ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ ΣΕΡΒΙΣ

Οι κυριακάτικες βόλτες στο Μοναστηράκι περιλαμβάνουν απαραιτήτως στάση για καφέ σε κάποια από τις παρακείμενες καφετέριες. Οι περισσότερες από αυτές μετρούν δεκαετίες ζωής. Τόσες, που τείνουν να γίνουν ένα με την παράδοση. Το ερώτημα είναι πώς κατάφεραν να επιβιώσουν...Διότι το να έχεις μια τέτοια επιχείρηση στο συγκεκριμένο πόστο ισοδυναμεί με χρυσορυχείο. Αρκεί να ξέρεις να το 'κινήσεις΄.

Τι είδα εγώ, λοιπόν, στην σύντομη-ευτυχώς-στάση μου σε μία από αυτές:

-σερβιτόρους με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα που φεύγουν πριν ακόμη ολοκληρώσεις την παραγγελία σου ή που, όταν τελικά σε σερβίρουν, να έχουν πιάσει όλα τα ποτήρια από το χείλος τους.

-ένα αφεντικό χυμένο σε μια καρέκλα να κράζει τον υπάλληλό του επειδή αργεί να σερβίρει. Κι όταν φτάνει στο 'αμήν' να σηκώνεται (με βαριά καρδιά, μην φανταστείς...) να πάρει ο ίδιος παραγγελία αφού πρώτα ξύσει την μύτη του και...όποιο άλλο μέλος του σώματος προεξέχει.

-πελάτες να διαμαρτύρονται διότι στο δεκάλεπτο που περιμένουν δεν τους έχει πλησιάσει κανείς για παραγγελία. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι είμαι σε γύρισμα για την εκπομπή του Μποτρίνι. Έψαχνα τριγύρω μου για κάμερα!

-απαράδεκτης ποιότητας υπερχρεωμένους χυμούς και καφέδες.

Στο τέλος ο σερβιτόρος μου έφερε 1 ευρώ παραπάνω ρέστα. Δεν σου κρύβω ότι μπήκα στον πειρασμό να μην του το πω. ¨Οχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί το μυαλό μου φλασάρισε περίεργα: αυτά τα γκαρσόνια, με αυτήν την ελεεινή συμπεριφορά είναι εκεί και δουλεύουν. Αν κανένα νεαρό παιδί πάει να ζητήσει δουλειά ως σερβιτόρος θα τον απορρίψουν λόγω έλλειψης 'προυπηρεσίας σε χώρους εστίασης'. Λες και όλοι οι Αλβανοί και Ρουμάνοι που σερβίρουν έχουν τελειώσε ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων στην χώρα τους...

by V.

ΥΓ1 Τα ανωτέρω έλαβαν χώρα στην καφετέρια 'ΒΕΡΑΝΤΑ' δίπλα από την βιβλιοθήκη του Αδριανού. Χα!

ΥΓ2 Το ευρώ, τελικά, το επέστρεψα. Δεν έφτανε για να ξεπληρώσει την τσατίλα μου...

Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Το σίγουρο είν'ότι ξεκίνησα πάλι αργά

και πάω με τα πόδια, συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω...

Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα

μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός

φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα

Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως

που δείχνει πως είσαι ο προορισμός

κι αν είναι ένας τρόπος για να 'ρθω είν 'αυτός:

ν' αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς

Το σίγουρο είν' ότι πηγαίνω στην ομορφιά

μα ο μέσα μου αντίπαλος βιάζεται, τρέχει να φτάσει

Κοιτάω τ' όνομά του που αστράφτει στην αγορά

ακούω το τραγούδι του που θέλει απλά να σου μοιάσει

Κι αν είναι σε κάτι στ' αλήθεια καλός

φοβάμαι πως είναι ο μηχανισμός του

Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως

που δείχνει πως είσαι ο προορισμός

Κι ο δρόμος σου σίγουρα δεν είν' αυτός

Να μένω ο ίδιος, μα πιο βιαστικός

Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά

στον δρόμο αυτό δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη

μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά

κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια και ακούραστα θέλει

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός

Το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω

Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως

πως είσαι ο δικός μου ο προορισμός

Θα φτάσω εκεί κάποτε –θα 'ρθει ο καιρός

να σου τραγουδήσω να γίνουμε φως

Φ.Δ.

BY V.

ΕΛΕΝΗ

Καθώς περπατούσα βαριεστημένα προς το εκλογικό κέντρο για να ψηφίσω, άκουσα μια τρομαγμένη γυναικεία φωνή να μου λέει ψιθυριστά:

"Σε παρακαλώ, πες ότι είμαι φίλη σου και κάνε πως μιλάμε. Φοβάμαι μην μου επιτεθεί."

Και συνεχίζει:

"Χριστός και Παναγία, σε παρακαλώ... Αυτή, εκεί!"

Και τότε την είδα... Η Ελένη...

Κατηφόριζε προς τον κεντρικό δρόμο φορώντας μόνο τα εσώρουχά της. Τελείως χαμένη. Σοκ και στεναχώρια μαζί. Αν ξεκίνησε απ'το σπίτι της χωρίς ρούχα τότε είχε διανύσει περίπου ένα χιλιόμετρο σε αυτήν την κατάσταση. Κανείς δεν την είδε; Κανείς δεν ειδοποίησε την αστυνομία; Κανείς;;;

Την Ελένη την ξέρουν όλοι στο Χαλάνδρι. Για τους εξυπνάκηδες κακοπροαίρετους είναι "η Ελένη η τρελή" και η "Ελενίτσα" για τους πιο ψυλλιασμένους που την αντιμετωπίζουν σαν μικρό παιδί. Πώς αλλιώς, άραγε;

Κανένας δεν ξέρει την πραγματική της ιστορία. Φήμες λένε ότι τρελάθηκε όταν την εγκατέλειψε ο αρραβωνιαστικός της για κάποια άλλη γυναίκα. Άλλες, πάλι, ότι γεννήθηκε με δύο κόσμους στο μυαλό της. Η μόνη αλήθεια είναι ότι η εύπορη οικογένειά της έχει ξοδέψει αμέτρητα λεφτά μπας και καταφέρει να την επαναφέρει στον δικό μας, 'υγιή' κόσμο. Αξίζει τον κόπο;

Κυκλοφορεί πάντα με φανταχτερά ρούχα κι είναι στολισμένη με ό,τι χρυσαφικό υπάρχει. Το μακιγιάζ είναι πάντα έντονο με χαρακτηριστικό το κατακόκκινο κραγιόν που εκτείνεται από το ένα αυτί έως το άλλο. Ο βηματισμός της πάντα αγέρωχος, καμαρωτός. Κάτι μεταξύ πασαρέλας και παρέλασης. Δεν ενοχλεί κανέναν, απλώς βολτάρει στους δρόμος τους οποίους και διασχίζει χωρίς να υπολογίσει αυτοκίνητα, προτεραιότητες, φανάρια. Εισπράττει από μούντζες μέχρι μπινελίκια αλλά συνεχίζει ακάθεκτη. Κάποτε ακούστηκε ότι την πάτησε αυτοκίνητο όταν πέρασε έναν δρόμο χωρίς να κοιτάξει. Δεν αντιδρά στα βλέμματα των περαστικών παρά μόνο στα χάχανα. Αν καταλάβει ότι την κοροϊδεύεις σε πλησιάζει και αρχίζει να ουρλιάζει. Ποτέ δεν επιτίθεται σωματικά. Στην τελική να σου πει "Σ' εχω γραμμένο στο μουνί μου, μαλάκα. Άντε γαμήσου!" Αν, όμως, πατήσεις το κουμπί της και της πεις "Γεια σου, ρε Ελένη, κούκλα!" θα σου χαμογελάσει φαρδιά πλατιά και θα πει "Γεια σου και σένα ρε μάγκα!".

Η Ελένη υπάρχει ανάμεσά μας αλλά ζει στον δικό της κόσμο χρόνια τώρα. Σε έναν κόσμο στον οποίο είναι βασίλισσα. Η πιο όμορφη. Η μόνη όμορφη. Μόνο που σήμερα η βασίλισσα ήταν γυμνή...

by V.

ΑΡΡΩΣΤΑ ΝΤΟΥΕΤΑ

Τα διακρίνεις αμέσως. Κάνουν μπαμ. Είναι μάνα και γιος, μάνα και κόρη ή πατέρας και γιος. Ηλικίας εξήντα και τριάντα, αντίστοιχα. Κόβουν βόλτες στα μαγαζιά πιασμένοι χέρι-χέρι ή αγκαζέ.

Γιατί αυτά τα παιδιά δεν βγαίνουν με συνομηλίκους τους; Γιατί στα τριάντα τους χρόνια η μόνη τους παρέα εξακολουθούν να είναι οι γονείς τους; Από ανασφάλεια; Ή, μήπως, για ασφάλεια; Τι φοβούνται; Ποιος βγάζει βόλτα ποιον;

by V.

ΚΟΝΤΡΑΣΤ

Athens Mall, μια Τετάρτη απόγευμα.

Σ' ένα μαγαζί με είδη οικιακού εξοπλισμού ένα ζευγάρι διαλέγει σερβίτσιο. Η κοπέλα το διαλέγει, δηλαδή, μιας και ο νεαρός φορτωμένος με ψώνια και προβλήματα στέκεται αποκαμωμένος λίγο παράμερα και απλώς παρακολουθεί.

-Κοίτα, αυτό είναι πολύ ωραίο. Τέλειο! Αυτό θα πάρουμε!

Δεν τον ρωτάει καν. Έχει αποφασίσει και για αυτόν. Πριν από αυτόν.

-Αυτά τι είναι; Ααα...είναι θήκες για βραστά αυγά. Δύο από αυτές... Και δύο σουπλά...

-Τις αυγοθήκες τι τις θέλουμε;

- Τις θέλω εγώ. Αφού δεν ξέρεις από νοικοκυριό ρε συ Γιώργο, άσε με να πάρω ό,τι νομίζω...

-Καλά, κάνε ό,τι θες...

Ο τύπος παραιτημένος πια, ψελλίζει. Αν δεν την έχει διαολοστείλει σιωπηρά...

Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη της γης....

Central Park, NY. Κρύο...

Σ' ένα παγκάκι δύο κοπέλες.

-Despite the flu you performed amazingly last night.

-Oh, yeah? Thank you... (χαμογελάει)

-No, really, you were great. I'm so proud of you... Here! Drink this...

Tης δίνει ένα χάρτινο ποτηράκι που αχνίζει.

-How do you feel?

-Cold...

Βγάζει απ'την τσέπη της ένα μάλλινο σκουφάκι και της το φορά.

-Better now?

Της χαμογελάει συνέχεια, την φλερτάρει συνέχεια.

Σκύβει και την φιλάει.

-Τhat was a slobbery kiss...

-Who gives a fuck? I love you.

-I love you too...

Σηκώνονται και πιασμένες χέρι χέρι συνεχίζουν τον περίπατό τους στο πάρκο.

by V.

ΥΓ. Πρόσωπα και γεγονότα είναι απολύτως αληθινά.

ΔΙΚ(Α)ΙΟΛΟΓΙΕΣ

"Γιατί τ'άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας".

Δεν ξέρω τι σκεφτόταν ο γλυκύτατος Μάνος Ελευθερίου όταν έγραφε αυτούς τους στίχους, σε ποια έκσταση βρισκόταν. ¨Ομως, είχε δίκιο. Έχει δίκιο. Απ'την κούνια μας...

Εγώ π.χ. που γεννήθηκα από ζάμπλουτους γονείς και που από το γαλατάκι του μπιμπερόν έπεσα κατευθείαν στο χαβιάρι, δεν έκανα κάτι για να αξίζω αυτές τις πολυτέλειες. Απολαμβάνω παραπάνω από όσα αξίζω.

Εσύ π.χ που γεννήθηκες από εξαθλιωμένους γονείς σε μια εξαθλιωμένη φυλή στην Αφρική και λιμοκτονείς, επίσης δεν έκανες κάτι για να σου αξίζει αυτό που ζεις.

Η απάντηση στο 'γιατί' των παραπάνω καταστάσεων είναι "διότι έτσι έλαχε"...

Δικαιοσύνη σου λέει μετά...

by V.

ΕΞΩ

Το χαρτόνι γράφει "Δεν είμαι ζητιάνα. Είμαι άστεγη. Βοηθήστε με με 1 ευρώ". Μια ξεφτισμένη κουβέρτα απλωμένη σαν αυτοσχέδιο sleeping bag, ένα κυπελάκι με δύο-τρία κέρματα κι ένα άδειο κεσεδάκι γιαουρτιού συμπληρώνουν το σκηνικό. Η πρωταγωνίστρια άφαντη. Η σκέψη και μόνο ότι η επετεία έχει εξελιχθεί τόσο πολύ μου φαίνεται τραγελαφική. Όμως, είπαμε, "Δεν είμαι ζητιάνα". Την στήνω, λοιπόν, στο απέναντι πεζοδρόμιο και περιμένω. Η 'ιδιοκτήτρια' του ιδιότυπου καταλύματος εμφανίζεται κρατώντας ένα σκυλί κι ένα σακουλάκι ξηρά τροφή σκύλων. Κάθεται στην κουβέρτα, γεμίζει το κεσεδάκι με τροφή και χαμογελάει. Δεν πειράζει που δεν έχει σπίτι. Αρκεί που ο σκύλος έχει τροφή. Βγάζει από την τσέπη της ένα στραπατσαρισμένο τσιγάρο και το ανάβει. Οι τζούρες της είναι μεγάλες, βαριές. Ξεφυσάει. Ξεφυσάω κι εγώ. Φεύγω...

by V.

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΝΕ

Τέταρτη νύχτα ο ίδιος εφιάλτης. Εγώ, στην Γ' Λυκείου, να προετοιμάζομαι για Πανελλήνιες κι ενώ έχει φτάσει το Πάσχα, δεν έχω ανοίξει βιβλίο στα Μαθηματικά 1ης(!) δέσμης. Και μέσα στον ύπνο μου να προσπαθώ να με ηρεμήσω λέγοντας "Κακώς είσαι ακόμα στο Λύκειο, έχεις περάσει στο Πανεπιστήμιο κι έχεις πάρει και πτυχίο! Θυμήσου ότι έχεις πάει στην ορκομωσία σου!". Νομίζω αυτοί οι εφιάλτες δεν θα φύγουν ποτέ. Κι ας έχουν περάσει 10 χρόνια. Φαίνεται ότι το τραύμα είναι 10 πήχες βαθύ...

by V.

O ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

(Γραφείο υπεύθυνου προσωπικού)

-Είμαι τελειόφοιτος του τμήματος Δημοσίων Σχέσεων της Παντείου και...

-Εεε..έχει καλυφθεί η θέση.

-Μα σήμερα το πρωί που μου τηλεφωνήσατε να έρθω για την συνέντευξη...

-Προσλάβαμε άλλη.

-Μα όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο μου είπατε ότι το αντικείμενο των σπουδών μου σας φαίνεται ιδανικό για την θέση της υποδοχής πελατών.

-Δεν μας κάνεις, κοπέλα μου! Πώς να σε προσλάβω έτσι όπως είσαι; Η αγγελία το έλεγε ξεκάθαρα: εμ-φα-νί-σι-μή!!!

(Η κοπέλα περπατάει βουρκωμένη στον δρόμο)

"Εμφανίσιμη... Εμφανίσιμη! Τι θα πει αυτό; Η μαμά μου πάντα έλεγε ότι είμαι όμορφη. Τι θα γινόταν αν με προσελάμβανε; Θα τρόμαζαν οι πελάτες; Τόσο χάλια είμαι; Και το πτυχίο; Δεν μετράει το πτυχίο; Το φιλότιμο και η εργατικότητά μου δεν μετράνε; Δεν είμαι η γαμψή μου μύτη και τα γουρλωμένα μου μάτια... Θέλω να κλάψω..."

by V.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, βλέποντας δελτία ειδήσεων, έχω την ίδια αναπάντητη απορία και την ίδια αποστροφή στον στρουθοκαμηλισμό: Για ποιούς και πόσους αλλάζει ο χρόνος;

Δεν λέω, να δούμε πώς υποδέχονται την νέα χρονιά σε διάφορα μέρη του κόσμου όπου η ελπίδα (ή μήπως η απελπισία;) ντύνεται με το καλύτερο φόρεμά της έτοιμη να εκστασιαστεί στον κρότο του πρώτου βεγγαλικού. Εκεί όπου το κρυστάλλινο ποτήρι της σαμπάνιας θα αποτελέσει την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον καθένα μας. Μια χαρά είναι να τα βλέπεις όλα αυτά, έχουν την πλάκα τους. Άλλωστε σε όλους αρέσει το παραμύθι-ασμα.

Κανένα δελτίο δεν έδειξε ποτέ πώς αλλάζει ο χρόνος στην Ρουάντα, για παράδειγμα. Στην Νιγηρία που μαστίζεται από τον εμφύλιο ή στις παραγκουπόλεις του Ρίο ντε Τζανέιρο. Κανείς δεν έκανε ρεπορτάζ να δούμε πώς αλλάζει ο χρόνος στις φυλακές, στα ορφανοτροφεία των Βαλκανίων όπου οι μόνες που κάνουν ρεβεγιόν είναι οι κατσαρίδες, στα ψυχιατρικά καταστήματα.

Τι, εκεί δεν αλλάζει ο χρόνος; Ή μήπως εκεί υπάρχει άλλος Θεός;

by V.

ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΓΟΝΕΩΝ

Η μακαρίτισσα η Μαλβίνα είχε πει κάποτε: αν η μοίρα του γονιού είναι να θυσιαστεί τότε το λάθος του παιδιού είναι να γεννηθεί. Πόση αλήθεια! Πόσοι γονείς δεν έχουν πει στα παιδιά τους το ανεκδιήγητο "Ξέρεις τι θυσίες έχω κάνει ΕΓΩ για σένα;" ΕΓΩ για σένα... ΕΓΩ...

Το να ζητάς τα ρέστα από το παιδί σου είναι μεγάλη αμαρτία. Ακόμη μεγαλύτερη κι από το αν το παιδί πει ότι θα ήθελε να έχει άλλους γονείς, "αρνούμενο" έτσι την οικογένειά του. Διότι "οικογένεια" δεν είναι "μάνα-πατέρας-παιδιά". Οικογένεια είναι άνθρωποι που αγαπιούνται. Υπ'αυτήν την έννοια οικογένεια είναι δύο φίλοι που αγαπούν ο ένας τον άλλον ή ένα ζευγάρι που υιοθετεί ένα παιδί και το μεγαλώνει. Το ίδιο DNA, το ίδιο αίμα και το γονίδιο δεν προεξοφλούν κανένα είδος αγάπης. Οι άνθρωποι αγαπιούνται δια της γνωριμίας-καμιά φορά, μάλιστα, η τελευταία δεν χρειάζεται καν να λάβει χώρα. Εκεί λειτουργεί η 'ενσυναίσθηση'. Το 'σύνδρομο της ταύτισης' που λένε και οι ψυχολόγοι. Ψιλά γράμματα...

Κανείς δεν λέει σε αυτούς τους γονείς ότι η παραμέληση και η κακοποίηση(πνευματική, σωματική ή ψυχική) σκοτώνουν. Σκοτώνουν! Και δυστυχώς όχι ακαριαία. Μιλάμε για έναν αργό και βασανιστικό θάνατο. Αν ένα παιδί κακοποιηθεί στα 10 του, αυτό θα φανεί στα 20 και προιόντος του χρόνου το τραύμα θα μεγαλώνει. Οι παιδοψυχολόγοι λένε ότι η επεξεργασία και η διαχείρηση των παιδικών τραυμάτων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ευφυία του παιδιού. Ένα έξυπνο παιδί θα διαχωρίσει το 'καλό' από το 'κακό', το 'σωστό' από το 'λάθος' αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να μην αναπαράγει τα λάθη που βίωσε. Ίσως, όμως, οι ευφυείς άνθρωποι να είναι και η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο, δεδομένου ότι η ανεπτυγμένη ευφυία τους συρρικνώνει την συναισθηματική τους νοημοσύνη καθιστώντας τους ευάλωτους. Και κάπως έτσι αρχίζει η αναπαραγωγή λαθών. Όλοι οι σκελετοί που είναι κρυμμένοι στην ντουλάπα αρχίζουν να βγαίνουν έξω, μόνο που αυτήν την φορά έχεις ανοίξει εσύ ο ίδιος την πόρτα. Μετά δεν μαζεύεται το πράγμα. Δεν είναι ότι είσαι κακός άνθρωπος και ότι γουστάρεις να κάνεις κακό στον εαυτό σου. Είναι ότι δεν καταλαβαίνεις ότι κάνεις κακό. Άλλωστε οι καλοί νικάνε μόνο στις ταινίες.

Όσο για την...οικογένειά σου; Την έχεις κάνει έξαλλη. Όλοι βλέπουν τον πύον αλλά κανείς την πληγή. Όλοι παρακολουθούν την ζωή σου, όλοι νοιάζονται από μακριά, σε αγαπούν(;) από μακριά και όλοι είναι σίγουροι για το κακό σου τέλος. Ακόμα κι εσύ ο ίδιος. Είναι σαν να βλέπεις ένα αυτοκίνητο να τρέχει με ιλλιγγιώδη ταχύτητα και να ξέρεις ότι σε 5'' θα χτυπήσει πάνω σε ένα τοίχο. Δεν θέλεις να το δείς; Θες.

by V.

ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΤΙΣ ΣΙΧΑΙΝΟΜΟΥΝΑ*

Για κάποιους οι Κυριακές σημαίνουν οικογενειακά τραπέζια, βόλτες, σινεμά. Για κάποιους άλλους, πάλι, είναι οι πιο μοναχικές μέρες. Αυτές που, αν μπορούσαν, θα τις διέγραφαν από το ημερολόγιο. Στον μισάωρο περίπατό μου στο κέντρο του Χαλανδρίου συνάντησα και τις δύο ομάδες ανθρώπων.

Καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες βγαίνουν από την εκκλησία κρατώντας την 'ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ' και το αντίδωρό τους. Μετά τον εκκλησιασμό ακολουθεί καφές στις παρακείμενες καφετέριες. Λίγο πιο κάτω γονείς με τα παιδιά τους που γκρινιάζουν επειδή η παιδική χαρά είναι κλειστή ή επειδή ο πατέρας αρνείται να τους πάρει ένα μπαλόνι (η μάνα ΠΟΤΕ δεν αρνείται). Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων περπατά αγκαζέ, ο κύριος κρατά την 'ΕΣΤΙΑ', η κυρία ρυζόγαλα από τον Βάρσο.

Ίδιες εικόνες, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια. Όλα μοιάζουν με καλοκουρδισμένο ρολόι. Αποφασίζω να επιστρέψω. Δεν αντέχω τόση επανάληψη.

Έξω από έναν φούρνο βγαίνει με φόρα μια κυρία. Μεσόκοπη, άλουστη, αχτένιστη, λίγο παχουλή. Φοράει μια φόρμα που έχει ξεφτίσει και ένα μπουφάν που, κρίνοντας από το μέγεθός του, μάλλον δεν είναι δικό της. Κρατάει ένα σάντουιτς-μπαγκέτα. Αδιάφορο, θα μου πεις. Κι, όμως, η έκφρασή της έμοιαζε με εκείνη μικρού παιδιού που παίρνει κάποιο δώρο. Μπορεί αυτό να ήταν το μεσημεριανό της ή μπορεί να κατάφερε να βρει φαγητό μετά από πολλές μέρες. Ποιος ξέρει...

by V.

*τίτλος τραγουδιού των αδελφών Κατσιμίχα

ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΟ

Η νύχτα είναι ατέλειωτη απόψε.
Φοβάμαι το μυαλό μου δεν θα αντέξει...
Νιώθω πως πρέπει να αρχίσουν νέοι αγώνες
για να περάσουν τα αισθήματά μου τέτοιες πόρτες.

Η αλήθεια των πολλών πώς με τρομάζει...
Σαν φίδι εφιάλτη την χαρά μου αγκαλιάζει...
Σε μια ανδρόγυνη κατάσταση αιωρούμαι...
Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα
πρέπει να υψώσουμε δεόντως του ονείρου μας τη σκάλα.
Γιατί η ζωή που ζούμε δεν χορταίνει με οξυγόνο,
δεν υποκλίνεται στο "τίποτα", στο "πρέπει" και στο "μόνο".
Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα αστεία
πρέπει να ενώσουμε κρεβάτια μαξιλάρια και κρανία
Γιατί το χέρι μου απόψε ως τα νύχια μου πονάει
και νιώθω την καρδιά μου να αγωνίζεται να πάψει να χτυπάει...

Νυστάζω αλλά με αγίους δεν κοιμάμαι
Αρνούμαι να αφεθώ και να ενδώσω
διότι η νύχτα αυτή με αρνήσεις άλλης τάξεως με έχει ζώσει...

by V.

ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΕ ΜΕ

Μεσημεριανή ζώνη. Τρεις πανομοιότυπα ξανθές, πανομοιότυπα φτηνές και πανομοιότυπα χαζοχαρούμενες παρουσιάστριες με ταΐζουν το ίδιο, αποκλειστικό (βεβαίως, βεβαίως) θέμα.
"Συνέντευξη τύπου της Ε. Μενεγάκη για την πρεμιέρα της εκπομπής της".

Συνέντευξη, τι;;;;;;;

Δεν ξέρω τι είναι πιο εξοργιστικό: το ότι η Μενεγάκη δίνει συνέντευξη Τύπου ή το ότι οι υπόλοιπες ηλίθιες περσόνες το έχουν πάρει στα σοβαρά;
Η μία αναλύει το βλέμμα της, η άλλη τον τόνο της φωνής της, η τρίτη ερμηνεύει τα λεγόμενά της. Έχουν σκανάρει κάθε κίνησή της. Σήκωσε το φρύδι; Μειδίασε; Πώς κοίταξε; Τι εννοεί;

Ασφυκτιώ, φίλε! Πού είναι το τηλεκοντρόλ;
Κλείσ’την!

Υ.Γ. Σε έναν τοίχο των Εξαρχείων γράφει:
Κλείστε την τηλεόραση κι ανοίξτε την καρδιά σας
Αρκεί να έχει κανείς καρδιά...

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Ένα δευτερόλεπτο πριν. Ένα μόλις nano-second. Τι σκεφτόσουν; Τι αισθανόσουν; Έκλαιγες; Παρακαλούσες να μην πονέσεις και να μην καταλάβεις τίποτα; Είχες μπει στο τούνελ και έβλεπες το φως στο βάθος; Μετάνιωσες; Ζήτησες συγχώρεση; Πρόλαβες, άραγε; Ευχόσουν να πας κοντά στον Θεό. Εκεί πήγες, υποθέτω...
Όλη μου η ανάσα βγήκε με μια κραυγή. Δεν είχα άλλο μέσα μου. Άργησα τρεις μήνες να το συνειδητοποιήσω...

by V.

Οργανισμός Αργόσχολου Εργατικού Δυναμικού

Από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες με τις οποίες έχω συναλλαχθεί ξεχωρίζω τον ΟΑΕΔ. Μακράν. Είναι χειρότερος κι από μπουρδέλο. Στο μπουρδέλο, τουλάχιστον, υπάρχει και μια σειρά, μια τάξη. Σου λέει: θα περάσει πρώτα ο κύριος, μετά ο άλλος κύριος, μετά εσύ. Εκεί μέσα ακόμα και το αυτόματο μηχάνημα που δείχνει την προτεραιότητα έχει κολλήσει στο νούμερο "3". Μπορεί να είναι και πλακίτσα του συστήματος, σκέφτομαι: όποιο πιστοποιητικό και να ζητήσεις, τα τρία θα πάρεις...

Παίρνω μια βαθιά ανάσα, επιστρατεύω όλη μου την ευγένεια(!) και κατευθύνομαι στον γκισέ.

-Καλημέρα. Ένα χαρτί που είχα σε εκκρεμότητ-
-Α! Για τις εκκρεμότητες θα περάσετε δίπλα στην κυρία με το κοντό μαλλί.

Πηγαίνω δύο γκισέ πιο δίπλα. Η υπάλληλος μιλάει στο τηλέφωνο. Ούτε που με κοιτάει.

-Γεια σας. Είχα σε εκκρεμότητα ένα χαρτί. Μπορείτε να το δείτε;

Συνέχιζε να μην με κοιτάει. Για να μην με ματιάσει μάλλον...

-Κύριε συνάδελφε κοιτάχτε λίγο τι θέλει η κοπέλα. Πηγαίνετε δίπλα.

Το "δίπλα" ήταν το αποκορύφωμα. Ένας τύπος που έμοιαζε με λιμενεργάτη, αξύριστος, βρώμικος, αγουροξυπνημένος, μ'ένα λαδωμένο πουκάμισο που ήρθε να πάρει το πρωινό του (σαν άνθρωπος, βρε αδερφέ!) στην Υπηρεσία.

-Θέλω το χαρτί μου που ήταν σε εκκρεμότητα.

Οι ευγένειες και οι καλημέρες κόπηκαν μαχαίρι. Είχα νευριάσει πια. Με αργές, νωχελικές κινήσεις, πιάνει το χάρτινο κουτάκι γάλακτος και το φέρνει στο στόμα του. Πίνει μια γουλιά, το ξαναφήνει στο γραφείο.

"Τι κάνεις ρε πούστη..." ψελλίζω...

-Μισό λεπτό να βρούμε τον φάκελό σας.

Τα ζώα μου αργά...

-Δεν τον βρίσκω.
-Ψάξτε καλύτερα.

Με τα πολλά, κατάφερε και τον βρήκε, τον κοιτάει απέξω και, χωρίς καν να δει για ποιο χαρτί του μιλούσα, μου λέει:

-Λοιπόν! Θέλω φωτοτυπία του βιβλιαρίου υγείας των παιδιών.

Άλλη μια βαθιά ανάσα. Είμαι και σε επικίνδυνη ηλικία.

-Δεν έχω παιδιά, κύριε!

Με κοίταγε λες και του εξηγούσα το τρίτο θερμοδυναμικό αξίωμα. Αλλά, απτόητος, απλώνει το χέρι του, πιάνει ένα κρακεράκι και αρχίζει να μασουλάει.

-Ποιο χαρτί θέλετε;

Aυτό ήταν.

-Άκουσε με καλά. Άνοιξε ΤΩΡΑ τον φάκελο και ψάξε το χαρτί που σου ζητάω. Κι όταν το βρεις μην το πιάσεις με τα χέρια σου και το λαδώσεις!

Πρέπει να μίλαγα αρκετά δυνατά διότι κάποια κεφάλια γύρισαν προς το μέρος μας. Κάποιος άλλος, μάλλον ταλαιπωρημένος κι αυτός, φώναξε:

"E, ρε, χούντα που σας χρειάζεται εδώ μέσα..."

Βρε, λές;;;;

by V.

ΜΙΑ ΦΡΕΣΚΟΚΟΜΜΕΝΗ, "ΝΩΠΗ ΛΑΪΚΗ ΕΝΤΟΛΗ" ΚΙ ΕΝΑ ΤΖΑΤΖΙΚΙ ΣΤΟ 14!

Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες του μωρού. Και οι
δύο χρειάζονται άλλαγμα και μάλιστα για τον ίδιο λόγο!

Εκλογές ξανά. Πώς λέμε δλδ "Χριστούγεννα ξανά";
'Αντε και του χρόνου. 115 εκατομμύρια € αναμένεται
να μας κοστίσουν οι πρόωρες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

Ευρώ; Ναι, €. Η πάνα όμως, θέλει άλλαγμα.
Η τρέχουσα κυβέρνηση καταφεύγει στη λαϊκή εντολή
μόλις μετά από δύο χρόνια. Πόσο "νωπή" πρέπει να
είναι πια; Ούτε σαλάτα να ήτανε.

Δεν ξέρω. Τα 'χω λίγο χαμένα. Στη διάρκεια της προ-
εκλογικής περιόδου, ο αέρας, τηλεοπτικός και
φυσικός, είναι γεμάτος από λόγια. Και αντίστροφα:
τα λόγια, γεμάτα από αέρα.

Κουράστηκα να λαμβάνω απαντήσεις από πολιτικούς
που ξέρω εκ των προτέρων. Απαντήσεις απλώς
για να γεμίζουν σελίδες και τηλεοπτικό χρόνο
τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αλλού είναι όμως το πρόβλημα.
Δε μας χρειάζονται εκλογές.

Μας χρειάζεται να βγούμε από το καβούκι μας
και να κοιτάξουμε έξω από το ελληνικό παράθυρο.
Η Ευρώπη προχωρά και εμείς πάντα καταφέρνουμε να
είμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ουραγοί.

Τρωγόμαστε μεταξύ μας, αν θες. Και το αποτέλεσμα;
Πρόοδος μηδαμινή. Αν ο γείτονας του 'Ελληνα
αγοράσει ένα γάιδαρο, σκοπός του Έλληνα είναι
να τον θανατώσει. Όχι να αποκτήσει έναν κι αυτός.

Όπως και να 'χει τώρα, είχαμε - δεν είχαμε
θα πάμε πίσω. "Εμπρός, πίσω".
Σχολεία θα κλείσουν, δικαστήρια θα κλείσουν,
ημιαργίες θα προκύψουν παραμονές του Αγίου
Εκλογολόγου, άχρηστα τοιχοκολλούμενα έντυπα
με "κλασσικά" ρετουσαρισμένα και εικονογραφημένα
θα γεμίσουν τους δρόμους, οι πλαστικοί χειρουργοί
θα κάνουν χρυσές δουλειές... κλπ κλπ...

Το λογαριασμό στο τραπέζι 14 παρακαλώ!
Μια "φρεσκοκομμένη, νωπή λαϊκή εντολή κι
ένα τζατζίκι" χρεώθηκε. Φαινομενικά, οι εκλογές
είναι δωρεάν. Tο αποτέλεσμα είναι που θα πληρώσουμε.

Θυμηθείτε ωστόσο: κακοί αξιωματούχοι εκλέγονται
από καλούς πολίτες που δεν ψηφίζουν...


Balex

ΑΣ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ

Πες μου παππού, πες μου παππού
Αυτός ο κόσμος πάει που
Και του δικού σου του σκοπού μάθε μου την αξία
Να σε συλλάβω δεν μπορώ μυαλό δεν έχω κοφτερό
Ήμουν κι έμεινα μωρό στην κυριολεξία

Πες μου γιαγιά, πες μου γιαγιά
Γιατί αν δεν έχουμε μαγιά

Ότι κι αν κάνουμε γιαγιά
Η ζύμη δεν φουσκώνει
Και πες μου σε παρακαλώ όταν τ' αλεύρι είναι καλό
Πώς αβγαταίνει το κιλό και βγαίνουνε δυο τόνοι

Πες μου μπαμπά, πες μου μπαμπά
Τον κόσμο με τον αραμπά γιατί να τον ταράξεις;
Τώρα δεν πιάνεται μπαμπά πετάει,τρέχει, κολυμπά
Μ' ένα λαχάνιασμα μπαμπά στις σκέψεις και στις πράξεις

Πες μου μαμά, πες μου μαμά
Γιατί όταν πάω σινεμά
Ενώ αλλάζω σινεμά το έργο δεν αλλάζει;
Κι έρχεται ο άγριος μαμά για νταηλίκι ψήνει τον ήρεμο μαμά
Τον τρώει κι ησυχάζει

Πέστε μου όλοι σας καλέ
Πώς κάνουνε στο κυριλέ τα πάντα οι μεγάλοι;
Και τα στραβόμοιρα καλέ τα κρύβουν σε Γεντί-Κουλέ
Έτσι και κάψουν ναργιλέ και στρώσουνε κεφάλι
Θα καθαρίσουν τη ζωή και τούτη κι όποια άλλη

(στίχοι-μουσική Άκης Πάνου)

Υ.Γ. Το νόημα των στίχων είναι πολύ βαθύτερο από το προφανές. Αρκεί να θυμηθεί κανείς πόσες φορές έπιασε τον εαυτό του να κοιτάει με απορία αυτόν τον κόσμο, να ρωτάει τους συγγενείς του γι'αυτόν και απάντηση να μην παίρνει...

SCREAM

Στην απέναντι πολυκατοικία μια μάνα τσακώνεται με την κόρη της διαταράσσοντας την ησυχία(μου). Κι όλα αυτά στις πέντε το πρωί! Και νευρίασα κι εγώ που με ξυπνήσανε κι ήθελα να βγω στο μπαλκόνι να τους φωνάξω να κάνουν ησυχία. Με φωνές επιβάλλεται η ησυχία- το 'χω καταλάβει χρόνια τώρα. Κι έτσι όπως είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι και προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ, σκεφτόμουν τι θα γινόταν αν όλοι οι άνθρωποι στη γη συντονιζόμασταν (όπως συντονιζόμαστε σαν ανόητοι να σβήνουμε τα φώτα για να διαμαρτυρηθούμε) και ουρλιάζαμε ταυτόχρονα με όλοι μας την δύναμη. Τι έντασης ηχητικά κύματα θα παράγονταν στο σύμπαν; Ή, ας πούμε, αν κλαίγαμε όλοι μαζί για μια ώρα. Τι δονήσεις, τι ενέργεια θα εκπέμπαμε, άραγε;

"Του δρόμου" (12)

Ι. ΜΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΜΕ ΠΕΡΑΣΕΣ;

Φίλος που συνάπτει σχέσεις τα τελευταία χρόνια
με γυναίκες ηλικίας της δεκαετίας των δεύτερων
-άντα, παραπονιέται:

- "Την παράτησα. Ασφυκτιούσα σε αυτή τη σχέση.
Δε με γούσταραν οι δικιοί της".
- "Δε σε ήθελαν οι γονείς της ε;
Κλασσική περίπτωση" απαντώ.
- "'Οχι. Δε με ήθελαν ο άντρας της και
τα παιδιά της".

ΙΙ. ΑΠΛΗ ΣΥΝΩΝΥΜΙΑ

Δύο οικογένεις που κάνουν μαζί διακοπές,
απολαμβάνουν βραδινό περίπατο στην προβλήτα ενός
λιμανιού. Οι άντρες προχωρούν μπροστά, πίσω
βαδίζουν νωχελικά οι σύζυγοι και τα παιδιά τους
χαλούν τον κόσμο τρώγοντας παγωτό. Ο ένας από
τους δύο άντρες απευθύνεται στον άλλο:

- "Μη χαλιέσαι. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία".
- "Ναι, αρκεί να μη λένε έτσι την πεθερά σου".

ΙΙΙ. ΜΕΤΡΟ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ

Ζευγάρι φτάνει στην πόρτα του δωματίου του
ξενοδοχείου, όπου καταλύουν στη διάρκεια των
διακοπών τους.

- "Δεν το πιστεύω. 'Εχασα το κλειδί του δωματίου"
λέει με έκπληξη ο άντρας.
- "Gee. Είσαι τόσο ανίκανος, που και το κλειδί
της πόλης να σου χαρίζανε, κι αυτό θα το έχανες".

IV. MANA, του δειλινού καμπάνα..

Μετρό Πανεπιστήμιο. Μία απεγνωσμένη μάνα συνοδεύει
τα τρία (προφανώς) παιδιά της προς την έξοδο.
Τα τρία καθαρματάκια της, τρέχουν μπροστά και
παίζουν ανεβοκατεβαίνοντας στις κυλιόμενες σκάλες.
Η μικρή κόρη απευθύνεται στο διαβολάκι - συνάδελφο
δίπλα της, αγγίζοντας και σκουπίζοντας την παλάμη
του χεριού της στη μαύρη ταινία της ηλεκτρικής σκάλας:

-"Για να δούμε! Θα μαυρίσουν τα χέρια μου μ'αυτό;"

Και η κατάκοπη μάνα απαντά:

-"Για να δούμε... Θα σε μαυρίσω στο ξύλο άμα
λερωθείς; Κι όχι τίποτα άλλο. Δε θα φανεί κι
ο κόπος μου.."

Balex

Καλό φθινόπωρο. Σε όλες και σε όλους.