ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ

Είμαστε απλώς το αποτέλεσμα μιας χημικής ένωσης; Ή μήπως γεννηθήκαμε παίρνοντας μια κουταλιά από αυτό που λέγεται Θεός;

ΑΤΙΤΛΟ#2

Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν την κατάθλιψη με μαύρο σκυλί που σε ακολουθεί παντού. Κυκλοφορούν μάλιστα και βιβλία με χαριτωμένη εικονογράφηση που συνηγορούν σε αυτήν την άποψη.

Τι γίνεται, όμως, αν το μαύρο σκυλί είσαι ΕΣΥ ο ίδιος;

ΚΑΙΡΟΥ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ

Έχω βαρεθεί να βλέπω στα εξώφυλλα των lifestyle περιοδικών φωτογραφίες από τις διακοπές ξανθιάς πρωινατζούς και γνωστής τραγουδίστριας-συζύγου πρώην ποδοσφαιριστή και προέδρου της ΑΕΚ.

Πριν από λίγα χρόνια που οι ίδιες φωτογραφίες δημοσιεύονταν στα κουτσομπολίστικα περιοδικά, όλοι εξεγείροντο για παραβίαση της ιδιωτικής τους ζωής.

Σήμερα, που το ίδιο θέμα φιγουράρει στο εξώφυλλο του HELLO ή του OK, όλα απενοχοποιούνται. Και ο διάσημος και ο παπαράτσι και το περιοδικό που δείχνει φάτσα-κάρτα τα πρόσωπα ανήλικων παιδιών. Βλέπεις, όταν η κιτρινίλα πασπαλίζεται με χρυσόσκονη όλοι είναι ικανοποιημένοι...

"Του δρόμου" (11)

I. ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ...

6 μ.μ., δύο κατάκοπα στελέχη μεγάλου χρηματοπι-
στωτικού ιδρύματος, εγκαταλείπουν σιωπηλά το
κτίριο με κατεύθυνση το γκαράζ. Ο ένας ανοίγει
το πορτοφόλι του και κοιτά μια φωτογραφία μέσα
σε αυτό. Ο συνάδελφός του, του απευθύνεται:

- "Κουβαλάς κι εσύ φωτογραφία της οικογένειάς
στο πορτοφόλι σου, ε;"
- "Ναι. Κι όταν έχω σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά,
κοιτώ τη φωτογραφία για δευτερόλεπτα και το
πρόβλημα φεύγει από το μυαλό μου αμέσως!"
- "Συμφωνώ! Και για μένα, η οικογένειά μου, έχει
θαυματουργή επίδραση πάνω μου σε τέτοιες στιγμές".
- "Σωστά. Κοιτάζω τη φωτογραφία και αναρωτιέμαι..
Υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό εδώ;"

ΙΙ. ΑΝΑΦΟΡΑ: "Το μήνυμα παραδόθηκε"

Νέα, προς το σύντροφό της:

"Ένα φιλί και θα είμαι για πάντα δική σου".

Σύντροφος:

"Ευτυχώς που με προειδοποίησες έγκαιρα".



ΙΙΙ. ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Σύζυγος, εύσωμη και εκκεντρικά ντυμένη, ρωτά το
σύζυγο, που είναι καταφανές ότι τρώει παντόφλα
στο σπίτι:

- "Αγάπη, τί σου αρέσει περισσότερο πάνω μου;
Το αινιγματικό μου μουτράκι ή το ζουμερό και σέξυ
κορμί μου;"
- "Το χιούμορ σου αγάπη μου. Το χιούμορ σου!"


IV. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ

Περπατώντας στα ήσυχα δρομάκια του Hyde Park,
τίποτα δεν προμήνυε το καυγαδάκι που θα τάραζε
τα σκιουράκια του πάρκου:

- "Νομίζω πως ήρθε επιτέλους η στιγμή να
συγκατοικήσουμε", είπε εκείνη.
- "Τί; Τρεις κάτω από την ίδια στέγη;",
αποκρίνεται εκείνος με έκπληξη.
- "Γιατί; Ποιος είναι ο δεύτερος;"
- "O Ben, ο σκύλος μου. Ξέχασες;"
- "Δηλαδή, προτιμάς το σκύλο σου από μένα;;;"
- "Μα φυσικά. Τουλάχιστον, αν χωρίσω με τον Ben
δε θα φύγει από το σπίτι παίρνοντας μαζί του τα
μισά μου πράγματα..."



Balex

Η ΜΑΝΑ Η ΓΚΡΕΚΑ

Θα το πω ξεκάθαρα από την αρχή: για το οιδιπόδειο σύμπλεγμα ευθύνονται οι μάνες.

Το πρόβλημα ξεκινάει από την ώρα που γεννιέται το μωρό. Μην σου πω κι από την ώρα της σύλληψης. Η μέλλουσα μητέρα έχει αποφασίσει από τις πρώτες κιόλας μέρες της εγκυμοσύνης ότι κυοφορεί αγόρι. Δεν το διαπραγματεύεται καν! Βλέπει τα σημάδια πάνω της: αγρίεψε στην όψη, εμφάνισε μια μαύρη γραμμή στην κοιλιά (ποια κοιλιά;), έκανε το αλάνθαστο τεστ με το ψαλίδι και το μαχαίρι και- φυσικά- είδε προφητικό όνειρο.

Αφού γεννήσει και μετά, αρχίζει να βλέπει εχθρούς παντού. Η μαία ('κοίτα πώς το αρπάζει για να το αλλάξει. Θα του βγάλει κανένα χέρι!'), ο παιδίατρος ('δεν είδες πώς του κάρφωσε την ένεση; Γκάνιαξε στο κλάμα!'), ακόμα κι ο πατέρας ('μην μιλάς δυνατά, θα το ξυπνήσεις!') μπαίνουν πρώτοι πρώτοι στην μαύρη λίστα.

Το μικρό αγοράκι θα μεγαλώσει με την μάνα-κέρβερο από πάνω του μέχρι να έρθει η αποφράδα μέρα να πάει στο σχολείο. Ωιμέ! Ο αποχωρισμός από την μητρική αγκαλιά ισοδυναμεί με θάνατο. Για την μάνα.'Πού θα το αφήσω μόνο του, μικρό παιδάκι;' Τι κι αν προσπαθείς να την πείσεις ότι αυτό είναι το φυσιολογικό, να κοινωνικοποιηθεί, να πάει σχολείο; Αυτή επιμένει πως no place like mother's place...

Επιπλέον, στο σχολείο σκανάρει όλα τα μικρά κοριτσάκια για να δει ποια θα ξεμυαλίσει τον κανακάρη της. Όταν δε, ο γιος της πει ότι του αρέσει το τάδε κοριτσάκι, εκεί γίνεται ύαινα. Διότι, ναι μεν, καμαρώνει που ο μονάκριβός της γίνεται άντρας αλλά- όλα κι όλα- δεν θα το αντέξει να φάει χυλόπιτα από καμιά τσαπερδόνα.

Κι ύστερα ο στρατός...Η Ελληνίδα μάνα είναι έτοιμη, όχι μόνο να τουφεκίσει τον οχτρό, αλλά να βάλει μουστάκι και χλαίνη και να πάει να παρουσιαστεί η ίδια! Στο μυαλό της στριφογυρίζουν τρελά σενάρια κι ένας ξαφνικός πόλεμος είναι μέσα σε αυτά. Έτσι, συνοδεύει (ήμαρτον!) τον γιο της στο σταθμό του τρένου για να του κουνήσει το μαντήλι και να τον ΄σταυρώσει' για να πάει στην ευχή της Παναγίας...

Tέλος, το κεφάλαιο 'ΓΑΜΟΣ'. Εκεί δίνει τα ρέστα της. Η ερμηνεία της μάνας σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς και ξέφυγε τέτοιο ταλέντο από την Επίδαυρο. Θα περάσει από κάστινγκ κάθε υποψήφια νύφη και μαζί με αυτήν και όλο της το σόι μέχρι συγγενείς 8ου βαθμού. Εννοείται πως 'καμία δεν μαγειρεύει/σιδερώνει/μιλάει/συμπεριφέρεται/αγαπάει σαν την μανούλα' οπότε καμία νύφη δεν είναι αρκετά καλή. Τέλος.

Το λυπηρό είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια. Οι νύφες που αγανακτούν με την συμπεριφορά των πεθερών τους αλλά και οι κόρες που κράζουν την συμπεριφορά των μανάδων τους, θα κάνουν τα ίδια και χειρότερα αν αποκτήσουν γιο. Και τότε οι γεροντότερες επικαλούμενες το μητρικό τους φίλτρο που μάλλον δεν στερεύει ποτέ, θα πουν: πρόσεξε μην τον κάνεις μαμάκια!!!

Δεν παλεύονται, λέμε...

by V.

ΑΤΙΤΛΟ

Πεζογέφυρα Αττικής οδού.

Αυτή που οδηγεί προς το ΙΚΕΑ.

Διασχίζοντάς την κοιτώ δεξιά τις γραμμές του προαστειακού.

Πλησιάζω τα συρματοπλέγματα και τα ακουμπώ με τα δάχτυλά μου.

Ευθυγραμμίζω το κορμί μου με τις γραμμές έτσι ώστε-νοητά-να φαίνονται σαν προέκτασή μου.

"Άντε, ρε, έλα, τελείωνε!"

Η παρέα μου έχει ήδη περάσει στο απέναντι φανάρι.

Φεύγω. Στο επόμενο μέτρο του συρματοπλέγματος βλέπω μια κίτρινη ταμπελίτσα που γράφει:

ΠΡΟΣΟΧΗ-ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΗΛΕΚΤΡΟΠΛΗΞΙΑ

Φρίκαρα.

-Θα μπορούσα για πλάκα να είχα σκοτωθει;΄

-Ναι, θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί!

-Όχι, ρε, τα κλασικά συρματοπλέγματα δεν είναι ηλεκτροφόρα. Για εκφοβισμό θα το βάλανε...

-Δεν θα μάθω ποτέ...

by V.

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Λυπήσου με, Θε μου, στο δρόμο που πήρα,
χωρίς, ως το τέλος, να ξέρω το πώς,
–χωρίς να’ χω μάθει, με μια τέτοια μοίρα,
ποιο κρίμα με δένει, και ποιος ο σκοπός!

Λυπήσου τα χρόνια που πάνε χαμένα,
προτού η νύχτα πάλι βαριά ν’ απλωθεί,
ζητώντας τους άλλους, ζητώντας και μένα,
ζητώντας εκείνο που δε θα βρεθεί!

Λυπήσου όλα κείνα που πάνε του κάκου,
γιατί έτσι τους είπαν πως είναι γραφτό,
και γίνουνται χώμα, στα βάθη ενός λάκκου,
χωρίς να γυρέψουν το λόγο γι’ αυτό!

Λυπήσου κι εκείνα, λυπήσου και μένα,
–και μένα, που πάω με καρδιά στοργική,
ζητώντας μια λύση, σε πράγματα ξένα,
που δεν έχουν, Θε μου, καμιά λογική…

Λιγάκι να κάνω πως κάτι με σέρνει,
λιγάκι να φέξει, μες στα σκοτεινά,
κι αμέσως η μοίρα μού το ξαναπαίρνει,
κι αμέσως η νύχτα γυρίζει ξανά…

Λυπήσου με, Θε μου, στην απόγνωσή μου,
λυπήσου τη φλόγα που μάταια σκορπώ
–λυπήσου με μες στην αγανάκτησή μου,
να ζω δίχως λόγο και δίχως σκοπό…

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

υ.γ. Λέγεται αντί προσευχής

PAINT IT BLACK*

Κλειστά παντζούρια. Κλειστά παράθυρα. Φώτα κλειστά.

Για να μην βλέπω και να μην με βλέπει κανείς.

Με ενοχλεί το φως τελευταία. Όπως και όλους τους δράκουλες, άλλωστε...

Έξω φοράω πάντα γυαλιά ηλίου.

Για να μην βλέπω και να μην με βλέπει κανείς.

Με ενοχλεί ο ήλιος τελευταία. Όπως και όλες τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, άλλωστε...

Ρούχα πάντα και μόνο μαύρα. Δεν πενθώ κάποιον. Ούτε το παίζω emo.

Απλώς έχω τις μαύρες μου.

*τραγουδάρα των Rolling Stones

http://www.youtube.com/watch?v=MYRajKfZYb0

"Του δρόμου" (10)

Ι. ΔΕ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ:

Τρόλεϊ Αθηνών. Μπροστά από το κάθισμα μιας
κοπέλας νέας, όχι πάνω από 25 ετών, κάθονται
δύο πιτσιρίκια, 4 και 6 ετών αντίστοιχα.

Μια ανήμπορη γραία, πίσω από τα δύο καθαρματάκια,
απευθύνεται στο ένα:
- "Λεβέντη μου, πατάς λίγο το κόκκινο κουμπάκι
για στάση;"

Λεβέντης (με θράσος):
- "'Οχι".

Η γραία επανέρχεται, μα εισπράττει δεύτερη άρνηση.
Τότε το κουμπί πατά η ως άνω νέα που παρακολουθούσε
το περιστατικό. Η ανήμπορη γιαγιά, απευθύνεται τότε
σε αυτή:

- "Δικά σας είναι;"

ΙΙ. ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ:

Ανακαλώντας ατάκες που έγραψαν...

- "'Ολος ο κόσμος τα Χριστούγεννα, στολίζει
δέντρο και κρεμάει μπάλες!"
- "Ε, εμείς στην Ελλάδα, παραδοσιακά στολίζουμε
καραβάκι!"
- "Μπα; Και τί κρεμάτε; Ναύτες;"

ΙΙΙ. ΆΛΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΜΑΣ

Δύο γυναίκες σε μία pub συζητούν:
- "Μη στεναχωριέσαι καλή μου. Οι άντρες είναι
σαν το μετρό. Μετά τον έναν, έρχεται ο άλλος
σε 5 λεπτά".
- "Εκτός κι αν είναι το τελευταίο της βραδιάς,
οπότε το παίρνεις, ό, τι και να 'ναι..."

ΙV. ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΩΝ:

@ Nero's, London Coffee shop, μεταξύ αλλόθρησκων
φίλων, ένας εκ των οποίων είναι Χριστιανός.

- "Μα καλά, πριν το γεύμα, δεν κάνεις την
προσευχή σου;"
- "Όχι, συνήθως δε χρειάζεται. Η μάνα μου
είναι καλή μαγείρισσα..."

by Balekos

Σ'αγαπάω, μ'ακούς;

Αν ο ερωτώμενος δεν είναι βαρήκοος ή δεν κάνει το κορόιδο, θα απαντήσει ειλικρινά. Ειδάλλως θα δώσει την πληρωμένη απάντηση:

'Αγάπη είναι να δίνεις κι όχι να παίρνεις'.

Ναι, καλά...

Για ποια ανιδιοτελή αγάπη μιλάμε; Σαφώς και υπάρχει ιδιοτελές κίνητρο στην αγάπη κι αυτό είναι απόλυτα υγιές και ανθρώπινο. Αγαπάμε κάποιον διότι μας κάνει καλό να τον αγαπάμε. Αγαπάμε αυτόν που μας έχει αποδεχτεί όπως ακριβώς είμαστε, με τα καλά, με τα κακά, με τα στραβά και τα ανάποδά μας. Αυτόν που ακόμα κι αν κάνουμε την μεγαλύτερη μαλακία, δεν θα ρωτήσει ποτέ "Γιατί;;;" ούτε θα τεντώσει το δάχτυλο δίνοντας συμβουλές.

Αγαπάμε αυτόν που μας αγαπάει. Κανένας δεν αγάπησε ποτέ τον εκβιαστή του, τον βιαστή του, τον τύραννό του.

Σε αυτό το πλαίσιο, μπορείς να αγαπήσεις κι ανθρώπους που δεν τους γνωρίζεις προσωπικά-όσο τρελό κι αν ακούγεται αυτό. Μπορεί να συμβεί, όταν σε έχουν απογοητεύσει οι άνθρωποι που γνωρίζεις προσωπικά. Κι αυτό δεν είναι καθόλου τρελό.

by V.

ΟΡΚΙΣΟΥ

Παρασκευή απόγευμα, ΑΣΟΕΕ.

Ορκομωσία πτυχιούχων μεταπτυχιακού.

Όλοι φορούν τα καλά τους. Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο παππούς, η θεία απ'το χωριό. Γι'αυτούς είναι μεγάλη μέρα. Γι'αυτούς, όχι για τους πτυχιούχους. Ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο το συγγενολόι θεωρεί σημαντική την μέρα αυτή...

[...]

Καθ'όλη τη διάρκεια της ορκομωσίας ψιθυρίζω το ομότιτλο άσμα της Αλέξιας παραλλαγμένο:

"...ορκίσου να μην φοιτήσουμε ποτέ ποτέ ποτέ ξανάααα...". Δεν παλευόταν αλλιώς ο 45λεπτος (!!!) λόγος του Αντιπρύτανη...

[...]

Μετά την καθομολόγηση ακολουθεί μπουφές. Μια ανθρώπινη μάζα κατευθύνεται με αστραπιαία ταχύτητα προς τα τραπέζια που φιλοξενούν τους μεζέδες. Όπου μεζέδες, βλέπε μπόμπες, τυροπιτάκια, πιτσάκια και αθάνατο greek souvlaki. Τα πιάτα φορτώνονται δύο και τρεις φορές. Κανείς δεν λέει όχι για λίγο ακόμα τζάμπα φαγητό. Το πάρτι συνεχίζεται με παρέλαση οινοπνευματοδών ποτών που εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού.

Και μετά κι άλλες φωτογραφίες...

...κι άλλες...

...κι άλλες...

...με όλους τους συγγενείς...
...σε όλες τις πιθανές και απίθανες πόζες...

...ανφάς, προφίλ, μπούστο...

Φωτογραφίες που στολίζονται με ανάλογες λεζάντες...

...'θλίψη'...

...'μοναξιά'...

...'ανοησία'...

...'πλάνη'...

...'βαριέμαι'...

...'θα μ'αγαπούσες αν δεν είχα πάρει το πτυχίο;'...

...'θέλω να κλάψω'...

...'θέλω να φύγω'...

by V.

"Του δρόμου" (9)

Ι. FREE GIFTS FOR THIEVES

Νεαρά, εξωτική καλλονή, έχει παρκάρει
παράνομα το κομψό μικρό αυτοκινητάκι της
στο Soho. Εντός, έχει αφήσει πάνω στο
κάθισμα ανοιχτή την τσάντα της με ολοφάνερο
το περιεχόμενό της: κινητά, όχι κινητό,
κοσμήματα κλπ κλπ.

Αστυνομικός της London Transport Police,
απευθύνεται στην κοπελιά, λέγοντας:

"Miss, please, remove your items from
your car, before someone else does".

II. British Jokes

- "What did Winnie the Pooh say to his manager?"
- "Show me the honey".

source: The London Paper

ΙΙΙ. ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009

Οι παλαιοί εκλογείς δεν μπορούν να συνηθίσουν
τις νέες εξελίξεις στη διαδικασία των εκλογών.
Ήτοι, το αυτοκόλλητο που σφραγίζει το φάκελο
με το ψηφοφέλτιο, χωρίς να χρειάζεται πλέον
να καταφύγει κανείς σε επάλειψη ή ύγρανση
με ...σάλιο.

Δικαστικός αντιπρόσωπος σε εκλογέα:
"Δε χρειάζεται να σαλιώσετε το φάκελο.
Απλά αφαιρέστε την ταινία του αυτοκόλλητου".

Εκλογέας στο δικαστικό αντιπρόσωπο:
"Και να 'θελα να το σαλιώσω, δεν μπορώ.
ΣΑΛΙΟ δε μου 'χει μείνει με δαύτους στη Βουλή".

Να πως εξηγείται η αποχή.

IV. Νοικοκύρης... σε απόγνωση.

-"Ρε γυναίκα, δε μπορώ άλλο να σε βλέπω
να τυραννιέσαι όλη τη μέρα στην κουζίνα.
ΦΤΑΝΕΙ πια. Κλείσε την πόρτα !!!"

N.B.: Βαρβάρα, ΟΧΙ. Δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι.

HOUSEWIFE OF THE YEAR
definitely, not desperate

by Balekos

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ...

(απόσπασμα από το πεζό του Κ.Γ.Καρυωτάκη "Κάθαρσις")

Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ενα και, χαίδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ- παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».

Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»

Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».

Αλλα πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή δεν θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος».

Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και, μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε

Εισαγγελεύ...»

Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.Κανάγιες!

by V.

Υ.Γ. Αφιερώνεται μετά βδελυγμίας στους δημοσίους υπαλλήλους με τους οποίους συνεργάζομαι.

Η πρώτη του φορά.

'Ηταν αμήχανος.
'Ηταν νευρικός.
Στεκόταν σκεπτικός.
Θα ήταν η πρώτη του φορά.
Καινούργιος στη γειτονιά.
Καινούργιος στην ενορία.

Ο νέος παπάς, πριν την πρώτη του
λειτουργία, δεν μπορούσε να βγάλει
κουβέντα. Σκέφτηκε λοιπόν, πως ο
καταλληλότερος μία τέτοια στιγμή για
συμβουλή, θα ήταν ο Αρχιεπίσκοπος.

-"Τί μπορώ να κάνω για να χαλαρώσω;"
-"Την επόμενη φορά, ρίξε λίγες σταγόνες βότκα
στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλα-
ρώσεις αμέσως", αποκρίθηκε ο Αρχιεπίσκοπος.

Την επόμενη Κυριακή, ακολούθησε τη συμβουλή
και ως δια μαγείας, το κήρυγμα και η ακολουθία
πριν από αυτό, περατώθηκαν αβίαστα. Μετά τη
λειτουργία του, ο νέος παπάς επιστρέφει σπίτι
του, όπου ο Διάκος του Αρχιεπισκόπου του
παραδίδει μία επιστολή.

"Αγαπητέ Πάτερ,

την επόμενη φορά να ακολουθήσετε πιστά
τη συμβουλή μου, ήτοι να ρίξετε λίγη βότκα
στο νερό σας κι όχι λίγο νερό στη βότκα σας.

Σας παραθέτω τις παρατηρήσεις μου, για να μην
επαναληφθούν τα Κυριακάτικα ρεζιλίκια σας.

1. Δεν απαιτείται από τους κανόνες της Εκκλησίας
μας να τοποθετείται φέτα λεμονιού στο χείλος
του Δισκοπότηρου.
2. Το κουβούκλιο στην αριστερή πλευρά είναι το
εξομολογητήριο και όχι το μπάνιο.
3. Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο "Χαίρε
Κεχαριτωμένη", όχι "Γεια σου Πιπίνι".
4. Οι εντολές ήταν 10 και όχι 12.
5. Οι Απόστολοι ήταν 12. Όχι 7.
Κανείς από αυτούς δεν ήταν Νάνος.
6. Δεν αναφερόμαστε στον Ιησού Χριστό και
στους Αποστόλους ως... "Ι.Χ. και Σία".
7. Ο Ιούδας, ήταν προδότης και όχι...
"σ****ρουφιάνος του κερατά".
8. Ο Χριστός είπε στον Πέτρο "Πριν αλέκτωρ
λαλήσει, θα με αρνηθείς τρις" και όχι
"μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια, θα με έχεις
γράψει στα αρ****α σου".
9. Δεν επιτρέπεται να αναφερόμαστε στον
επικεφαλής της Εκκλησίας μας ως .. "Νονό".
10. Δεν κηρύττουμε ποτέ έχοντας καθίσει στα σκαλιά
του Ιερού και βάζοντας τα πόδια πάνω στη Βίβλο.
11. Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία και
όχι ως συνοδευτικό στο κρασί.
12. Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν
ενδιαφέρουσα, ομολογώ, αλλά δε χρειαζόταν να
χορέψει χάλι γκάλι γύρω από την Εκκλησία.
13. Τη λειτουργία την τελειώνουμε λέγοντας
"Αμήν" και όχι "Όλε".
14. Τις σκάλες του άμβωνος τις κατεβαίνουμε
κανονικά και όχι κάνοντας τσουλίθρα στα κάγκελα.
15. Αυτός που καθόταν στην άκρη του ιερού και που
αποκαλέσατε "Αδερφάρα, τραβεστί με μάξι",
ήμουν εγώ".

Ελπίζω να μην επαναληφθούν τα ως άνω λάθη.

Με εκτίμηση,
ο Αρχιεπίσκοπος.

Βalex

R.I.P.

"...τα σωστικά συνεργεία περισυνέλεξαν τρία ακόμη πτώματα από την μοιραία πτήση της Air France..."


Τα ομαδικά δυστυχήματα τσιγκλάνε το υπαρξιακό μου. Ποιος αποφασίζει το πώς θα πεθάνουμε; Ποιος αποφασίζει το πότε; Τι κοινό είχαν όλοι αυτοί οι επιβάτες ώστε να φύγουν την ίδια ώρα με τον ίδιο τραγικό τρόπο; Σύμπτωση; Κοινή μοίρα; Πώς γίνεται κάθε φορά να υπάρχει ένας επιβάτης ο οποίος να ακυρώνει το εισιτήριό του την τελευταία στιγμή; Τι κάνει αυτός, ξεγελάει την μοίρα του ή μήπως η μοίρα του τον ξαναφέρνει στον δρόμο της;

by V.



Υ.Γ. Ε, όχι και να σε φάνε τα ψάρια! Τζάμπα θάνατος...

ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Δεν υπάρχει τέτοια επιστημονική ορολογία. Eγώ την έχω βαφτίσει έτσι. 'Eρχεται και φεύγει. Tην νιώθεις πιο έντονα τα απογεύματα οπότε και τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο πέφτουν δραματικά. Tα βράδια σε στέλνει για ύπνο νωρίς και σε ξυπνάει πριν την ανατολή του ήλιου. Ξυπνάς βογγώντας, σηκώνεσαι από το κρεβάτι σαν νεκρός και εκτελείς μηχανικά τις ίδιες κινήσεις: μπάνιο-πρωινό-ντύσιμο-αναχώρηση για την δουλειά. Kανένα ενδιαφέρον. Φοράς τα ίδια ρούχα για μέρες. Συνέρχεσαι σχετικά σύντομα. Και σύντομα ξανακυλάς. Χαζεύεις με τις ώρες το ταβάνι, τον δρόμο, μια αράχνη που σκαρφαλώνει στον τοίχο. Λέξεις αισχρές γεμίζουν τον μυαλό. Άγνοια...

Είσαι μόνος σε όλο αυτό, μην κοροιδευόμαστε.Στα άδεια δωμάτια, όταν σβήνει το φως, υπάρχεις μόνο εσύ κι αυτή. Ούτε γονείς, ούτε φίλοι, ούτε εχθροί. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε; Μόνοι μας ερχόμαστε στη ζωή και μόνοι μας φεύγουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα πάρα πολύ ωραίο-αντικειμενικά πολύ ωραίο- αλλά και πάρα πολύ μεγάλο παραμύθι.

by V.

"Του δρόμου" (8)

I. Διαφορά επιπέδου.

Κι ενώ η μισή καρδιά της Παγκόσμιας οικονομίας
χτυπά στη Wall Street της NY, η άλλη μισή χτυπά
στο City του Λονδίνου. Σε κεντρικό δρόμου του
τελευταίου, ώρα 11.30 το πρωί, ένας 'Αγγλος
επιχειρηματίας - επενδυτής (εικάζω) παρατηρεί:

"If Opel had been allowed to fall into
bankruptcy, valuable parts of the company could
have been saved. Saving inefficient jobs at
sickly Opel will destroy them at more efficient
European employers".

Την ίδια στιγμή, λίγο πιο δίπλα, Έλληνας
επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης ταβερνείου
(Greek Mousaka and so on)παρατηρεί.

Με πάθος:

"Όλες μαζί τις θέλω. Να γλείφονται η μία με
την άλλη και 'γω όλες μαζί. Να τις πηδ*** ανελέητα
και μετά να τις πετάω στη λάσπη. Και πάλι
από την αρχή. Όλες μαζί...".

II. Music and Lyrics

Μιλώντας για τα αγαπημένα τραγούδια του
Ροναλντίνιο, προσπαθούμε να καταλάβουμε τους
στίχους ενός από αυτά.

Ricky Martin "un, dos, tres, Maria"
και ο στίχος έχεις ως εξής

"Un, dos, tres - Un pasito pa'delante, Maria".
- "Καλά, όλο το υπόλοιπο, το 'χω.
Το Un pasito pa'delante δεν ξέρω"
- Γιατί ρε, τη Maria από πού την ξέρεις;
- Από τον Σαρμπέλ ("Γεια σου Μαρία").

Καθένας με τις αναφορές του..

ΙΙΙ. Εργάσιμες Ώρες

Στον ωραιότερο δρόμο του Κόσμου, μια
κομψοτάτη κυρία παραπονείται εντόνως.

- "Μα, μέσα στο χώρο εργασίας; Τί ιταμότητα!
Δε μου άφησε τίποτα. Όλα τα πήρε. Πορτοφόλι,
κινητό, γυαλιά ηλίου, κάρτες, ταυτότητες, κλειδιά.
Κι όλα αυτά 11 το πρωί, όσο εμείς δουλεύαμε".
- "Μα γιατί σου κάνει εντύπωση; Κι οι κλέφτες
δουλεύουν ώρες γραφείου.."

ΙV. Lady Gaga, the "Pokerface" singer

- "Πώς τσατίζεις τη Lady Gaga"
- Just.. poke her face.

Βρετανικά αστειάκια.


Balekos

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Παππούς εξιστορεί σε φίλο του τον τρόπο με τον οποίο διαπαιδαγωγεί τον τετράχρονο εγγονό του.

-Και που λες, ο μικρός είναι μεγάλος διάολος! Πανέξυπνος ο κερατάς!

-Σοβαρά;

-Ναι, ρε, σου λέω. Τον παίρνω χτες από το νηπιαγωγείο και του λέω ''ρε μαλάκα, είναι όμορφη η δασκάλα σου;'' Και μου λέει ''ναι''. Και του λέω ''ε,τότε, ''πιάσ'της τον κώλο''

-Τι του λες, ρε, του παιδιού;

-Το σωστό του μαθαίνω, ρε μαλάκα. Να πιάνει κώλους. Τι να τον μάθω, να παίζει κούκλες;

Aν αυτό το παιδάκι παροτρύνεται-διδάσκεται στα τέσσερά του να πιάνει κώλους, γιατί να μην αφήσει και δύο-τρεις κοπελίτσες έγκυες στα δεκαπέντε του;

by V.

ΦΛΑΣΑΚΙ

Λένε ότι μετά από ένα ορισμένο επίπεδο σωματικού ή ψυχικού πόνου, το DNA ανακαλεί την μνήμη.

Να' μαστε, λοιπόν, σ'ένα παράλληλο σύμπαν. Εσύ κι εγώ. έντεκα χρόνια πριν...

Σε τρία χρόνια θα χώριζες, σε τρία θα πέθαινα ξανά.

Θα μετακομίζαμε κι οι δύο. Μια καινούρια οδύνη θα ξετύλιγε τα μαλλιά μου κι ο αέρας θα μου έφερνε το μέλλον απ'το παρελθόν.

Πού να φανταζόμουν τότε ότι θα έφτανε κάποια στιγμή που θα παρακάλαγα να φύγεις και να μην γυρίσεις ξανά...

by V.

TΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;

Στα χθεσινά "ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ" εμφανίστηκε ένας 'ευτυχιολόγος'-έτσι συστήθηκε. Αφού είπε ό,τι είπε κι αφού διαφήμισε τα σεμινάρια που διοργανώνει, πέταξε και το επικό: η ομοφυλοφιλία γιατρεύεται με μια ένεση. Ντόινγκ!

Τι ένεση; Των 5ml, των 10ml, των 20ml, ανάλογα με το πόσο gay είναι κάποιος/α; 5ml για τις κρυφές, 10 για τις δηλωμένες και 20 για τις κραγμένες;

Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι το να ακούγονται τέτοιες αηδίες από τηλεοράσεως είναι τουλάχιστον γραφικό-αν όχι επικίνδυνο. Για σκέψου να το ακούσει κανένας πολλά βαρύς πατέρας που 'κάλλιο να τον σκοτώσω παρά να μου βγει πούστης' και να αρχίσει να τραβολογάει το παιδί από γιατρό σε γιατρό και να το πλακώσει στις ενέσεις για να το κάνει άντρα...

Όσο κι αν απομακρύνω από την σκέψη μου το ρητορικό ερώτημα 'Τι κάνει το ΕΣΡ;' υπάρχει κι άλλη απορία που σουλατσάρει στο μυαλό μου:

Πότε επιτέλους η ελληνική κοινωνία θα βγάλει τις τσίμπλες από τα μάτια της;

by V.

Υ.Γ. Άλεξ, ο τύπος αυτός έμοιαζε φυσιογνωμικά στον Μαχάτμα. Με πιάνεις;