν αποφάσισες να διακόψεις το
πρόγραμμα απεξάρτησης από το αλκοόλ. Είχες τελειώσει όλο
το αλκοόλ στο σπίτι. Ακόμα και το άρωμά μου.. ή και το after
shave μου. Κατάλαβα ότι έφυγες, αφού ξεβρόμισε όλο το σπίτι.
Κοίταξα κάτω από το κρεβάτι και τα ρούχα σου έλειπαν.

Έφυγες όμως μάλλον βιαστικά και ξέχασες να απενεργοποιήσεις
το σύστημα πυρόσβεσης. Τα πράγματά μου βράχηκαν λίγο, αλλά
όλα καλά.

Ποιος είναι ο Ρόμπιν;;; Εγώ δεν έχω κατοικίδιο. Ποιο αδέσποτο
την πλήρωσε πάνω στη ζάλη σου; Επίσης, δεν μπορώ να καταλά-
βω γιατί έριξες τα πρόχειρα ρούχα της κηπουρικής στη λεκάνη.
Αλλά δεν το βρήκα και τόσο σημαντικό. Σημαντικό ωστόσο είναι
πως άδειασε η βιβλιοθήκη από τα εκατοντάδες Cosmopolitan,
που θεωρούσες Βίβλο της Γυναίκας, σαν κάτι άλλους μ******ς
που θεωρούν το Berto Lucci, Ναό του αντρικού ντυσίματος.

Όσο για τους δίσκους μου, μάλλον ξέχασες ότι τους έχω
μεταφέρει εδώ και καιρό σε mp3. Εξάλλου, αν θυμάσαι,
στο τελευταίο πάρτι που οργάνωσες, χρησιμοποιήσαμε
τα CD μου για σουβέρ και τα βινύλια τα κάναμε δίσκους
για καναπεδάκια.

Χαίρομαι για τους συλλογισμούς σου - κι ελπίζω να δεις
κι εσύ κάποτε το βίντεο που τράβηξα με εσένα να παίρνεις
ναρκωτικά ενώ έκανες πάρτι με ούζα με τους φίλους μου.
Ήταν η πρώτη μου πορνο-παραγωγή με ερασιτέχνες
ηθοποιούς, τους υποτιθέμενους φίλους μου....

Λυπάμαι που έφυγες έτσι βιαστικά και δεν πήρες κι εσύ
το ποσοστό σου, δεδομένου ότι πούλησα το βίντεο και
έπιασε 20.000€. Δε στεναχωριέμαι ωστόσο. Θα βρω
άλλη πρωταγωνίστρια για τα βίντεό μου. Έχω ήδη
αρχίσει να κάνω οντισιόν.

ΥΓ 1: Το μονοψήφιο IQ σου σε εμπόδισε να καταλάβεις
ότι τα λεφτά που σου άφησα, ήταν της Μονόπολης.

ΥΓ 2: Ελπίζω να συνέλθεις γρήγορα και να αντιληφθείς
ότι αυτό που μου έστειλες, ήταν E-mail. Είμαι λοιπόν
περίεργος να καταλάβω... πού έριξες τα ούρα..






Μιλάμε για επίπεδο, όχι για αστεία..

FW to B.

Ο χρόνος είναι χρήμα. Για όλους;

Κάπου αργά το απόγευμα, ένας χωρισμένος
πατέρας γυρνά σπίτι από την εργασία του,
κουρασμένος κι εκνευρισμένος.

Χαμηλός φωτισμός επικρατεί σε όλο το διαμέρισμα.
Μόνο τα μεγάλα μάτια του γιου του, που τον
περιμένει στην πόρτα, λάμπουν.

Ο πατέρας, τον χαιρετά, σα να του κάνει σχεδόν
χάρη. Όχι σκόπιμα, αλλά, να.. ξέρεις πώς είναι
κανείς μια τέτοια ώρα, μετά από "μία μεγάλη μέρα".

"Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;"
"Φυσικά, ό, τι θες", αποκρίθηκε ο πατέρας,
γυρίζοντας το φύλλο της εφημερίδας με το δεξί,
και αφήνοντας για λίγο το πιρούνι του να
ξεκουραστεί στο στόμιο του πιάτου.

"Μπαμπά, πόσα παίρνεις για μία ώρα που εργάζεσαι";
Ο πατέρας γυρνά στο παιδί γεμάτος έκπληξη και
του αποκρίνεται κάπως θυμωμένα: "Αυτό δεν είναι
δική σου δουλειά; Γιατί ρωτάς;"
"Πες μου. Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ.
Πόσα παίρνεις στη μία ώρα;"

"Αφού επιμένεις.. εντάξει. Παίρνω 50 ευρώ
την ώρα" είπε και έφαγε την επόμενη μπουκιά,
προχωρώντας παράλληλα στην επόμενη γραμμή
του άρθρου, όπου και είχε καρφώσει τη ματιά του.

"Ωχ..", αναστέναξε ο μπόμπιρας, ρίχνοντας
το βλέμμα του στο πάτωμα. Και συνέχισε:

"Μπαμπά, μπορείς σε παρακαλώ να μου δανείσεις
25 ευρώ; Είναι ανάγκη".

Ο πατέρας, φανερά εξαγριωμένος, του λέει:
"Αν ο λόγος για τον οποίο με ρώτησες πόσα
παίρνω, είναι να δανειστείς, ώστε να αγοράσεις
κάποιο ανόητο παιχνίδι ή κάποιο άλλη αηδία,
τότε, να πας αμέσως στο κρεβάτι σου.
Εγώ δεν εργάζομαι για τις δικές σου
παιδαριώδεις επιπολαιότητες".

Ο μικρός αποχώρησε αθόρυβα, σέρνοντας τον
αρκούδο του, που έγλειφε το πάτωμα, έχοντας
τη θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του κι αυτός.

Ο πατέρας κάθισε σκεπτόμενος και αναρωτιόταν
θυμωμένος, πώς τόλμησε ο γιος του να του
κάνει μια τέτοια ερώτηση, μόνο για να του
αποσπάσει κάποια χρήματα. Και θύμωνε όλο
και πολύ.

Μετά από λίγο όμως, αφού ο θυμός του έσβησε
και σκέφτηκε πιο νηφάλια, αναθεώρησε:
"Το παιδί μου δε μου ζητά συχνά χρήματα.
Ίσως να τα θέλει για κάποιο συγκεκριμένο
σκοπό". Πλησίασε την πόρτα του δωματίου
του μικρού και την άνοιξε.

"Κοιμάσαι γιε μου", ρώτησε στο σκοτάδι.
"Δεν κοιμάμαι", απάντησε το αγόρι.

"Σκεφτόμουν πως ίσως ήμουν σκληρός κι
υπερβολικός μαζί σου πριν από λίγο.
'Ηταν μια δύσκολη μέρα για μένα και
ξέσπασα την κούρασή μου πάνω σε σε.
Να τα 25 ευρώ που μου ζήτησες".

Το παιδί, έτρεξε πάνω του και μπήκε
στην αγκαλιά του πατέρα, χαρούμενο
πια. "Σ' ευχαριστώ μπαμπά", αναφώνησε.

Κατόπιν, πλησιάζει το μαξιλάρι του και
βγάζει από κάτω λίγα τσαλακωμένα χαρτο-
νομίσματα.

Ο πατέρας όμως, βλέποντας πως το παιδί του
έχει ήδη κάποιο χρηματικό ποσό, αρχίζει να
νευριάζει και πάλι. Το αγόρι, μετρά τα
χρήματα και γυρνά προς τη μεριά του πατέρα.

"Μα γιατί θες περισσότερα χρήματα, εφόσον
έχεις ήδη μερικά;" γκρίνιαξε ο μπαμπάς.
"Δεν είχα όσα χρειαζόμουν. Τώρα είμαι όμως
εντάξει" είπε ο γιος, κοιτώντας τα χρήματα
ως άλλη λιχουδιά.

Παύση.

Ο μικρός, ικανοποιημένος πια, λέει στον
πατέρα του: "Μπαμπά, έχω 50 ευρώ πια.
Θα μπορούσα να αγοράσω μία ώρα από το
χρόνο σου; Έλα αύριο πιο νωρίς στο σπίτι.
Θα ήθελα πολύ να γευματίσουμε μαζί".

Θυμίσου κι εσύ να μοιραστείς την αξία
του χρόνου σου με εκείνους που αγαπάς.



by B.

ΝΥΧΤΕΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ

623…624…625…
Κοντεύω να μετρήσω δύο στάνες πρόβατα κι ακόμα τίποτα…

Βγαίνω στο μπαλκόνι για τσιγάρο.
Ο σκύλος του γείτονα με κοιτάζει και κουνάει την ουρά του.
Άγρυπνος κι αυτός. Και φρουρός.

Μπαίνω μέσα, ανοίγω την τηλεόραση.
Πέφτω πάνω σε κάτι telemarketing που προσπαθούν να με πείσουν ότι η ζωή μου θα αλλάξει αν χρησιμοποιήσω την νέα επαναστατική-ηλεκτρομαγνητική-αντιστατική βούρτσα μαλλιών που άμα λάχει σκοτώνει και τις ψείρες.
Τρίχες! Εγώ μόνο να κοιμηθώ θέλω…

Αλλάζω κανάλι κι εντοπίζω τον Λιακόπουλο.
Νεφελίμ, Ελοχίμ και καραπιπερίμ, πιπερίμ, πιπερίμ…
Άσε, αγριεύει το πράγμα.
Την κλείνω.

Δύο και μισή.Το μάτι γαρίδα.
Να πιω μια βαλεριάνα; Και πώς θα αποδώσω αύριο στην δουλειά;
Να πάρω χάπι; Μπα…Θα με πιάσει πονοκέφαλος και μετά θα παίρνω παυσίπονα.

Πήγε τέσσερις.
Ανεβαίνω στην ταράτσα.
Κοιτάζω γύρω γύρω και, από το Μαρούσι μέχρι τον Υμηττό, όλη η πόλη κοιμάται.
Κάπου κάπου περνάει ένα αυτοκίνητο.
Ένα αστέρι πέφτει.
Κάνω μια ευχή: να κοιμηθώ…

Πέντε και μισή.
Ξημέρωσε. Ακούω το πρώτο λεωφορείο να περνάει.
Δεν βαριέσαι, θα πάω άυπνη στη δουλειά.
Ας μην είμαι παραγωγική μονάδα σήμερα.
Δικαίωμά μου δεν είναι;

Το mp3 μου τραγουδάει
‘…μην με φοβάσαι, μην με φοβάσαι
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι…’

Σε θυμάμαι. Πάντα.

by V.

ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ

‘Σταμάτα να με καταδιώκεις!...διώκεις...διώκεις...διώκεις.’.
Αυτή η κραυγή ακούστηκε σχεδόν σε όλη την Μητροπόλεως. Ένας μαγαζάτορας το φώναζε στην μητέρα του. Σχεδόν την εκλιπαρούσε...

Η γριά είχε αράξει σε μια καρέκλα στον πεζόδρομο και διάβαζε εφημερίδα. Που και που μουρμούριζε ακατάληπτες λέξεις.
Ο γιος της άνοιγε το μαγαζί κι έβγαζε το εμπόρευμα-κάτι παραδοσιακές τσάντες και τσολιαδάκια- στο δρόμο.
Εγώ χάζευα στην βιτρίνα του απέναντι κοσμηματοπωλείου.

Και ξαφνικά...
...η ΕΚΡΗΞΗ!!!

Τους κοίταζα για αρκετή ώρα και η φαντασία μου έφτιαχνε σενάρια...

Αυτή, χήρα πια, θα ήθελε τον γιο της δεμένο για πάντα κοντά της και μόνο μετά τον θάνατό της θα μπορέσει να κοιτάξει κι αυτός τη ζωή του.
Αυτός, ένας γιος που τυραννιέται από την μητέρα του, ζει μαζί της αλλά δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς καθώς η καλή μανούλα έχει με μαεστρία φροντίσει να τον γεμίσει με ενοχές.
‘Μόνο η μανούλα σε αγαπάει, αγόρι μου. Όλες ίδιες είναι’ και στο καπάκι
‘Γιατί δεν παντρεύεσαι να δω κι εγώ εγγόνι;’
Σχέση αγάπης και μίσους. Κάποια στιγμή φτάνεις στο σημείο να πεις ΄άι στο διάολο΄. Όχι στη ζωή σου, στην μάνα σου. Και μετά τρέχεις μετανιωμένος σαν το σκυλί να της ζητήσεις συγνώμη.

Ως εν δυνάμει μάνα θα έπρεπε να ταυτιστώ με την γριά αλλά επειδή ποτέ δεν μου συμβαίνει το αυτονόητο, συμπόνεσα τον άνδρα. Θες επειδή παιδιόθεν ταυτίζομαι με τον κάθε ταλαίπωρο; Θες λόγω της βαθιάς μου ανάγκης να κράζω τους ανθρώπους που θέλουν να επιβληθούν στους άλλους; Δεν ξέρω...

‘Τι θέλεις επιτέλους; Σταμάτα να με καταδιώκεις! Δεν αντέχω άλλο!’, επανέλαβε κι έβαλε τα κλάματα. Το διανοείσαι; Τα κλάματα!
Δεν έχω ακούσει πιο σπαρακτική φωνή στη ζωή μου...

By V.

Πέμπτη 5...του Μαρτίου και της Άνοιξης.

Περιέργως η συνήθης μελαγχολική διάθεση έμοιαζε να είναι κάπως πιο αισόδοξη σήμερα..συμβαίνουν κι αυτά ενίοτε...Αφού αντίκρισε με αδιαφορία τη συννεφιασμένη σχεδόν μουτρωμένη μέρα μηχανικά κατηφορίσαμε ( τα συνήθη συμπράγαλα, μια μισοσπασμένη ομπρέλα και η μάλλον ανοιξιάτικη διάθεση) για τη στάση. Ο αέρας δυνατός ,συνέπαιρνε τα υπερβολικά ατίθασα μαλλιά ...ιδίως μετά την προχθεσινή επίσκεψη στο κομμωτήριο δε συμμαζεύονται με τίποτα.. Η ελαφρώς πολύ αφηρημένη κομμώτρια είχε το νου της στην κυρία Νίτσα με τα αλουμινόχαρτα στο κεφάλι και σε μια άλλη που δε συγκράτησα το όνομά της και η οποία θεωρητικά είχε έρθει για χτένισμα- φούσκωμα λάχανο δηλαδή αλλά κατέληξε να αναλύει εντυπωσιασμένη τους Μεγάλους Έλληνες...σειρά είχαν τα προγνωστικά και η επιτόπια ψηφοφορία ... ευτυχώς δεν κλήθηκα να συμμετάσχω καθώς για την ώρα ήμουν μόνο υποψήφια για αποχώρηση ,πάλι καλά δηλαδή γιατί δεν άντεχα να τις ακούω άλλο... αυτά,κλείνει η παρένθεση

Με τα πολλά σήμερα βρέθηκα να περιηγούμαι ανάμεσα σε κάτι ξένους τουρίστες με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας στην Ομόνοια..ξέμπλεξα γρήγορα και κατευθύνθηκα προς τη Στοα του Ειρηνοδικείου για να τιμήσω την ιδιαίτερα γευστική μπουγάτσα από τη "Δωδώνη"...

Παραδίπλα είναι ένα μικρό μαγαζάκι με έναν γραφικό τύπο , παλιάς κοπής τσαγκάρη με τον οποίο είχα την τύχη να γνωριστώ.. Αφορμή η επιδιόρθωση του υποδήματος ,το οποίο και φόραγα, ωστόσο όμως ο πολύ συμπαθής αυτός κύριος με διαβεβαίωσε ότι σε ένα λεπτό θα είναι έτοιμο...Χρειάστηκαν βέβαια σχεδόν είκοσι λεπτά κατά τα οποία στεκόμουν όρθια με το ένα πόδι ελαφρώς ανασηκωμένο αλλά ας είναι .. ήταν ευχάριστη η ταλαιπωρία .Αρχικά προσπάθησα να του εξηγήσω πως να το φτιάξει για να μην έχουμε πάλι ατυχήματα αλλά οι υποδείξεις μάλλον περίσσευαν..Φόρεσε τα χοντρά κοκκάλινα γυαλιά του και ρίχτηκε επί το έργον.. η αλήθεια είναι ότι είχε και ένα παλικάρι για βοηθό αλλά το service το αναλάμβανε εξ΄ολοκλήρου το αφεντικό...Οι κάθε λογής πελάτες σε συνεχή ροή ,τον διέκοπταν και εκείνος μιλούσε μαζί τους, κανόνιζε την ώρα παραλαβής το κόστος και όλα τα σχετικά..ταυτόχρονα καλημέριζε τους γνώριμους περαστικούς, ανταπέδιδε φιλοφρονήσεις και δεν έχανε την ευκαιρία να σχολιάζει δηκτικά ...από την ξανθιά μεγάλου εκτοπίσματος μεσόκοπη κυρία μέχρι την ευειδή νεαρά μάχιμη δικηγόρο σκαρφαλωμένη σε δωδεκάποντες το λιγότερο γόβες..η δουλειά έμενε πίσω βέβαια ,αλλά τον έκανα χάζι ...Μια γιαγιά πελάτισσα έφερε κάτι παλιομοδίτικα μισοφαγωμένα καφέ λουστρίνια ,κάτι περίεργο ζητούσε επίμονα.. ώσπου απηυδυσμένος λέει .."καλά άστα εδώ και βλέπουμε"..και στη συνέχεια μονολογεί ..Μας ζάλισε μια βδομάδα το πηγαινοφέρνει το "prada" ..Από το βάθος ακουγόταν χαμηλόφωνα το ραδιόφωνο, η φωνή του Καζαντζίδη ήταν ... προσπάθησα να εντοπίσω που το είχε χωνιασμένο αλλά δεν τα κατάφερα.. μέσα από τα παλιά γεμάτα γράσσο μηχανήματα τίποτα δεν ξεχώριζε..εκτός από την έντονη εικόνα - αίσθηση μιας άλλης τόσο διαφορετικής εποχής που φαντάζει μάλλον πολύ μακρινή..

Όσο για τά παππούτσια επιδιορθώθηκαν και μάλιστα χωρίς τη σχετική επιβάρυνση ,επειδή του φάνηκα λέει καλό παιδί .. Χαμογέλασα ευγενικά ,τον ευχαρίστησα εγκάρδια και υποσχέθηκα σε εκείνον και σε μένα να περνάω στο εξής πιο συχνά να τα λέμε τώρα μάλιστα που γνωριστήκαμε....

Συνέχισα για τον επόμενο προορισμό ..φόρεσα τα ακουστηκά ,άνοιξα την ομπρέλα , μούσκεψα από το διερχόμενο λεωφορείο, βοήθησα μια ευτραφή κυρία που γλίστρησε να σηκωθεί ... ευτυχώς όμως προθυμοποιήθηκαν κι άλλοι να συντονίσουν το έργο , γιατί υπερέβαινε κατά πολύ τα κυβικά μου.. αντίκρισα και ένα μαγαζί με αποκριάτικα δεν τα είχαν καλομαζέψει ακόμη..αλήθεια τελικά δεν μάθαμε τι έβαλε η γριά στο καρναβάλι... απλώς μείναμε να αναμένουμε την επόμενη κακόγουστη και μάλλον χυδαία έμπνευση του μυστηριώδους κυρίου Jumbo ...

by

z.

ΚΥΝΙΣΜΟΣ Ή ΑΠΛΗ ΑΓΕΝΕΙΑ;

*Ως σύνδρομο της Στοκχόλμης αναφέρεται η συμπεριφορά εκείνη κατά την οποία το θύμα ταυτίζεται με τον θύτη του αναπτύσσοντας συναισθηματικούς δεσμούς και- παρά το γεγονός ότι κακοποιείται-φτάνει σε σημείο να τον αγαπήσει.

(Απόσπασμα από τα αγαπημένα ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ)

Κύριος,58 ετών, συνταξιούχος του εμπορικού ναυτικού ζητά γνωριμία με κυρία 40 ετών.

Αννίτα: Τι σύνταξη παίρνετε;

Κύριος: Aυτό δεν θα ήθελα να το πω στον αέρα.

Α: (νευριασμένη) Γιατί κύριέ μου;

Κ: Ε, δεν θέλω.

Α: Ναι αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, κύριέ μου. Είστε 58, δεν είστε 28. Άρα η γυναίκα που θα τηλεφωνήσει δεν θα σας θέλει για τα νιάτα σας. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Διότι, αν είστε παλτό, τι να σας κάνει; Να φορέσει την παλτουδιά;

Κ: Εντάξει, αυτά θα τα πούμε από κοντά με την κυρία.

Α: Ε, όχι κύριέ μου! Γεια σας!

Και του κλείνει το τηλέφωνο.

[…]

Μετά από αλλεπάλληλα ‘ναι’ της Αννίτας ακούγεται επιτέλους μια φωνή από το πηγάδι.

Κύριος: Έλα Αννίταααα, Κώστας εδώωωωω! Από Χαλκίδααααα!

Αννίτα: Είστε κρυωμένος κύριε Κώστα;

Κ: Έλα;

Α: Έχετε κρυώσει, λέω; Σας ακούω μπουκωμένο.

Κ: Όχι, δεν είμαι κρυωμένος.

Α: (ψιθυριστά)…Απλώς κουφός είστε.

Το τραγικό δεν είναι ότι η Αννίτα μιλάει με αυτόν τον τρόπο. Το τραγικό είναι ότι δεν βρίσκεται κανείς να της αντιγυρίσει στα ίσα. Να της ‘την πει’, που λέμε…

by V.

Απόγνωση

"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".
"Δεν ξέρω τί θέλω".

... έλεγε κάποιος νέος,
διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά του,
στα πρόσφατα επεισόδια
στο κέντρο της Αθήνας.

Σκέψου.
Σε τέτοια ηλικία...
Είναι φοβερό να ΜΗΝ ξέρεις τί θες.



by B.

ΥΓ Το γεγονός μνημόνευσαν στην κουβέντα τους
οι Κυρίες Τάνια Τσανακλίδου & Μάρθα Φριντζήλα
φτάνοντας "στα Άκρα". Ο λόγος τους έσταξε σοφία.
Πάλι.

Underground

Είχα πολύ καιρό να χρησιμοποιήσω το μετρό. Πραγματικά πολύ.

Είχα ξεχάσει- ή μάλλον είχα διαγράψει από την μνήμη μου...

...πόσο νευρικά μασάνε τσίχλα οι επιβάτες...

...πόσο καχύποπτα κοιτούν ο ένας τον άλλον...

...πόσο απορροφημένοι είναι στέλνοντας μηνύματα στο κινητό τους...Το κινητό...Η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο όταν βρίσκεσαι στην σήραγγα...

...πόσο κουρασμένοι δείχνουν στην όψη...

Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι Κυριακή...

Στάση Μοναστηράκι.

Αχταρμάς φυλών.

Αισθάνομαι μειονότητα.

Δεν τους φοβάμαι, δεν με αγαπούν.

Κοιταζόμαστε φευγαλέα.

Στάση Σύνταγμα.

Γιουρούσι!

Αρχίζω να μετράω κεφάλια ενώ το βαγόνι θυμίζει θάλαμο αερίων: ένα μίγμα ιδρώτα, αρώματος και ναφθαλίνης μου τρυπάει τα ρουθούνια.

Στους πόσους με πιάνει αγοραφοβία...;

Η διαφημιστική πινακίδα απέναντι λανσάρει μια νέα γεύση τσίχλας με σλόγκαν:

"CLEAN & FRESH...Μετά από οτιδήποτε..."

Οτιδήποτε;

Μετά κι από μια εξοντωτική μέρα;

Μετά κι από έναν άγριο καβγά με τον προϊστάμενο;

Μετά κι από έναν χωρισμό;

Μετά κι από την αποκαρδιωτική διάγνωση του γιατρού για υφέρπουσα κατάθλιψη;

Στάση Κατεχάκη.

Εικόνα φρίκης.

Στο πεζοδρόμιο δύο περιστέρια ασελγούσαν πάνω σε ένα τρίτο, νεκρό περιστέρι.

Νεκρόφιλοι βιαστές!!!

Και δεν είχα ούτε μια τσίχλα να μασήσω.

by V.

Αποκριάτικο...

ΣΤΟΛΗ

Φόρεσα απόψε την στολή μου

-στολή που δύσκολα φορώ-

είναι ένας τρόπος, σκέφτηκα,

ν'αρχίσω με τους συνανθρώπους μου

να επικοινωνώ

Άλλοι με περιγέλασαν

άλλοι με ντράπηκαν

άλλοι μου γέλασαν

κι άλλοι απλώς προσπέρασαν

Κι έτσι βρέθηκα στη φυλακή

γιατί όπως μου 'παν

είναι παράπτωμα το να κυκλοφορείς γυμνή

Δεν ξαναφόρεσα ποτέ τον εαυτό μου

Α.Π.

by V.

"Του δρόμου" (6)

I. Τόπο στα νιάτα...

Εντός του λεωφορείου, μια παρέα μικρών, ανήλικων,
ταραχοποιών, απευθύνεται σε μία κυρία, κάποιας
ηλικίας, κάπου στα πρώτα -ήντα της..

-"Κυρία, μια μέλισσα στα μαλλιά σας".
Εκείνη, φανερά ενοχλημένη, αποκρίνεται:
-"Ναι, πώς. Μπλέχτηκε στον ιστό μου!".

Στην επόμενη στάση κατέβηκαν.
Και η κυρία.
Και η μέλισσα.
Οι "κολλητές".

ΙΙ. Αθάνατο ελληνικό δημόσιο.

Σε γραφείο δημόσιας υπηρεσίας, χτυπά το
τηλέφωνο. Σηκώνει το ακουστικό η υπάλληλος.
Ζητούν κάποιον που γιόρταζε την προηγούμενη.


-"Μήπως είναι εκεί ο κ. Ταδε.. Ταδόπουλος;"
-"Λυπάμαι, δεν ήρθε σήμερα, λόγω γιορτής, χτες!"

Διόλου απίθανο να απουσίαζε και
ανήμερα της εορτής του.

ΙΙΙ. Ε.Σ.Υ.

Ψιτ. Εσύ, ο άρρωστος.
Εθνικό Σύστημα Υπερταλαιπωρίας.

Προγραμματισμένο ραντεβού στο δερματολόγο,
κλεισμένο πριν ένα μήνα. Την ίδια ημέρα,
ακυρώνεται, λόγω απεργίας των ιατρών.

Ζητώ τον επαναπροσδιορισμό του ραντεβού.
Η αργόσχολη γραμματεύς, μου ορίζει ένα,
ακριβώς ένα μήνα μετά.

-"Για ποιο λόγο το θες;"
-"Θα ήθελα να ελέγξει ο γιατρός ένα σημάδι
στο χέρι, που έχω εδώ κι ένα μήνα".
-"Ε, δε χρειάζεσαι ραντεβού τότε.
Ένα μήνα μετά, θα σού 'χει φύγει!"

Με αφόπλισε.

IV. Λάδι στη φωτιά

Δύο φίλοι, έξω από την είσοδο του μετρό,
κοντοστέκονται. Δε μιλά ο ένας στον άλλο.
Ένας από τους δύο, φανερά ενοχλημένος,
παίρνει την πρωτοβουλία και ρωτά:

-"Έχεις κάποιο πρόβλημα;"
-"Κι εσύ γιατί ρωτάς; Σκοπεύεις να το
λύσεις ή να το δημιουργήσεις;"


by B.

Πού η αλήθεια και πού το ψέμα;

Αναζητώντας πληροφορίες για την επικείμενη
και πολλά υποσχόμενη ταινία "Valkyrie",
βρέθηκα τυχαία σε έναν ιστότοπο με κριτική
της ταινίας.

Η εν λόγω ταινία παρουσιάζει τη δράση του
Claus von Stauffenberg, ενός αξιωματικού του
γερμανικού στρατού, στον οποίο και ανατέθηκε
από μια ομάδα αντι-χιτλερικών πολιτικών και
στρατιωτικών να οργανώσει και να φέρει σε
πέρας μια επιχείρηση δολοφονίας του Χίτλερ.



Κι αφού οι "επαΐοντες" έδωσαν ακόμα ένα
ρεσιτάλ κριτικής "ερμηνείας", παραπαίοντας
μεταξύ ιστορικής αλήθειας και σφάλματος,
την καλύτερη τελικά κριτική, έκανε ένας απλός
(και πιθανώς) blog-ο-λάτρης...

Παραθέτω το σχόλιό του αυτούσιο:

"Ρε φιλε....συγνωμη αλλα αυτες τις παπαριες για την
επιχειρηση Βαλκυρια που τις βρηκες; Έχεις διαβασει
ιστορια ή απλα αντεγραψες τo wikipedia;
Πριν γραψεις για τα ιστορικα γεγονοτα στα οποια
αναφερεται μια ταινια, καλο ειναι να διαβαζεις
2-3 πραγματακια, πριν γραψεις ο, τι σου καρφωνεται
στο κεφαλι.

Ημαρτον με το σκατο-site σας... "

by Balekos

Το μεγάλο μας τσίρκο

Δημαρχειακό Μέγαρο Χαλανδρίου.

Δεύτερος όροφος.

Νευραλγικές θέσεις: νομική υπηρεσία, αποθήκη, αποχέτευση...

Δύο λεπτά είναι αρκετά για να σου περιγράψω τι διαδραματίζεται "εκεί", πίσω από την βαριά σιδερένια πόρτα...

Εκεί, όπου ο υπάλληλος φεύγει από την υπηρεσία, μεσούσης της βάρδιάς του, για να πάει να κουρευτεί ενώ η προϊσταμένη στέλνει τον κλητήρα να της πάρει τα παπούτσια από τον τσαγκάρη.

Εκεί, όπου το μεγαλύτερο δίλημμα μεταξύ των συναδέλφων είναι αν το ζυμωτό ψωμί ψήνεται καλύτερα σε εμαγιέ ή σε αντικολλητική φόρμα. Αυτά είναι ερωτήματα, φίλε μου...

Εκεί, όπου η ορθογραφία των επίσημων εγγράφων μάς ξανασυστήνεται καθώς τα "τρωτά" γίνονται "τροτά" και το "λεωφορείο" μετατρέπεται σε "λεοφορίο" (πέσαμε στις εκπτώσεις, φαίνεται...)

Εκεί, όπου το "δεν βαριέσαι" είναι το σύνθημα και το "έλα, μωρέ, δημόσιο είμαστε" το παρασύνθημα.

Εκεί, όπου οι υπάλληλοι-δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην πλειοψηφία τους- σπεύδουν να απαξιώσουν οποινδήποτε είναι έστω και λίγο πιο μορφωμένος από αυτούς αλλά όταν ο προϊστάμενος τους απευθύνει τον λόγο με αυστηρό ύφος, τραυλίζουν από την τρομάρα τους και τρέχουν να κρυφτούν σαν τα ποντίκια.

Εκεί, όπου η ρουτίνα μπορεί να νεκρώσει κάθε εγκεφαλικό σου κύτταρο και η κύστη κόκκυγος είναι η πιο κοινή απειλή για το σώμα σου.

Εκεί, όπου η μυγοσκοτώστρα καθίσταται πιο χρήσιμη κι από τους υπολογιστές και το βερνίκι νυχιών το πιο trendy αξεσουάρ γραφείου.

Εκεί, όπου οι μισοί συνάδελφοι σε κοιτάνε λες να τους σκότωσες την μάνα και οι άλλοι μισοί λες και τους έχεις σκοτώσει την μάνα και τον πατέρα μαζί επειδή τόλμησες να τους πεις "όχι, κάνεις λάθος". Ο συνδυασμός κόμπλεξ και απωθημένου παράγει ένα επικίνδυνο κοκτέιλ. Μιζέρια, νομίζω, λέγεται.

Εκεί, όπου η επιγραφή έξω από τις τουαλέτες "παρακαλώ μην παίρνετε το χαρτί υγείας" σε στέλνει αυτόματα στην ζώνη του λυκόφωτος.

Έπειτα από δεκάμηνη καθημερινή συναναστροφή με δημοσίους υπαλλήλους, δικαιούμαι να το πω:

Το να είσαι υπάλληλος-και δη δημόσιος- είναι στοιχείο του χαρακτήρα και όχι επαγγελματική ιδιότητα. Όλη σου η ύπαρξη βρίσκεται "υπό αλλήλους". Καμία φιλοδοξία να ξεβαλτώσεις, να δημιουργήσεις, να πας τον εαυτό σου ένα βήμα παραπέρα.

by V.

Υ.Γ. Ο αυτόχειρας ποιητής Κ.Καρυωτάκης υπήρξε για χρόνια δημόσιος υπάλληλος. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί αυτοκτόνησε; Τι ρόλο έπαιξε στην ήδη απαισιόδοξη φύση του η δημοσιουπαλληλική νοοτροπία;

Να κοιμηθώ...

(Από την ατζέντα μιας υπαλλήλου...)

Να κοιμηθώ μ' ένα βιβλίο
να σου αγοράσω ένα πλοίο

να χαστουκίσω το φεγγάρι
και να πληρώσω τον βαρκάρη

Να σε σκεπάσω μέσ’ την νύχτα
να θάψω τα όνειρα που είχα
να σου μιλώ για το λιοντάρι
την Αφροδίτη και τον Άρη

Να πω καλά την προσευχή μου
και να σας δώσω την ευχή μου
τη μάνα γη μου να ματώσω
κι ύστερα να το μετανιώσω

Να δώσω ρεύμα σ' ένα αστέρι

να λάμπει μέσ’ το μεσημέρι
να σας γκρεμίσω τις ελπίδες
μια νύχτα στις Βαλεαρίδες

Να σε πηγαίνω περιπάτους
πέρα στα βράχια και στις βάτους
να δανειστώ τα μυστικά σου
στην πιο κρυφή πλευρά του δάσους

Να σου απαγγέλλω ποιηματάκια
για του μπερντέ μου τα λαμπάκια
για τους ανθρώπους που πληθαίνουν
χωρίς να ξέρουν που πηγαίνουν

Κι όταν απ' τ' όνειρο ξυπνήσω
μες το ντουλάπι να σε κλείσω
το προσωπείο μου να φορέσω
να πάρω φόρα και να πέσω

Και για όλη τη μικρή ζωή μου
στη μια και μόνη διαδρομή μου
να καταλήγω στο γραφείο
των πόθων μου νεκροταφείο

Φ.Δ.

by V.

Φέρτε μου τον ψυχίατρο ...

... να δούμε τί θα γίνει,
να τον τρελάνουμε κι αυτόν
και συνταγές να δίνει ...

Δεν είναι ό, τι καλύτερο να ξεκινάς
τη μέρα σου με μία επίσκεψη στο Νοσοκομείο.
Δε συμφωνείς;

Κοινός τόπος στην ψυχολογία του καθενός
που τα επισκέπτεται (εκτός από τους θεράποντες
ή μη γιατρούς) είναι μια προκατάληψη. Ή πιο
καλά, ένα φόβος, μια ανησυχία.

Δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωινό
εκείνο, του προγραμματισμένου μου ραντεβού.
Κατεύθυνση; Νοσοκομείο, ο "Ευαγγελισμός".

Αν και έπρεπε να είμαι εκεί πουρνό - πουρνό,
η εσωτερική μου αποστροφή, με έκανε να με
καθυστερήσω συνειδητά.

Δεν έχω ξαναπάει στον Ευαγγελισμό!
6 χρόνια από τη ζωή μου τα πέρασα δίπλα
του - στο από πάνω τετράγωνο, όπου ήταν
το δημοτικό μου σχολείο, το Μαράσλειο.

6 χρόνια βίωναν οι επισκέπτες τις αγωνίες
τους κι εγώ ήμουν ένας απλός παρατηρητής.
Δεν έτυχε ποτέ να περάσω το κατώφλι του,
ακόμα και για επισκεπτήριο...

Όπως καταλαβαίνεις, φίλε αναγνώστη, δεν είχα
ιδέα για το ποια είναι η διαρρύθμιση του νοσο-
κομείου. Λχ, πού πέφτουν τα εξωτερικά ιατρεία,
κατά που κάνω αν είμαι επείγον περιστατικό, πού
παρκάρω το ασθενοφόρο μου κλπ κλπ ..

Αλλά, "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται".
Για την ακρίβεια, από τις 8.15 πμ !

Πέρασα το πρώτο κτίριο στα αριστερά.
Δεν ήταν για μένα. "ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ" έγραφε
η... μαρκίζα. Τί "μούσες", τί "Bio Bio" ..

Κρατώντας το πράσινο βιβλιάριό μου,
ως άλλο διαβατήριο, προσπέρασα το ως άνω
κτίριο, παρατηρώντας διαρκώς ταλαιπωρημένες
φιγούρες. Ντυμένες πρόχειρα, άτσαλα, ό,τι να'ναι.
Αλλά, δεν τις αδικούσα. Η μελαγχολία που ήταν
ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους το δικαιολογούσε.
Η αγωνία που κρεμόταν στο βλέμμα τους, σε έκανε
να το παραβλέψεις. Η ματιά τους σε κέρδιζε.
Και σε κόμπλαρε ταυτόχρονα.

Βλέπω κι άλλο κτίριο αμέσως μετά, κι αυτό
στα αριστερά. Μπήκα αναγκαστικά μέσα, γιατί
μετά, θα γινόμουν ένα με τις τυρόπιτες.
Κυλικείο γαρ εν όψει. Και την ξέρεις αυτήν
την τυρόπιτα.. Αυτή που είναι τόσο ταλαιπωρημένη,
όσο και οι συγγενείς των νοσηλευόμενων. Τί στο
καλό; Συμπάσχει και η σφολιάτα μαζί; Γιατί είναι
τόσο κατσιασμένη κάθε φορά;

Κοίταγα τη μία ταμπέλα από δω.
Την άλλη από κει. Άκρη δεν εβγαζα. Εξωτερικά
ιατρεία (τα οποία και γύρευα), πουθενά.
Δίπλα στο ασανσέρ στεκόταν μια.. κυρία.
Ντυμένη στα λευκά - ρόμπα της δουλειάς -
με τα λευκά σαμπό της και πράσινη ανοιχτή
μπλούζα στο φόντο του αναστήματός της.
Κρατούσε 6 -7 κουτιά. Ιατρικού περιεχομένου.
Ήταν ελαφριά. Δε φαινόταν να την κουράζουν.

Γιατρός δεν ήταν. Σίγουρα. Τους γνωρίζεις από
μακριά τους γιατρούς. Η πνευματικότητα και
ιντελιγκένσιάτους, τους κάνουν να ξεχωρίζουν
σε τέτοιους χώρους.

Μιλούσε στο κινητό η ... "κυρία". Μιλούσε
με συγγενή της (γιος, κόρη, σύζυγος, μάνα κάτι
τέτοιο..) Θέμα, οικογενειακό. Πάντως, όχι υπηρεσιακό.
Τεμπέλικο. Σίγουρα πράματα. Κι ας έπρεπε τα κουτιά
να πάνε στον προορισμό τους. Σύντομα ή όχι,
αδιάφορο γι' αυτήν.

Δεν τη διέκοψα φυσικά. Μέχρι να τελειώσει,
έκανα μια βόλτα ως την άκρη του διαδρόμου,
μήπως και καταφέρω να πάρω την πληροφορία
που ήθελα να της αποσπάσω χωρίς τη βοήθειά της.
Μάταια.

Γυρίζοντας πίσω, είχε ήδη σταματήσει το τηλεφώνημα
κι έπιασε κουβέντα με έναν τραυματιοφορέα. Περί
ανέμων και υδάτων. Χαζογελούσε. Το γέλιο της Κατίνας.
Πήρα το θάρρος να παρέμβω στην "κουβεντούλα" της,
γιατί βιαζόμουν να είμαι παρών στο ραντεβού.

"Με συγχωρείτε, τα εξωτερικά ιατρεία παρακαλώ;"
Τί ήθελα και ρώτησα;

"Μα μιλάμε τώρα, δε βλέπεις;;;". ΣΤΡΙΓΚΛΙΣΕ !!!
Έμεινα "ενεός" που λέει και μια κόκκινη παρουσία
της Αθήνας. Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Είπε κι άλλα,
η σκύλα. Εγώ κι ο τραυματιοφορέας την κοιτάζαμε.
Ο τελευταίος ψέλιζε "έλα, δεν πειράζει, σιγά,
τί λέγαμε .. "

Δεν ήθελα πολύ. Η υπέρμετρη - ώρες ώρες -
αιδημοσύνη μου έκανε φτερά. Για το πότε ντύθηκε
με την περιβολή της αυθάδειας, ούτε εγώ το
κατάλαβα! Τη στόλισα - λίγο -
και την προκάλεσα να κάνουμε μία επίσκεψη μαζί.
Όχι σε ασθενή. Στον προϊστάμενό της.
Νευρίασα πολύ. Αλλά με αγνόησε επιδεικτικα και
μπήκε στο αρρωστιάρικο ασανσέρ που ήταν από πίσω,
αφήνοντας τη στολή της να φουσκώνει από τη φόρα
σαν τη μπέρτα του Μπάτμαν.

Δε σου πάει κοπελιά η "ρόμπα".
Αφού δεν την φοράς.
Σε φοράει...

Κι αφού φτιάχτηκα για τα καλά,
βγήκα από το λάθος
κτίριο και κατευθύνθηκα προς την είσοδο
του Νοσοκομείου, να ρωτήσω εκ νέου πού στο
δ***** τα έχουν φυτέψει τα εξωτερικά.
Με τα λίγα και τα πολλά, βρήκα την Ιθάκη μου.

Στο από κάτω τετράγωνο.

Πέρασα χαμόσπιτα.
Πέρασα κοντέινερ.
Κι άλλα κυλικεία.
Κι άλλες τυρόπιτες...

Και πέρασα το κατώφλι του Πανικού...
Κόσμος πήγαινε κι ερχότανε.
Αλλοδαποί και ημεδαποί.
Άρρωστοι και υγιείς.
Φορεία ψάχνανε εναλλακτικές διαδρομές.
Πρώτα παρακαλούσε ο γύψος του σπασμένου
και τεντωμένου ποδιού για χώρο και μετά
ακολουθούσε η φωνή του τραυματιοφορέα...

Παίρνω νούμερο.
Σαν την τράπεζα. Κι ας είχα ραντεβού.
Στην ίδια πόρτα που περίμενα, ένα τσούρμο.
Ένα ανομοιογενές μπουλούκι από ανθρώπους.
Ένα το κοινό τους στοιχείο. Τα βιβλιάρια.
Τπτ άλλο. Α! και τα νεύρα φυσικά. Ουρά καμία.
Η λέξη προτεραιότητα είχε αφανιστεί.
Περίμεναν όλοι στο γραφείο των ραντεβού
για να πάρουν μία σφραγίδα.

Ήταν η σφραγίδα σωτηρίας. Σου σφράγιζε το
βιβλιάριο και το τέλος της ταλαιπωρίας σου.
Ήταν το τελικό διαδικαστικό βήμα όλων όσων
περνούσαν από εκεί σήμερα... Καταλαβαίνεις..

Πήρα το νούμερό μου κι αφού έβαλα μια πινελιά
κυνισμό στο μάτι μου, διεκδίκησα μία γωνία και
παρακολουθούσα... Το τί "γαλλικά" ακούστηκαν.
Τύφλα να έχει το γαλλικό ινστιτούτο.
Γωνία Σορβόννης και Κήπων του Λουξεμβούργου
ένα πράγμα...

Εγώ είχα ραντεβού στον Ψυχίατρο. Ναι, ορθώς
διαβάζεις. Και το καλύτερο;; Βρήκα και έναν
"συνάδελφο" εκεί που περίμενα:

Κάποιος πήγε να μπει μπροστά στον άλλον
(τα γνωστά, ξέρεις ..)
και πιάστηκαν στα λόγια. "Ποιος είμαι εγώ,
ποιος είσαι εσύ, η μάνα μου, εγώ κι εσύ, το νησί..."
Του πετά λοιπόν το βιβλιάριο στη μούρη, για να δει
λεει "τί φάρμακα παίρνει".

Απόφοιτος του Ψυχιατρείου ήταν.
Facutly of Δαφνί. Τελείωσε με άριστα.
"Τα 'παίρνε αμέσως και όλα" είπε.
Τα φάρμακα, όχι τα μαθήματα.....

Κι άλλες σκηνές απείρου κάλλους..
Τί να σου πω. Words fail me!

Και μετά από το εποικοδομητικό μάθημα
γαλλικών και πιάνου, ήρθε η σειρά μου.
Ας μη σου πω για το ότι μου τη μπήκαν
άσχημα όταν με είδαν να προσπερνώ εκείνους
που περίμεναν για σφραγίδα, μη έχοντας ακούσει
ότι είχαν φωνάξει από μεσα το νούμερό μου..
"Πού πάτε κύριε εσείς;;" κι άλλα τέτοια.
Ήμουν και φτιαγμένος. Απάντησα καταλλήλως,
αλλά δεν είναι της παρούσης. Φτάνει τώρα..

Συνάντησα τον ψυχίατρό μου. Ήρεμος. Πράος
άνθρωπος. Γαλήνιο βλέμμα. Ησύχασα.

Η γνωμάτευση έγραφε:
"χωρίς ψυχογόνο ψυχοπαθολογία στον παρόντα χρόνο".
Σωστά. "Στον παρόντα χρόνο". Σωστά;;;

Πώς γίνεται. Ένιωσα ότι τον είχα ανάγκη
περισσότερο από ποτέ.

ΥΓ. Γιατί στη χώρα αυτή είμαστε κάφροι;
Δε θα αλλάξουμε ποτέ.
Και το χειρότερο είναι, ότι ΔΕ μας αξίζει.





by Balekos

Αληθινό .. παραμύθι !

Μια μέρα, συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος
της γης, όλα τα συναισθήματα και όλες οι
αξίες του ανθρώπου.

Το λόγο πήρε πρώτη Τρέλα:
"Γεια σου, είμαι η Τρέλα", είπε στην Ανία.
"Συστηθήκαμε; Δε συστηθήκαμε!
Είμαι η Τρέλα", της είπε ξανά.
"Κάπου σε ξέρω εσένα" ξανα-απευθύνθηκε
στην ίδια. "Ναι, ναι. Είμαι η Τρέλα!...
Θες να παίξουμε κρυφτό;" πρότεινε στην Ανία,
που κοιτούσε αποσβολωμένη.

Το Ενδιαφέρον, σήκωσε το φρύδι. Περίμενε να
δει τί θα ακολουθήσει. Γνωστή προπέτης η
Περιέργεια, πετάχτηκε χωρίς να κρατηθεί:
"Τί είναι.. κρυφτό;".

Λίγο πιο δίπλα, ο Ενθουσιασμός άρχισε να
χορεύει με την Ευφορία, μα η Ανία, έψαχνε
να βρει... πού είναι η πιο κοντινή Εφορία,
να πνίξει τη Διασκέδαση.

Η Χαρά, άρχισε να πηδά πάνω κάτω, ελπίζοντας
να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια να
συμμετάσχουν στο παιχνίδι.

Η Αλήθεια, στεκόταν ανένδοτη και λυπημένη:
Ήξερε ότι ούτως ή άλλως.. θα αποκαλυπτόταν.

Η Δειλία, δεν ήθελε να ρισκάρει.
Η Υπεροψία, έβρισκε το παιχνίδι ανόητο -
δεν ήθελε να χάσει το χρόνο της έτσι.

Η Τρέλα, ασυγκράτητη, άρχισε να μετρά:
"5, 10, 15, 20, 25 ... "

Η πρώτη που κίνησε να κρυφτεί, ήταν η ..
Τεμπελιά! Μην εκπλήσσεσαι. Πήγε ως τον
πρώτο βράχο που βρήκε και κάθισε από πίσω.

Η Ζήλεια, κρύφτηκε στη σκιά της Δόξας και
του Θριάμβου. Αυτοί οι δυό, αχώριστοι.

Η Γενναιδωρία δεν μπορούσε πουθενά να βρει
να κρυφτεί. Όπου και να έστρεφε το βλέμμα
της, σκεφτόταν πως θα ήταν μια καλή θέση
για κάποιον άλλον από τους φίλους της. Ας
μην τους τη στερήσει! Κι έτσι, κρύφτηκε
σε μία ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός; Βρήκε αμέσως κρυψώνα. Καλό μέρος,
βολικό. Μόνο γι' αυτόν.

Το Ψέμα, βούτηξε στη θάλασσα. Κολύμπησε...
ως τον πυθμένα της.

Το Πάθος και ο Πόθος δε φοβήθηκαν.
Για ακόμη μια φορά.
Μπήκαν στον πιο κοντινό κρατήρα ηφαιστείου
που συνάντησαν. Δίχως δεύτερη σκέψη.

Ο Έρωτας όμως... ακόμα ψάχνει.
Για καλή του τύχη, βρήκε ένα θάμνο
από τριαντάφυλλα. Γεμάτος από τέτοια.
Κόκκινα. Κατακόκκινα. Τόσο, που θα τα
ζήλευε και το Πάθος.

Η Τρέλα έφτασε στο 1000.
Βγήκε να ψάξει. Δίχως να κρατά το χέρι
της Λογικής.

Πρώτη.. Ποιά βρήκε;

Σωστά. Την Τεμπελιά.

'Ενιωσε το ρυθμό του Πάθους και του
Πόθου στον πάτο του ηφαιστείου και τους
ξετρύπωσε.

Αφού βρήκε την ανήσυχη Ζήλεια...
βρήκε γρήγορα και το Θρίαμβο.
Επόμενο ήταν. Εύκολο.

Το Δίλημμα, αναποφάσιστο, στεκόταν πρόδηλο.
Το τσάκωσε κι εκείνο.

Όλους τους βρήκε.
Όλους ;;

Τον Έρωτα; Ακόμα.
Έψαξε παντού.
Πίσω από δέντρα.
Πάνω στα δέντρα.
Μέσα στα δέντρα.

Πίσω από βράχους.
Πίσω από κάθε κορφή βουνού.
Ήταν έτοιμη να τα παρατήσει.

Βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα,
αλλά από τα νεύρα της, άρχισε να
τον κουνάει δυνατά, σχεδόν ανελέητα.

'Ωσπου, ξάφνου, άκουσε τον ήχο του Πόνου.
'Ηταν αυτός του Έρωτα, που τα αγκάθια του
είχαν ματώσει τα μάτια.

Η Τρέλα, δεν ήξερε πώς να επανορθώσει.
Έκλαιγε.
Φώναζε.
Ζητούσε συγγνώμη.

Στο τέλος, υποσχέθηκε στον Έρωτα, πως θα
γινόταν συνοδός του. Οδηγός του. Αχώριστοι.

Κι από τότε, ο Έρωτας ήταν πάντα τυφλός.
Κι η Τρέλα, τον συνοδεύει.. παντοτινά.


επιμέλεια και προσαρμογή by Balekos