Σ'αγαπάω, μ'ακούς;

Αν ο ερωτώμενος δεν είναι βαρήκοος ή δεν κάνει το κορόιδο, θα απαντήσει ειλικρινά. Ειδάλλως θα δώσει την πληρωμένη απάντηση:

'Αγάπη είναι να δίνεις κι όχι να παίρνεις'.

Ναι, καλά...

Για ποια ανιδιοτελή αγάπη μιλάμε; Σαφώς και υπάρχει ιδιοτελές κίνητρο στην αγάπη κι αυτό είναι απόλυτα υγιές και ανθρώπινο. Αγαπάμε κάποιον διότι μας κάνει καλό να τον αγαπάμε. Αγαπάμε αυτόν που μας έχει αποδεχτεί όπως ακριβώς είμαστε, με τα καλά, με τα κακά, με τα στραβά και τα ανάποδά μας. Αυτόν που ακόμα κι αν κάνουμε την μεγαλύτερη μαλακία, δεν θα ρωτήσει ποτέ "Γιατί;;;" ούτε θα τεντώσει το δάχτυλο δίνοντας συμβουλές.

Αγαπάμε αυτόν που μας αγαπάει. Κανένας δεν αγάπησε ποτέ τον εκβιαστή του, τον βιαστή του, τον τύραννό του.

Σε αυτό το πλαίσιο, μπορείς να αγαπήσεις κι ανθρώπους που δεν τους γνωρίζεις προσωπικά-όσο τρελό κι αν ακούγεται αυτό. Μπορεί να συμβεί, όταν σε έχουν απογοητεύσει οι άνθρωποι που γνωρίζεις προσωπικά. Κι αυτό δεν είναι καθόλου τρελό.

by V.

ΟΡΚΙΣΟΥ

Παρασκευή απόγευμα, ΑΣΟΕΕ.

Ορκομωσία πτυχιούχων μεταπτυχιακού.

Όλοι φορούν τα καλά τους. Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο παππούς, η θεία απ'το χωριό. Γι'αυτούς είναι μεγάλη μέρα. Γι'αυτούς, όχι για τους πτυχιούχους. Ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο το συγγενολόι θεωρεί σημαντική την μέρα αυτή...

[...]

Καθ'όλη τη διάρκεια της ορκομωσίας ψιθυρίζω το ομότιτλο άσμα της Αλέξιας παραλλαγμένο:

"...ορκίσου να μην φοιτήσουμε ποτέ ποτέ ποτέ ξανάααα...". Δεν παλευόταν αλλιώς ο 45λεπτος (!!!) λόγος του Αντιπρύτανη...

[...]

Μετά την καθομολόγηση ακολουθεί μπουφές. Μια ανθρώπινη μάζα κατευθύνεται με αστραπιαία ταχύτητα προς τα τραπέζια που φιλοξενούν τους μεζέδες. Όπου μεζέδες, βλέπε μπόμπες, τυροπιτάκια, πιτσάκια και αθάνατο greek souvlaki. Τα πιάτα φορτώνονται δύο και τρεις φορές. Κανείς δεν λέει όχι για λίγο ακόμα τζάμπα φαγητό. Το πάρτι συνεχίζεται με παρέλαση οινοπνευματοδών ποτών που εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού.

Και μετά κι άλλες φωτογραφίες...

...κι άλλες...

...κι άλλες...

...με όλους τους συγγενείς...
...σε όλες τις πιθανές και απίθανες πόζες...

...ανφάς, προφίλ, μπούστο...

Φωτογραφίες που στολίζονται με ανάλογες λεζάντες...

...'θλίψη'...

...'μοναξιά'...

...'ανοησία'...

...'πλάνη'...

...'βαριέμαι'...

...'θα μ'αγαπούσες αν δεν είχα πάρει το πτυχίο;'...

...'θέλω να κλάψω'...

...'θέλω να φύγω'...

by V.

"Του δρόμου" (9)

Ι. FREE GIFTS FOR THIEVES

Νεαρά, εξωτική καλλονή, έχει παρκάρει
παράνομα το κομψό μικρό αυτοκινητάκι της
στο Soho. Εντός, έχει αφήσει πάνω στο
κάθισμα ανοιχτή την τσάντα της με ολοφάνερο
το περιεχόμενό της: κινητά, όχι κινητό,
κοσμήματα κλπ κλπ.

Αστυνομικός της London Transport Police,
απευθύνεται στην κοπελιά, λέγοντας:

"Miss, please, remove your items from
your car, before someone else does".

II. British Jokes

- "What did Winnie the Pooh say to his manager?"
- "Show me the honey".

source: The London Paper

ΙΙΙ. ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009

Οι παλαιοί εκλογείς δεν μπορούν να συνηθίσουν
τις νέες εξελίξεις στη διαδικασία των εκλογών.
Ήτοι, το αυτοκόλλητο που σφραγίζει το φάκελο
με το ψηφοφέλτιο, χωρίς να χρειάζεται πλέον
να καταφύγει κανείς σε επάλειψη ή ύγρανση
με ...σάλιο.

Δικαστικός αντιπρόσωπος σε εκλογέα:
"Δε χρειάζεται να σαλιώσετε το φάκελο.
Απλά αφαιρέστε την ταινία του αυτοκόλλητου".

Εκλογέας στο δικαστικό αντιπρόσωπο:
"Και να 'θελα να το σαλιώσω, δεν μπορώ.
ΣΑΛΙΟ δε μου 'χει μείνει με δαύτους στη Βουλή".

Να πως εξηγείται η αποχή.

IV. Νοικοκύρης... σε απόγνωση.

-"Ρε γυναίκα, δε μπορώ άλλο να σε βλέπω
να τυραννιέσαι όλη τη μέρα στην κουζίνα.
ΦΤΑΝΕΙ πια. Κλείσε την πόρτα !!!"

N.B.: Βαρβάρα, ΟΧΙ. Δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι.

HOUSEWIFE OF THE YEAR
definitely, not desperate

by Balekos

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ...

(απόσπασμα από το πεζό του Κ.Γ.Καρυωτάκη "Κάθαρσις")

Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ενα και, χαίδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ- παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».

Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»

Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».

Αλλα πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή δεν θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος».

Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και, μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε

Εισαγγελεύ...»

Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.Κανάγιες!

by V.

Υ.Γ. Αφιερώνεται μετά βδελυγμίας στους δημοσίους υπαλλήλους με τους οποίους συνεργάζομαι.

Η πρώτη του φορά.

'Ηταν αμήχανος.
'Ηταν νευρικός.
Στεκόταν σκεπτικός.
Θα ήταν η πρώτη του φορά.
Καινούργιος στη γειτονιά.
Καινούργιος στην ενορία.

Ο νέος παπάς, πριν την πρώτη του
λειτουργία, δεν μπορούσε να βγάλει
κουβέντα. Σκέφτηκε λοιπόν, πως ο
καταλληλότερος μία τέτοια στιγμή για
συμβουλή, θα ήταν ο Αρχιεπίσκοπος.

-"Τί μπορώ να κάνω για να χαλαρώσω;"
-"Την επόμενη φορά, ρίξε λίγες σταγόνες βότκα
στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλα-
ρώσεις αμέσως", αποκρίθηκε ο Αρχιεπίσκοπος.

Την επόμενη Κυριακή, ακολούθησε τη συμβουλή
και ως δια μαγείας, το κήρυγμα και η ακολουθία
πριν από αυτό, περατώθηκαν αβίαστα. Μετά τη
λειτουργία του, ο νέος παπάς επιστρέφει σπίτι
του, όπου ο Διάκος του Αρχιεπισκόπου του
παραδίδει μία επιστολή.

"Αγαπητέ Πάτερ,

την επόμενη φορά να ακολουθήσετε πιστά
τη συμβουλή μου, ήτοι να ρίξετε λίγη βότκα
στο νερό σας κι όχι λίγο νερό στη βότκα σας.

Σας παραθέτω τις παρατηρήσεις μου, για να μην
επαναληφθούν τα Κυριακάτικα ρεζιλίκια σας.

1. Δεν απαιτείται από τους κανόνες της Εκκλησίας
μας να τοποθετείται φέτα λεμονιού στο χείλος
του Δισκοπότηρου.
2. Το κουβούκλιο στην αριστερή πλευρά είναι το
εξομολογητήριο και όχι το μπάνιο.
3. Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο "Χαίρε
Κεχαριτωμένη", όχι "Γεια σου Πιπίνι".
4. Οι εντολές ήταν 10 και όχι 12.
5. Οι Απόστολοι ήταν 12. Όχι 7.
Κανείς από αυτούς δεν ήταν Νάνος.
6. Δεν αναφερόμαστε στον Ιησού Χριστό και
στους Αποστόλους ως... "Ι.Χ. και Σία".
7. Ο Ιούδας, ήταν προδότης και όχι...
"σ****ρουφιάνος του κερατά".
8. Ο Χριστός είπε στον Πέτρο "Πριν αλέκτωρ
λαλήσει, θα με αρνηθείς τρις" και όχι
"μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια, θα με έχεις
γράψει στα αρ****α σου".
9. Δεν επιτρέπεται να αναφερόμαστε στον
επικεφαλής της Εκκλησίας μας ως .. "Νονό".
10. Δεν κηρύττουμε ποτέ έχοντας καθίσει στα σκαλιά
του Ιερού και βάζοντας τα πόδια πάνω στη Βίβλο.
11. Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία και
όχι ως συνοδευτικό στο κρασί.
12. Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν
ενδιαφέρουσα, ομολογώ, αλλά δε χρειαζόταν να
χορέψει χάλι γκάλι γύρω από την Εκκλησία.
13. Τη λειτουργία την τελειώνουμε λέγοντας
"Αμήν" και όχι "Όλε".
14. Τις σκάλες του άμβωνος τις κατεβαίνουμε
κανονικά και όχι κάνοντας τσουλίθρα στα κάγκελα.
15. Αυτός που καθόταν στην άκρη του ιερού και που
αποκαλέσατε "Αδερφάρα, τραβεστί με μάξι",
ήμουν εγώ".

Ελπίζω να μην επαναληφθούν τα ως άνω λάθη.

Με εκτίμηση,
ο Αρχιεπίσκοπος.

Βalex

R.I.P.

"...τα σωστικά συνεργεία περισυνέλεξαν τρία ακόμη πτώματα από την μοιραία πτήση της Air France..."


Τα ομαδικά δυστυχήματα τσιγκλάνε το υπαρξιακό μου. Ποιος αποφασίζει το πώς θα πεθάνουμε; Ποιος αποφασίζει το πότε; Τι κοινό είχαν όλοι αυτοί οι επιβάτες ώστε να φύγουν την ίδια ώρα με τον ίδιο τραγικό τρόπο; Σύμπτωση; Κοινή μοίρα; Πώς γίνεται κάθε φορά να υπάρχει ένας επιβάτης ο οποίος να ακυρώνει το εισιτήριό του την τελευταία στιγμή; Τι κάνει αυτός, ξεγελάει την μοίρα του ή μήπως η μοίρα του τον ξαναφέρνει στον δρόμο της;

by V.



Υ.Γ. Ε, όχι και να σε φάνε τα ψάρια! Τζάμπα θάνατος...

ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Δεν υπάρχει τέτοια επιστημονική ορολογία. Eγώ την έχω βαφτίσει έτσι. 'Eρχεται και φεύγει. Tην νιώθεις πιο έντονα τα απογεύματα οπότε και τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο πέφτουν δραματικά. Tα βράδια σε στέλνει για ύπνο νωρίς και σε ξυπνάει πριν την ανατολή του ήλιου. Ξυπνάς βογγώντας, σηκώνεσαι από το κρεβάτι σαν νεκρός και εκτελείς μηχανικά τις ίδιες κινήσεις: μπάνιο-πρωινό-ντύσιμο-αναχώρηση για την δουλειά. Kανένα ενδιαφέρον. Φοράς τα ίδια ρούχα για μέρες. Συνέρχεσαι σχετικά σύντομα. Και σύντομα ξανακυλάς. Χαζεύεις με τις ώρες το ταβάνι, τον δρόμο, μια αράχνη που σκαρφαλώνει στον τοίχο. Λέξεις αισχρές γεμίζουν τον μυαλό. Άγνοια...

Είσαι μόνος σε όλο αυτό, μην κοροιδευόμαστε.Στα άδεια δωμάτια, όταν σβήνει το φως, υπάρχεις μόνο εσύ κι αυτή. Ούτε γονείς, ούτε φίλοι, ούτε εχθροί. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε; Μόνοι μας ερχόμαστε στη ζωή και μόνοι μας φεύγουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα πάρα πολύ ωραίο-αντικειμενικά πολύ ωραίο- αλλά και πάρα πολύ μεγάλο παραμύθι.

by V.

"Του δρόμου" (8)

I. Διαφορά επιπέδου.

Κι ενώ η μισή καρδιά της Παγκόσμιας οικονομίας
χτυπά στη Wall Street της NY, η άλλη μισή χτυπά
στο City του Λονδίνου. Σε κεντρικό δρόμου του
τελευταίου, ώρα 11.30 το πρωί, ένας 'Αγγλος
επιχειρηματίας - επενδυτής (εικάζω) παρατηρεί:

"If Opel had been allowed to fall into
bankruptcy, valuable parts of the company could
have been saved. Saving inefficient jobs at
sickly Opel will destroy them at more efficient
European employers".

Την ίδια στιγμή, λίγο πιο δίπλα, Έλληνας
επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης ταβερνείου
(Greek Mousaka and so on)παρατηρεί.

Με πάθος:

"Όλες μαζί τις θέλω. Να γλείφονται η μία με
την άλλη και 'γω όλες μαζί. Να τις πηδ*** ανελέητα
και μετά να τις πετάω στη λάσπη. Και πάλι
από την αρχή. Όλες μαζί...".

II. Music and Lyrics

Μιλώντας για τα αγαπημένα τραγούδια του
Ροναλντίνιο, προσπαθούμε να καταλάβουμε τους
στίχους ενός από αυτά.

Ricky Martin "un, dos, tres, Maria"
και ο στίχος έχεις ως εξής

"Un, dos, tres - Un pasito pa'delante, Maria".
- "Καλά, όλο το υπόλοιπο, το 'χω.
Το Un pasito pa'delante δεν ξέρω"
- Γιατί ρε, τη Maria από πού την ξέρεις;
- Από τον Σαρμπέλ ("Γεια σου Μαρία").

Καθένας με τις αναφορές του..

ΙΙΙ. Εργάσιμες Ώρες

Στον ωραιότερο δρόμο του Κόσμου, μια
κομψοτάτη κυρία παραπονείται εντόνως.

- "Μα, μέσα στο χώρο εργασίας; Τί ιταμότητα!
Δε μου άφησε τίποτα. Όλα τα πήρε. Πορτοφόλι,
κινητό, γυαλιά ηλίου, κάρτες, ταυτότητες, κλειδιά.
Κι όλα αυτά 11 το πρωί, όσο εμείς δουλεύαμε".
- "Μα γιατί σου κάνει εντύπωση; Κι οι κλέφτες
δουλεύουν ώρες γραφείου.."

ΙV. Lady Gaga, the "Pokerface" singer

- "Πώς τσατίζεις τη Lady Gaga"
- Just.. poke her face.

Βρετανικά αστειάκια.


Balekos

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Παππούς εξιστορεί σε φίλο του τον τρόπο με τον οποίο διαπαιδαγωγεί τον τετράχρονο εγγονό του.

-Και που λες, ο μικρός είναι μεγάλος διάολος! Πανέξυπνος ο κερατάς!

-Σοβαρά;

-Ναι, ρε, σου λέω. Τον παίρνω χτες από το νηπιαγωγείο και του λέω ''ρε μαλάκα, είναι όμορφη η δασκάλα σου;'' Και μου λέει ''ναι''. Και του λέω ''ε,τότε, ''πιάσ'της τον κώλο''

-Τι του λες, ρε, του παιδιού;

-Το σωστό του μαθαίνω, ρε μαλάκα. Να πιάνει κώλους. Τι να τον μάθω, να παίζει κούκλες;

Aν αυτό το παιδάκι παροτρύνεται-διδάσκεται στα τέσσερά του να πιάνει κώλους, γιατί να μην αφήσει και δύο-τρεις κοπελίτσες έγκυες στα δεκαπέντε του;

by V.

ΦΛΑΣΑΚΙ

Λένε ότι μετά από ένα ορισμένο επίπεδο σωματικού ή ψυχικού πόνου, το DNA ανακαλεί την μνήμη.

Να' μαστε, λοιπόν, σ'ένα παράλληλο σύμπαν. Εσύ κι εγώ. έντεκα χρόνια πριν...

Σε τρία χρόνια θα χώριζες, σε τρία θα πέθαινα ξανά.

Θα μετακομίζαμε κι οι δύο. Μια καινούρια οδύνη θα ξετύλιγε τα μαλλιά μου κι ο αέρας θα μου έφερνε το μέλλον απ'το παρελθόν.

Πού να φανταζόμουν τότε ότι θα έφτανε κάποια στιγμή που θα παρακάλαγα να φύγεις και να μην γυρίσεις ξανά...

by V.

TΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;

Στα χθεσινά "ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ" εμφανίστηκε ένας 'ευτυχιολόγος'-έτσι συστήθηκε. Αφού είπε ό,τι είπε κι αφού διαφήμισε τα σεμινάρια που διοργανώνει, πέταξε και το επικό: η ομοφυλοφιλία γιατρεύεται με μια ένεση. Ντόινγκ!

Τι ένεση; Των 5ml, των 10ml, των 20ml, ανάλογα με το πόσο gay είναι κάποιος/α; 5ml για τις κρυφές, 10 για τις δηλωμένες και 20 για τις κραγμένες;

Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι το να ακούγονται τέτοιες αηδίες από τηλεοράσεως είναι τουλάχιστον γραφικό-αν όχι επικίνδυνο. Για σκέψου να το ακούσει κανένας πολλά βαρύς πατέρας που 'κάλλιο να τον σκοτώσω παρά να μου βγει πούστης' και να αρχίσει να τραβολογάει το παιδί από γιατρό σε γιατρό και να το πλακώσει στις ενέσεις για να το κάνει άντρα...

Όσο κι αν απομακρύνω από την σκέψη μου το ρητορικό ερώτημα 'Τι κάνει το ΕΣΡ;' υπάρχει κι άλλη απορία που σουλατσάρει στο μυαλό μου:

Πότε επιτέλους η ελληνική κοινωνία θα βγάλει τις τσίμπλες από τα μάτια της;

by V.

Υ.Γ. Άλεξ, ο τύπος αυτός έμοιαζε φυσιογνωμικά στον Μαχάτμα. Με πιάνεις;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

(αφιερωμένο στην μάνα μου)

Σε φέρετρο ανοιγμένο μπαινοβγαίνω

στην αγκαλιά σου σαν παιδάκι τρομαγμένο

σα μαργαρίτα την καρδούλα μου μαδάω

κι όλο μου βγαίνει πως στο βάθος σ' αγαπάω.

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά

στου κόλπου σου τη ζέστη χωμένος βαθιά

εσύ κοιλοπονάς μα εγώ δε βγαίνω

να ξαναγεννηθώ δεν την παθαίνω.

Απ' το φουστάνι σου κρατιέμαι και με σέρνεις

στην πασαρέλα μιας ζωής μαστουρωμένης

είμαι χαμένος σε μια ατέλειωτη ανία

αλλά το ξέρω μάνα είναι μόνο μία.

Ηλεκτρικά ναρκωτικά με ταξιδεύουν

μέσα από γυάλινα κουτιά με κοροϊδεύουν

είσαι η μάγισσα που θα 'θελα να κάψω

και μπρος στα πόδια σου το πτώμα σου να κλάψω.

(στίχοι-μουσική Τζίμης Πανούσης)

by V.

"Του δρόμου" (7)

I. Της μέρας και της νύχτας...

Δικαστήρια Ευελπίδων.
Στο φεστιβάλ της απόλυτης ελληνικής καφρίλας,
νέα και πολλά υποσχόμενη ασκουμένη δικηγόρος,
εργαζόμενο κορίτσι της ημέρας,
απευθύνει το λόγο σε συνάδελφό της:

-"Διάβαζα λοιπόν την κατασχετήρια έκθεση και
έμεινα έκπληκτη. Στον κατάλογο των κατασχεθέντων,
αναγραφόταν:

α) Δύο ζευγάρια χειροπέδες.
β) Δύο δεσμίδες χαρτονομισμάτων, αξίας 10.000€.
γ) Πολυτελή ενδύματα [...]
δ) Τσάντες
ε) Μπότες
στ)Γόβες
ζ) Κοσμήματα [...]
η) Γυαλιά ηλίου
θ) 'Ενας πύθωνας".

Ο οίκος ανήκε σε
εργαζόμενο κορίτσι της νύχτας...

ΙΙ. "Του δρόμου" του ... Βερολίνου.

Ζευγάρι Ελλήνων τουριστών, βγαίνοντας
από μεγάλο εμπορικό κέντρο της διάσημης
Alexanderplatz.

Γυνή: "Και τώρα, τί κάνουμε;
Πάμε να δούμε την Πύλη του Μαγδενμβούργου;"

Εννοώντας προφανώς Brandenburger Tor,
γνωστή και ως Πύλη του Βρανδεμβούργου...

Ανήρ, πιο έξυπνος: "Σιγά μην πάμε και στην
Πύλη του Σνιτσελβούργου. 'Αστο. Δεν είσαι εσύ
για κουλτούρα. Πάμε για ... καφεδιά!"

Κατά το ... "φραπεδιά".

Το πώς τσακώθηκαν στο καπάκι.. ήταν πραγματική
απόλαυση. Σαν το ΝΕΣ ΚΑΦΕ "φραπέ".
Ατέλειωτη Ευχαρίστηση!

ΙΙΙ. Στους ίδιους δρόμους της ως άνω
πολιτισμένης Πόλης, ένα απολίτιστο γκρουπ
Ελλήνων μαθητών, συνοδευόταν από έναν Γερμανό
ξεναγό, καθώς και από έναν Έλληνα συνοδό,
ο οποίος έκανε τη μετάφραση,
όταν το έκρινε απαραίτητο.


1) Γερμανός συνοδός, όταν δεν μπόρεσε σε συνεργασία
με τους συναδέλφους του να ικανοποιήσει την
παράλογη απαίτηση των μαθητών να εισέλθουν σε
απαγορευμένη περιοχή, απλώς από (ελληνική)
περιέργεια.

"Leider, wissen meine Kollege nicht, wie man sich
um diesen speziellen Thema kummert. Entschuldigung!"
= Δυστυχώς, οι συνάδελφοί μου δεν ξέρουν πώς να
φροντίσουν το συγκεκριμένο θέμα. Συγγνώμη.

'Ελληνας συνοδός, σε ελεύθερη απόδοση:
"Δεν πρόκειται να μας αφήσουν.
Είναι εντελώς μαλάκες".

2)Γερμανός συνοδός, αποκρίνεται σε κάποιο παιδί,
που προτείνει ένα περίεργο γύρο στην Πόλη,
ουσιαστικά, απίστευτο χάσιμο χρόνου.

"Ich bin der Meinung, dass Ihr Vorschlag ist
nicht anwendbar!"
= Είμαι της άποψης, πως η πρότασή σας
(ναι, στον πληθυντικό μίλησε στο 16χρονο)
είναι ανεφάρμοστη.

'Ελληνας συνοδός, ΠΑΝΤΑ σε ελεύθερη απόδοση.
"Τί σκατά έχεις στο μυαλό σου παιδί μου;"

3)Ας σημειώσω εδώ, ότι οι μαθητές πήγαν στο
Βερολίνο και για λόγους εκπαιδευτικούς.
Το πρωί εξασκούνταν στη γερμανική,
το απόγευμα... απλώς εξασκούνταν με
τα νεύρα των συνοδών.

Στο τέλος των μαθημάτων, ο Γερμανός συνοδός
εξέφρασε την κρίση του διευθυντή του Ινστιτούτου,
όπου παρακολουθούσαν τα παιδιά τα μαθήματα.

"Der Direktor war mit dem Ergebnis
nicht zufrieden!" = Ο διευθυντής δεν έμεινε
ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.

Έλληνας συνοδός: "Είστε όλοι άχρηστοι" ...

4)Γερμανός συνοδός, απολογείται για τη μη
λειτουργία του ανελκυστήρα στην εστία διαμονής
των Ελλήνων μαθητών:

"Es tut mir leid, Ihnen mitzuteilen, dass der
Fahrstuhl ist außer Betrieb!" = Βρίσκομαι στη
δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω,
πως ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας.

Έλληνας συνοδός, αφοπλιστικά.
"Από τα σκαλιά. Κι άμα σας αρέσει"...

Είναι ακριβώς αυτό που λέμε,
Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Η μετάφραση.

by B.



Θα μπορούσε να συμβαίνει και στην Ολυμπιακή.
Με τίποτα όμως στη Lufthansa...

Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ

Κινούμαι επί της Πανόρμου. Με πιάνει κόκκινο φανάρι και με πλησιάζει Πακιστανός αποφασισμένος να μου καθαρίσει το παρμπρίζ. Τον κοιτάζω και του κάνω νόημα ότι δεν θέλω. Επιμένει δείχνοντάς μου τους λεκέδες στο τζάμι. Του χτυπάω από μέσα και σχεδόν του φωνάζω :"Δεν θέλω, ρε φίλε!". Ακάθεκτος, βάζει το σφουγγάρι πάνω στο παρμπρίζ κι αρχίζει να το βρέχει. Ανοίγω τους υαλοκαθαριστήρες και του μπλοκάρω το σκουπάκι. Αυτός, εμφανώς τσατισμένος, αρχίζει να λέει κάτι στην γλώσσα του κι εγώ στην δική μου, καταλαβαίνεις... Αλλά δεν σταματάμε εκεί. Η κορύφωση του πακιστανικού μονόπρακτου έρχεται με κάτι χειρονομίες απείρου κάλους του τύπου 'είσαι πολύ όμορφη, θα σε γαμήσω κλπ'.

Και αναρωτιέμαι: αν εγώ εκείνη την ώρα έβγαινα από το αυτοκίνητο και τον πλάκωνα, θα ήμουν η ρατσίστρια που δεν σέβεται τον άμοιρο (λάθρο-κατά πάσα πιθανότητα)μετανάστη;

Τον εκβιασμό και τον προπηλακισμό που δέχτηκα εγώ, ποιος θα μου τον αναγνώριζε ως άλλοθι αν τελικά χειροδικούσα;

by V.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

1)Διάλογος μεταξύ φίλων:

-‘Εβλεπα χτες στον ΣΚΑΙ για τον Σωκράτη.
-Ποιον Σωκράτη;
-Τον Σωκράτη,ρε.
-Τον Κόκκαλη;
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Στο μυαλό του Νεοέλληνα ο μόνος συνειρμός που πραγματοποιείται στο άκουσμα της λέξης ‘Σωκράτης’ είναι το επίθετο του προαναφερθέντος….Πού ζούμε…;;;


2) Οι άνθρωποι που έκαναν ψυχανάλυση κι επιμένουν να λένε ότι ‘βρήκα τον εαυτό μου’, ‘λυτρώθηκα’, ‘είμαι απόλυτα ειλικρινής πια’, μετά την θεραπεία μεταλλάσσονται σε βαρόνους Μινχάουζεν.

3) Από όλους μου τους φίλους κι απ’τους πολλούς εχθρούς μου
όπως ο εαυτός μου δεν μ’αγαπάει κανείς.

By V.

Υ.Γ. Συγχωρήστε το άτακτο των σκέψεών μου αλλά επιδόθηκα σε απανωτές μυτιές αφρικανικής σκόνης.

...Δόστου κλότσο να γυρίσει..

Παραμύθι ν'αρχινίσει...

ΗΤΑΝ μια φορά κι έναν καιρό ένα ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι που ξεκινούσε κάθε μέρα, πρωί πρωί, για τη δουλειά του. Περνούσε όλη του τη μέρα δουλεύοντας και τραγουδώντας, μες στην καλή χαρά! Του άρεσε πάρα πολύ να εργάζεται και, φυσικά, η απόδοσή του ήταν εξαιρετική. Μόνο που, δυστυχώς, στην επιχείρηση δεν υπήρχε manager να το κατευθύνει...Ο ΚΗΦΗΝΑΣ, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, αποφάσισε πως αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο κι έτσι δημιούργησε μια θέση manager, για την οποία προσέλαβε μια ιδιαίτερα έμπειρη Πασχαλίτσα. Πρώτο μέλημα της Πασχαλίτσας ήταν να εποπτεύσει το ωράριο του μυρμηγκιού και γι' αυτό προχώρησε αμέσως στην οργάνωση ενός συστήματος ελέγχου με κάρτες. Σύντομα χρειάστηκε να προσλάβει μια γραμματέα, που ανέλαβε να ετοιμάζει τους φακέλους αναφοράς με τη βοήθεια μιας νεοπροσληφθείσης Αράχνης.Η ΑΡΑΧΝΗ επιφορτίστηκε με το σύστημα αρχειοθέτησης, καθώς και με το τηλεφωνικό κέντρο. Στο μεταξύ, το ευτυχισμένο Μυρμήγκι συνέχιζε να δουλεύει, να δουλεύει, να δουλεύει... Ο Κηφήνας ήταν τόσο ευχαριστημένος με τις καθημερινές αναφορές που λάμβανε από την Πασχαλίτσα, που της ζήτησε να του ετοιμάσει μια συγκριτική μελέτη με γραφήματα και ανάλυση τάσεων. Ετσι απευθύνθηκαν σε μια Κατσαρίδα, στην οποία αγόρασαν ένα νέο σετ υπολογιστή - εκτυπωτή, για να βοηθήσει στην εκπόνηση της μελέτης.ΤΟ ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι άρχισε δειλά δειλά να διαμαρτύρεται για όλη αυτή τη γραφειοκρατία και το χαρτοβασίλειο. Μοιραία οι ρυθμοί της δουλειάς του άρχισαν να μειώνονται... Ο Κηφήνας αποφάσισε να πάρει αμέσως μέτρα γι' αυτή την απαράδεκτη κατάσταση και έφερε επειγόντως έναν ειδικό διευθυντή, αρμόδιο να επιβλέπει το ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι.ΤΗ θέση ήρθε να καλύψει ένας Τζίτζικας, που άλλαξε αμέσως τη φθαρμένη επίπλωση του γραφείου του και ζήτησε μια ειδική, εργονομική πολυθρόνα κι έναν υπολογιστή με επίπεδη οθόνη. Βέβαια, με τόσους υπολογιστές που μαζεύτηκαν η εταιρεία αναγκάστηκε να αγοράσει έναν server.Ο ΝΕΟΣ διευθυντής ένιωσε σύντομα την ανάγκη να προσλάβει έναν υποδιευθυντή, ώστε με τη βοήθειά του να καταστρώσει ένα στρατηγικό πλάνο και τον προϋπολογισμό αυτού του νέου τμήματος. Οσο γίνονταν όλα αυτά, το Μυρμήγκι ένιωθε όλο και λιγότερο ευτυχισμένο, όλο και λιγότερο παραγωγικό... Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ δεν έχασε χρόνο. «Πρέπει να παραγγείλουμε μια έρευνα σχετικά με τα προβλήματα του επαγγελματικού περιβάλλοντος και τις αντιδράσεις των εργαζομένων», τόνισε. Μόνο που μια μέρα ο Κηφήνας, καθώς μελετούσε τις αναφορές και τα στοιχεία, συνειδητοποίησε ότι ο τομέας στον οποίο προσέφερε τις υπηρεσίες του το Μυρμήγκι δεν ήταν πλέον τόσο κερδοφόρος. Αμέσως ζήτησε από την Κουκουβάγια να γνωμοδοτήσει πάνω στο θέμα και να εισηγηθεί κάποιες λύσεις. Τρεις μήνες αργότερα η Κουκουβάγια έφερε την έκθεσή της, που κατέληγε ως εξής:«ΣΤΗΝ επιχείρηση υπάρχει πλεόνασμα προσωπικού». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Κηφήνας ακολούθησε τη συμβουλή της Κουκουβάγιας και... απέλυσε το Μυρμήγκι!ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Από το να 'σαι ένα ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι, καλύτερα να 'σαι ένα ανίκανο Τίποτα. Ενας άχρηστος. Αλλωστε, οι ανίκανοι δεν έχουν καμία ανάγκη εποπτείας. Αν επιμένεις να είσαι παραγωγικό μυρμήγκι, τουλάχιστον μη δείχνεις ότι είσαι και ευτυχισμένο... Δεν θα σου το συγχωρήσουν ποτέ! Αν πάλι, ξεροκέφαλε, επιμένεις να είσαι ευτυχισμένο μυρμήγκι, φρόντισε να δημιουργήσεις δική σου επιχείρηση, για να μη χρειαστεί να συντηρείς κηφήνες, πασχαλίτσες, αράχνες, τζιτζίκια, κουκουβάγιες και κατσαρίδες. Γυροφέρνουν πολλοί, που άμα βρουν ευκαιρία γίνονται παράσιτα...

ΗΤΑΝ ένα πολιτικοποιημένο παιδικό παραμύθι που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο...αλλά πολύ περισσότερο εκεί έξω..in real life !!!!!

Εσύ, νηστεύεις;

Όσο πλησιάζει το Πάσχα τόσο συχνότερα ακούω αυτήν την ερώτηση. Και τόσο σπανιότερα μπαίνω στον κόπο να απαντήσω. Συνήθως προσπερνώ την ερώτηση, μαζί με αυτήν και την διάθεση των ερωτούντων να μου κολλήσουν μια ταμπελίτσα ανάλογα με την απάντηση που θα λάβουν. Όταν αποφασίζω, όμως, να απαντήσω του δίνω και καταλαβαίνει.

Όταν λέω ‘ναι’, αποκρίνονται ‘κι εγώ’ και μου χαμογελούν πονηρά λες και κάναμε καμία μυστική συνομωσία.
Όταν λέω ‘όχι’, με κοιτούν με αποδοκιμασία από πάνω μέχρι κάτω ρωτώντας ‘Γιατί; Τόσο δύσκολο σου είναι πια;’
Καμιά φορά τους λέω: ‘Φυσικά και νηστεύω. Τρώω μόνο χαβιάρι’. Άλλες πάλι ότι είμαι δωδεκαθείστρια.
Έχει πλάκα να παίζεις με τα ηθικά- και κυρίως τα θρησκευτικά-αντανακλαστικά των ανθρώπων…


Δεν κρίνω ούτε αυτούς που νηστεύουν ούτε αυτούς που δεν το κάνουν. Ο καθένας πράττει κατά συνείδηση. Αλλά θεωρώ υποκριτική την διαφήμιση της νηστείας και τον εκβιασμό που την συνοδεύει. Λες και αν δεν φας κρέας θα αποσβέσεις τις αμαρτίες σου.


Οφείλω, πάντως, να παραδεχτώ ότι αυτή η ιστορία με την νηστεία μάς ωφελεί όλους κατά βάθος: και τους νηστεύοντες που επιβεβαιώνουν την πίστη τους σε σχέση με τους ‘άπιστους’, και τους μη νηστεύοντες που το αντιμετωπίζουν σκωπτικά. Κυρίως, όμως, ωφελεί τους παπάδες που αποτελούν το ζωντανό παράδειγμα της νηστείας. Έχει δει κανείς χοντρό παπά;

Πονηρούλη Δημιουργέ! Τα πάντα εν σοφία εποίησες…

by V.

Ο χωρισμός... σου πάει πολύ!

Δε μου αρέσει που χωρίζουν οι άνθρωποι μετά
από μακροχρόνιες σχέσεις. Είναι απλά θλιβερό.

Και καλά. Πες, χωρίζεις. Ο τρόπος όμως, παίζει
ρόλο. Δια αλληλογραφίας, είναι ομολογουμένως
κάπως απότομος.

Αν όμως ήταν κάπως έτσι, τότε δεν έχεις και
πολλά περιθώρια...

Το γράμμα του ενός:

"Αν δεν το κατάλαβες, έφυγα. Τα πράγματά μου τα πήρα.
Τα πράγματά σου τα έκαψα. Ελπίζω η φωτιά να μην εξαπλώ-
θηκε στο διαμέρισμα της μάνας σου, αν και δε βρίσκω έναν
ικανοποιητικό λόγο να μην το κάνει. Ειλικρινά, λυπάμαι που
πασάλειψα τον Ρόμπιν με κόπρανα και φελιζόλ, αλλά είχα
πιει. Σου άφησα μερικά ρούχα να φορέσεις, αν και θα δυσκο-
λευτείς να τα βγάλεις από τη λεκάνη. Συγγνώμη που έδωσα
όλα τα βιβλία σου για ανακύκλωση. Τα CD σου ήταν τόσο
άθλια, που αποφάσισα να τα αφήσω. Τα βινύλια, τα χαράκωσα
όλα, αφού έτσι κι αλλιώς, δεν έχεις πλέον πικ απ.

Μετά τον τελευταίο μας τσακωμό, σκέφτηκα πως είσαι τελικά
μεγάλος μ******ς. Έχεις τη λεπτότητα, την ευαισθησία και την
εξυπνάδα ενός πλάσματος, που η μοίρα αποφάσισε τελικά
πως μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτά. Τουλάχιστον το ΣΕΞ
τους τελευταίους μήνες ήταν εκπληκτικό. Φυσικά, σε αυτό
βοήθησαν και οι φίλοι σου. Μη στεναχωριέσαι. Θέλω να
ξέρεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος από ηλίθιες τσούλες,
ικανές να αντέξουν ένα μ****α σαν κι εσένα. Αρκεί να είσαι
ο εαυτός σου.

Σαφέστατα λοιπόν, ΑΝΤΙΟ.

ΥΓ 1: Ελπίζω να τρως ακόμα τα νύχια σου. Πότισα το γράμμα
αυτό με ούρα, που πήρα από το Νοσοκομείο. Μην ανησυχείς.
Η σύφιλη θεραπεύεται. Όπως και οι μύκητες.

ΥΓ 2: Όχι όμως και ηπατίτιδα C.

ΥΓ 3: Σε περίπτωση που θελήσεις να κάνεις κάτι το ρομαντικό,
όπως να ψάξεις και να με βρεις, κουτό μου παιδί, πρέπει να
σου πω ότι τα λεφτά που μου άφησες για να πληρώσω το ενοίκιο,
τα έδωσα σε κάτι Αλβανούς για να σου σπάσουν τα πόδια.

ΥΓ 4: Η κ. Λίτσα, από απέναντι, με ρώτησε τί συμβαίνει και τα
μάζεψα και έφυγα. Της είπα ότι σε συνέλαβε η αστυνομία για
παιδεραστία. Καλύτερα να σταματήσεις να κάνεις ιδιαίτερα στις
κόρες της...

Πάντα όμως είναι σημαντικό να δίνουμε χώρο
και στην αντίθετη άποψη. Έτσι, ας δούμε το
γράμμα εκείνου....

"Αγαπημένη μου, το είχα καταλάβει εδώ και καιρό, πως ήσουν
έτοιμη να την κάνεις. Ειδικά, όταν αποφάσισες να διακόψεις το
πρόγραμμα απεξάρτησης από το αλκοόλ. Είχες τελειώσει όλο
το αλκοόλ στο σπίτι. Ακόμα και το άρωμά μου.. ή και το after
shave μου. Κατάλαβα ότι έφυγες, αφού ξεβρόμισε όλο το σπίτι.
Κοίταξα κάτω από το κρεβάτι και τα ρούχα σου έλειπαν.

Έφυγες όμως μάλλον βιαστικά και ξέχασες να απενεργοποιήσεις
το σύστημα πυρόσβεσης. Τα πράγματά μου βράχηκαν λίγο, αλλά
όλα καλά.

Ποιος είναι ο Ρόμπιν;;; Εγώ δεν έχω κατοικίδιο. Ποιο αδέσποτο
την πλήρωσε πάνω στη ζάλη σου; Επίσης, δεν μπορώ να καταλά-
βω γιατί έριξες τα πρόχειρα ρούχα της κηπουρικής στη λεκάνη.
Αλλά δεν το βρήκα και τόσο σημαντικό. Σημαντικό ωστόσο είναι
πως άδειασε η βιβλιοθήκη από τα εκατοντάδες Cosmopolitan,
που θεωρούσες Βίβλο της Γυναίκας, σαν κάτι άλλους μ******ς
που θεωρούν το Berto Lucci, Ναό του αντρικού ντυσίματος.

Όσο για τους δίσκους μου, μάλλον ξέχασες ότι τους έχω
μεταφέρει εδώ και καιρό σε mp3. Εξάλλου, αν θυμάσαι,
στο τελευταίο πάρτι που οργάνωσες, χρησιμοποιήσαμε
τα CD μου για σουβέρ και τα βινύλια τα κάναμε δίσκους
για καναπεδάκια.

Χαίρομαι για τους συλλογισμούς σου - κι ελπίζω να δεις
κι εσύ κάποτε το βίντεο που τράβηξα με εσένα να παίρνεις
ναρκωτικά ενώ έκανες πάρτι με ούζα με τους φίλους μου.
Ήταν η πρώτη μου πορνο-παραγωγή με ερασιτέχνες
ηθοποιούς, τους υποτιθέμενους φίλους μου....

Λυπάμαι που έφυγες έτσι βιαστικά και δεν πήρες κι εσύ
το ποσοστό σου, δεδομένου ότι πούλησα το βίντεο και
έπιασε 20.000€. Δε στεναχωριέμαι ωστόσο. Θα βρω
άλλη πρωταγωνίστρια για τα βίντεό μου. Έχω ήδη
αρχίσει να κάνω οντισιόν.

ΥΓ 1: Το μονοψήφιο IQ σου σε εμπόδισε να καταλάβεις
ότι τα λεφτά που σου άφησα, ήταν της Μονόπολης.

ΥΓ 2: Ελπίζω να συνέλθεις γρήγορα και να αντιληφθείς
ότι αυτό που μου έστειλες, ήταν E-mail. Είμαι λοιπόν
περίεργος να καταλάβω... πού έριξες τα ούρα..






Μιλάμε για επίπεδο, όχι για αστεία..

FW to B.

Ο χρόνος είναι χρήμα. Για όλους;

Κάπου αργά το απόγευμα, ένας χωρισμένος
πατέρας γυρνά σπίτι από την εργασία του,
κουρασμένος κι εκνευρισμένος.

Χαμηλός φωτισμός επικρατεί σε όλο το διαμέρισμα.
Μόνο τα μεγάλα μάτια του γιου του, που τον
περιμένει στην πόρτα, λάμπουν.

Ο πατέρας, τον χαιρετά, σα να του κάνει σχεδόν
χάρη. Όχι σκόπιμα, αλλά, να.. ξέρεις πώς είναι
κανείς μια τέτοια ώρα, μετά από "μία μεγάλη μέρα".

"Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;"
"Φυσικά, ό, τι θες", αποκρίθηκε ο πατέρας,
γυρίζοντας το φύλλο της εφημερίδας με το δεξί,
και αφήνοντας για λίγο το πιρούνι του να
ξεκουραστεί στο στόμιο του πιάτου.

"Μπαμπά, πόσα παίρνεις για μία ώρα που εργάζεσαι";
Ο πατέρας γυρνά στο παιδί γεμάτος έκπληξη και
του αποκρίνεται κάπως θυμωμένα: "Αυτό δεν είναι
δική σου δουλειά; Γιατί ρωτάς;"
"Πες μου. Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ.
Πόσα παίρνεις στη μία ώρα;"

"Αφού επιμένεις.. εντάξει. Παίρνω 50 ευρώ
την ώρα" είπε και έφαγε την επόμενη μπουκιά,
προχωρώντας παράλληλα στην επόμενη γραμμή
του άρθρου, όπου και είχε καρφώσει τη ματιά του.

"Ωχ..", αναστέναξε ο μπόμπιρας, ρίχνοντας
το βλέμμα του στο πάτωμα. Και συνέχισε:

"Μπαμπά, μπορείς σε παρακαλώ να μου δανείσεις
25 ευρώ; Είναι ανάγκη".

Ο πατέρας, φανερά εξαγριωμένος, του λέει:
"Αν ο λόγος για τον οποίο με ρώτησες πόσα
παίρνω, είναι να δανειστείς, ώστε να αγοράσεις
κάποιο ανόητο παιχνίδι ή κάποιο άλλη αηδία,
τότε, να πας αμέσως στο κρεβάτι σου.
Εγώ δεν εργάζομαι για τις δικές σου
παιδαριώδεις επιπολαιότητες".

Ο μικρός αποχώρησε αθόρυβα, σέρνοντας τον
αρκούδο του, που έγλειφε το πάτωμα, έχοντας
τη θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του κι αυτός.

Ο πατέρας κάθισε σκεπτόμενος και αναρωτιόταν
θυμωμένος, πώς τόλμησε ο γιος του να του
κάνει μια τέτοια ερώτηση, μόνο για να του
αποσπάσει κάποια χρήματα. Και θύμωνε όλο
και πολύ.

Μετά από λίγο όμως, αφού ο θυμός του έσβησε
και σκέφτηκε πιο νηφάλια, αναθεώρησε:
"Το παιδί μου δε μου ζητά συχνά χρήματα.
Ίσως να τα θέλει για κάποιο συγκεκριμένο
σκοπό". Πλησίασε την πόρτα του δωματίου
του μικρού και την άνοιξε.

"Κοιμάσαι γιε μου", ρώτησε στο σκοτάδι.
"Δεν κοιμάμαι", απάντησε το αγόρι.

"Σκεφτόμουν πως ίσως ήμουν σκληρός κι
υπερβολικός μαζί σου πριν από λίγο.
'Ηταν μια δύσκολη μέρα για μένα και
ξέσπασα την κούρασή μου πάνω σε σε.
Να τα 25 ευρώ που μου ζήτησες".

Το παιδί, έτρεξε πάνω του και μπήκε
στην αγκαλιά του πατέρα, χαρούμενο
πια. "Σ' ευχαριστώ μπαμπά", αναφώνησε.

Κατόπιν, πλησιάζει το μαξιλάρι του και
βγάζει από κάτω λίγα τσαλακωμένα χαρτο-
νομίσματα.

Ο πατέρας όμως, βλέποντας πως το παιδί του
έχει ήδη κάποιο χρηματικό ποσό, αρχίζει να
νευριάζει και πάλι. Το αγόρι, μετρά τα
χρήματα και γυρνά προς τη μεριά του πατέρα.

"Μα γιατί θες περισσότερα χρήματα, εφόσον
έχεις ήδη μερικά;" γκρίνιαξε ο μπαμπάς.
"Δεν είχα όσα χρειαζόμουν. Τώρα είμαι όμως
εντάξει" είπε ο γιος, κοιτώντας τα χρήματα
ως άλλη λιχουδιά.

Παύση.

Ο μικρός, ικανοποιημένος πια, λέει στον
πατέρα του: "Μπαμπά, έχω 50 ευρώ πια.
Θα μπορούσα να αγοράσω μία ώρα από το
χρόνο σου; Έλα αύριο πιο νωρίς στο σπίτι.
Θα ήθελα πολύ να γευματίσουμε μαζί".

Θυμίσου κι εσύ να μοιραστείς την αξία
του χρόνου σου με εκείνους που αγαπάς.



by B.

ΝΥΧΤΕΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ

623…624…625…
Κοντεύω να μετρήσω δύο στάνες πρόβατα κι ακόμα τίποτα…

Βγαίνω στο μπαλκόνι για τσιγάρο.
Ο σκύλος του γείτονα με κοιτάζει και κουνάει την ουρά του.
Άγρυπνος κι αυτός. Και φρουρός.

Μπαίνω μέσα, ανοίγω την τηλεόραση.
Πέφτω πάνω σε κάτι telemarketing που προσπαθούν να με πείσουν ότι η ζωή μου θα αλλάξει αν χρησιμοποιήσω την νέα επαναστατική-ηλεκτρομαγνητική-αντιστατική βούρτσα μαλλιών που άμα λάχει σκοτώνει και τις ψείρες.
Τρίχες! Εγώ μόνο να κοιμηθώ θέλω…

Αλλάζω κανάλι κι εντοπίζω τον Λιακόπουλο.
Νεφελίμ, Ελοχίμ και καραπιπερίμ, πιπερίμ, πιπερίμ…
Άσε, αγριεύει το πράγμα.
Την κλείνω.

Δύο και μισή.Το μάτι γαρίδα.
Να πιω μια βαλεριάνα; Και πώς θα αποδώσω αύριο στην δουλειά;
Να πάρω χάπι; Μπα…Θα με πιάσει πονοκέφαλος και μετά θα παίρνω παυσίπονα.

Πήγε τέσσερις.
Ανεβαίνω στην ταράτσα.
Κοιτάζω γύρω γύρω και, από το Μαρούσι μέχρι τον Υμηττό, όλη η πόλη κοιμάται.
Κάπου κάπου περνάει ένα αυτοκίνητο.
Ένα αστέρι πέφτει.
Κάνω μια ευχή: να κοιμηθώ…

Πέντε και μισή.
Ξημέρωσε. Ακούω το πρώτο λεωφορείο να περνάει.
Δεν βαριέσαι, θα πάω άυπνη στη δουλειά.
Ας μην είμαι παραγωγική μονάδα σήμερα.
Δικαίωμά μου δεν είναι;

Το mp3 μου τραγουδάει
‘…μην με φοβάσαι, μην με φοβάσαι
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι…’

Σε θυμάμαι. Πάντα.

by V.